غزل مرزبان از تجاوز جنسی در بازداشتگاه وزارت اطلاعات پرده برداشت؛ «با تهدید مرا ساکت نگه داشتند»غزل…
انتشار: 2026/08/20 18:22 UTCدریافت: 2026/08/22 07:25 UTCآخرین مشاهده: 2026/08/22 07:25 UTC
غزل مرزبان از تجاوز جنسی در بازداشتگاه وزارت اطلاعات پرده برداشت؛ «با تهدید مرا ساکت نگه داشتند»غزل مرزبان جورشری، زندانی سیاسی، در نامهای که خبرگزاری هرانا منتشر کرده، روایت کرده است که در جریان بازداشت توسط مأموران وزارت اطلاعات مورد تجاوز جنسی قرار گرفته است. او از مقاومت و فریادهای خود، خونریزی پس از تجاوز، حضور دو زن و فردی با لباس پرستاری پس از واقعه و تهدید مأموران برای وادار کردنش به سکوت نوشته است. مرزبان میگوید تلاشهای بعدی او برای ثبت شکایت نیز با ممانعت و تهدید مواجه شده و در بازداشت مجدد، «بزرگترین شکنجه» او طی ۲۲ روز حضور در بازداشتگاه وزارت اطلاعات، ترس دائمی از تکرار تجاوز بوده است.به گزارش خبرگزاری هرانا، غزل مرزبان در این نامه بخشهایی از آنچه در بازداشتگاه بر او گذشته را شرح داده و نوشته است که پس از انتقال به اتاقی، مردی با فریاد از او خواسته لباسهایش را با لباسهایی که مقابلش انداخته بود عوض کند.او لحظات پیش از تجاوز را چنین توصیف کرده است: «ترسیده بودم. با تمام توانی که داشتم فریاد زدم و اعتراض کردم؛ گویی آن لحظه جان از تنم بیرون میکشیدند.»مرزبان از احساس «بیپناهی مطلق» نوشته و گفته است: «میخواستم به در بکوبم و کمک بخواهم. نمیدانستم قرار است چه اتفاقی بیفتد.»او سپس درباره تجاوز نوشته است: «من همچنان در آن اتاق، با آن مرد، اسیر بودم. او حریم بدنم را شکسته بود؛ حریم زنانگیام را، حرمