اجازه بدید که روز پزشک رو به تنها پزشکی که در این عالم او را دوست می‌دارم، تبریک بگم. تنها پزشک زنا…

اگه اون روزی که بانک‌ها بهت تبریک تولد می‌فرستند، توی شهریوره و اون روز واقعاً تولدته، تو یه شهریوری اصیلی وگرنه شهریوری تقلبی هستی. 😄البته من بابت تاریخ تولدت سرزنشت نمی‌کنم، چون انتخاب خودت نبوده. اما کاش اخلاقت رو خوب کنی که بدنام نشیم.:) کاش من هم آبان به دنیا می‌اومدم که این‌همه بدبختی نمی‌کشیدم. واقعاً سال‌ها ناراحت بودم که زود به دنیا اومدم، بعد هر کسی رو می‌دیدی، می‌گفت غصه نخور! عوضش زودتر می‌ری مدرسه! واقعاً مدرسه چی داشت که اصرار داشتید بچه‌ها هر چه زودتر وارد این محیط شن؟T.me/tarjomanak

....من بیست سال از زندگی را باختم دیگردر دوستی، در کار، در عاشق شدن، در شعرگاهی برای این‌که باهم آشنامان کردمی‌رنجم و با غیظ لعنت می‌کنم بر شعروزن تمام شعرها روی دلم افتاد یک بخش از من مُرد بعد از گفتن هر شعر....هرکار می‌خواهی بکن! تو مَردی و معشوق!در جایگاه قدرتی و می‌رسد زورت دیگر نمی‌پرسم: «چرا؟» دیگر تو را حفظماز شکل اخمت قابل‌حدس‌ است منظورتمی‌خواستی صیاد باشی، ارزشش کم بودصیدی که با پای خودش می‌رفت در تورت....من باختم در جنگ تحمیلی‌ت، شادی کن!از دست دادم سنگر امیدواری را! فاطمه تنبیه

به‌مناسبت تقارن تولد ابن‌سینا و روز پزشک با تولد حسین علیزاده، این تصنیف شجریان رو بشنویم. غزل حافظ، آهنگ حسین علیزاده، صدای شجریان؛ دیگه هیچی کم نداره برای دلبری.T.me/tarjomanak

چقدر جالبه که بعضی آدم‌ها این توانایی رو دارند که هر جای حرفات رو که دوست دارند، بشنوند یا هر چه رو که دوست دارند ببینند‌‌. یه جور بینایی و شنوایی انتخابی. چقدر غبطه‌برانگیزه.

بعضی‌ها هم از من در همین حد خوششون می‌آد که شعرهای فاطمه تنبیه رو بهشون معرفی کردم. [جماعتی وجود نداره، فقط به یه نفر معرفی کردم.]اما نکته می‌دونید چیه؟ شاعر رو معرفی نمی‌کنند، شعرش رو می‌خونند. وصف حال ما چنان شبیه بود که گفت فکر می‌کردم شعرهای خودته، الکی یه فامیلی دیگه می‌گی. بعد رفتم دیدم که نه، واقعاً شاعری وجود داره به اسم فاطمه تنبیه. تو اون‌قدر شعرهاش رو بیشتر از من دوست داشتی و برات بیش از من درخور توجه بود که همون‌موقع‌ها برات نوشتم: ای کاش شعر فاطمه تنبیه بودمو این مصرع، هرگز کامل نشد. البته که پشیمون نیستم. من واقعاً دلم می‌خواست شعرهاش رو برای کسی بخونم و زندگی کسی رو سر راهم قرار داد که لایق اون شعرها بود. وجودت، سنگینی بار حسرت آرزوهای زیادی رو از دلم برداشت و یکی هم همین بود که با تو می‌شد از همه‌چیز و به هر زبانی حرف زد. اما متأسفانه هرگز درکی از این نداشتی که وجودت چقدر عزیز و ارزشمنده برای من. یه بار هم به فاطمه گفتم، چرا هر چی که برای مخاطب شعرت نوشتی، در محبوب من هم صدق می‌کنه؟ می‌گفت ستمگرها همه شبیه هم‌اند.‌یادمه که همین رو هم برات تعریف کردم و لابد یادته که چه جوابی دادی. من چطور دوست‌دار کسی بودم که از انسانیت بویی نبرده بود؟ چه قدرتی داشتم که اون حجم از جواب‌ها و واکنش‌های آزاردهنده رو تحمل می‌کردم؟ الان از یادآوری‌ش هم دردم می‌آد.نه به‌خاطر ظلم‌پذیری، که به‌خاطر وسعت قلبم، به خودم افتخار می‌کنم.با این حال، امیدوارم که دیگه هرگز چنان حالاتی رو تجربه و تحمل نکنم. به قول خودش:تو دوست نداری منو؟ انتخابه، عیب نداره....بیارم اسمتو اصلاً تو شعر؟ باک ندارم!همین ترانه رو هم برات خوندم. اما چه فایده؟ در سنگ خاره، قطره‌ی باران اثر نکرد، حتی با استمرار.#ناگهان‌نوشت

سعدی وقتی می‌خواد بگه این درد با مراجعه به پزشک عمومی دوا نمی‌شه و بی‌زحمت به پزشک متخصص رجوع کنید، شاید مداوا کرد، اگر دلش خواست:علاج درد مشتاقان، طبیب عام نشناسد مگر لیلی کند درمان، غم مجنون شیدا راروز پزشک مبارک. :) یه بار هم از یکی پرسیدم که همسرتون پزشک هستند؟ برگشت گفت: «طبیب منه.» فقط قشنگ حرف می‌زد، خدابیامرز.