فراخوان ثبت‌نام داوطلبان بیست و نهمین دورهٔ انتخابات شورای مرکزی تشکل استاد شهریار 🗓️زمان‌بندی انتخ…

«بازگشت» (The Return – 2024) گاهی بزرگ‌ترین حماسه، نه در دل سفر، که پس از پایان آن آغاز می‌شود. اقتباسی متفاوت از ادیسه هومر؛ روایتی که اسطوره را از تخت قهرمانی پایین می‌آورد و با انسانی خسته، زخمی و سرگردان روبه‌رویمان می‌نشاند. اسطوره‌ای در قعر انسانیت...«اسطوره‌ای در قعر انسانیت»✍️ امیررضا غفاری هم‌زمان با انتشار The Odyssey کریستوفر نولان، فرصت خوبی بود که دوباره به The Return (۲۰۲۴) ساخته اوبرتو پازولینی برگردم؛ فیلمی که برخلاف اغلب اقتباس‌های هومر، نه دل‌بسته‌ی سفر است و نه شیفته‌ی شگفتی‌های اسطوره. از همان ابتدا روشن می‌کند که دغدغه‌اش «رسیدن» نیست، بلکه «بازگشتن» است؛ بازگشت مردی که جنگ، پیش از آنکه او را به خانه برساند، از خودش دور کرده است.اگر نولان عظمت اسطوره را روی پرده می‌آورد، پازولینی جنازه‌ی اسطوره را به خانه برمی‌گرداند. بزرگ‌ترین جسارت The Return این است که مشهورترین بخش ادیسه، یعنی سفر، سیکلوپ، سیرن‌ها و خدایان را حذف می‌کند و مستقیم سراغ بخشی می‌رود که همیشه در سایه مانده بود: «بازگشت». تصمیمی که روی کاغذ خطرناک به نظر می‌رسد، اما نتیجه‌اش فیلمی است که به جای شگفت‌زده کردن مخاطب، او را زخمی می‌کند. بسیاری از منتقدان هم همین انسانی شدن روایت و تمرکز بر روان شخصیت‌ها را مهم‌ترین نقطه قوت فیلم دانسته‌اند، هرچند برخی معتقد بودند حذف وجوه اسطوره‌ای، بخشی از شکوه هومر را از بین برده است.رالف فاینس، ادیسه را نه به شکل فاتح تروا، بلکه به شکل مردی نشان می‌دهد که جنگ، استخوان‌هایش را خورده است. او دیگر آن قهرمان شکست‌ناپذیر نیست؛ حتی مطمئن نیست هنوز حق دارد به خانه برگردد. این همان نقطه‌ای است که فیلم برای من از بسیاری اقتباس‌های دیگر جلو می‌زند.پازولینی کاری شبیه آخرین وسوسه مسیح انجام می‌دهد؛ همان‌طور که اسکورسیزی مسیح را از آسمان به زمین آورد، اینجا ادیسه نیز از مقام اسطوره پایین کشیده می‌شود. نه خدایی پشت سرش ایستاده، نه تقدیر برایش فرش قرمز پهن کرده است. او فقط انسانی است که از جنگ برگشته؛ خسته، گناهکار، مردد و گم‌شده.حتی رابطه او با پنلوپه هم آن شور رمانتیک آشنای هومر را ندارد. انگار خود فیلم هم می‌داند بیست سال جنگ، عشق را نمی‌کشد؛ اما آن را غریبه می‌کند. عطش رسیدن به خانه جای خود را به تردید داده است: آیا اصلاً هنوز خانه‌ای باقی مانده؟از نظر میزانسن نیز فیلم هوشمندانه عمل می‌کند. با وجود محدود بودن لوکیشن‌ها، هیچ‌وقت احساس تئاتری بودن یا تصنع به مخاطب دست نمی‌دهد. قاب‌ها نفس می‌کشند، سکوت‌ها حرف می‌زنند و دوربین به جای نمایش شکوه، وزن زمان را ثبت می‌کند. این همان سینمایی است که به جای فریاد زدن، زمزمه می‌کند.مقایسه با ادیسه نولان شاید در نگاه اول ناعادلانه باشد؛ دو فیلم اساساً دو هدف متفاوت دارند. نولان می‌خواهد عظمت هومر را در مقیاس یک بلاک‌باستر بازآفرینی کند و طبیعتاً دستش برای نمایش سفر، نبرد و جهان اسطوره باز است. از سوی دیگر، The Return آگاهانه همه آن‌ها را کنار می‌گذارد تا فقط یک سؤال را دنبال کند: «وقتی جنگ تمام می‌شود، با بازمانده‌هایش چه باید کرد؟»با این حال، اگر معیار، تأثیر احساسی و عمق شخصیت‌پردازی باشد، من The Return را یک سر و گردن بالاتر می‌بینم. نولان هنوز شیفته‌ی اسطوره است؛ پازولینی اما به انسان اعتماد می‌کند. نولان شکوه را می‌سازد؛ پازولینی شکست را. و گاهی شکست، از هر حماسه‌ای ماندگارتر است.شاید به همین دلیل باشد که بعد از خاموش شدن پرده، آنچه از The Return در ذهن من ماند، نه نبرد بود، نه تاج، نه پیروزی؛ بلکه مردی بود که بعد از بیست سال، هنوز نمی‌دانست آیا واقعاً به خانه رسیده است یا نه.#معرفی_فیلم@tashakkolshahriyar

«بازگشت» (The Return – 2024)گاهی بزرگ‌ترین حماسه، نه در دل سفر، که پس از پایان آن آغاز می‌شود. اقتباسی متفاوت از ادیسه هومر؛ روایتی که اسطوره را از تخت قهرمانی پایین می‌آورد و با انسانی خسته، زخمی و سرگردان روبه‌رویمان می‌نشاند.اسطوره‌ای در قعر انسانیت...

📢 نتایج انتخابات بیست‌ونهمین دوره شورای مرکزی تشکل استاد شهریاربا استعانت از خداوند متعال و در پی برگزاری انتخابات بیست‌ونهمین دوره شورای مرکزی تشکل استاد شهریار، نتایج این انتخابات به شرح زیر اعلام می‌شود؛▪️اعضای اصلی شورای مرکزی:• نازیلا سلیمانی‌فرد• علی بابایی‌وفا• ستایش نیکزاد • زهرا حقیقت • آرمان مصطفایی ▪️عضو علی‌البدل: • امیررضا غفاری خانقاهدر نخستین جلسه شورای مرکزی بیست‌ونهم نیز، سرکار خانم نازیلا سلیمانی‌فرد به عنوان دبیر تشکل و جناب آقای علی بابایی‌وفا به عنوان نایب‌دبیر تشکل انتخاب شدند.ضمن تبریک به منتخبان این دوره، برای اعضای شورای مرکزی جدید در مسیر خدمت به جامعه دانشگاهی و تحقق اهداف تشکل استاد شهریار، آرزوی موفقیت و سربلندی داریم.🆔 @tashakkolshahriyar

KIZ ÇOCUĞUKapıları çalan benimkapıları birer birer.Gözünüze görünememgöze görünmez ölüler.Hiroşima'da ölelioluyor bir on yıl kadar.Yedi yaşında bir kızım,büyümez ölü çocuklar.Saçlarım tutuştu önce,gözlerim yandı kavruldu.Bir avuç kül oluverdim,külüm havaya savruldu.Benim sizden kendim içinhiçbir şey istediğim yok.Şeker bile yiyemez kikâat gibi yanan çocuk.Çalıyorum kapınızı,teyze, amca, bir imza ver.Çocuklar öldürülmesinşeker de yiyebilsinler.Nâzım Hikmet(1956)دخترککسی که درها را می زند منمدرها را یک به یک.مرا نمی بینیدمرده‌ها ديده نمی‌شوند.از مرگم در هيروشيما،ده سالی می‌گذرد.دختری هفت ساله‌ام،کودکان مرده بزرگ نمی‌شوند.نخست موهایم آتش گرفت،چشم‌هایم سوخت و برشته شد.مشتی خاکستر شدم،خاکسترم به باد رفت.من از شما برای خودم هیچ خواسته ای ندارم.چون آبنبات هم نمی‌تواند بخوردکودکی که مثل کاغذ سوخته.در ِخانه های شما را می کوبم،خاله، عمو، امضایی بده.تا کودکان کشته نشوندتا بتوانند آب نبات بخورند. ناظم حکمت@tashakkolshahriyar

اسکرول خاطره‌هاوقتی سپیده نگاه بعد دروغ می‌دمد،تک درخت جنگل پیر دوباره دیده می‌شود، آجر پل‌های خراب از نو شکوفه می‌دهد، مشخص است رهنمون نداری و چه می‌شود؛ حجم سبز شیشه ای گلخانه‌های کاغذی، نجات نمی‌دهد تو را... پس بگذار دود اگزوز گناه به سرب تعمیدت کند،بغل بغل زباله پست و سیاه به جای عطر صنعتی، نگفته، عاشقانه تسخیرت کند! نترس از وجود تو، به سان سیگار لبت،جز آن تل خاکستر و نام خراب سرطان،چیزی نمی‌ماند به جا...اسکرول خاطره‌ها، گالری پر از جفا، موقع غروب سفید،چه داشت برای من و تو؟!✍️امیررضا غفاری

✅آغاز فرایند انتخابات بیست و نهمین شورای مرکزی تشکل استاد شهریار 🌐لینک شرکت در انتخابات: survey.porsline.ir/s/hbuNSks0 ⌛مدت زمان: امروز از ۸ صبح تا ۱۲ شب ‼️حداکثر به ۵ نفر از داوطلبان میتوانید رای بدهید.اتمام تایم انتخابات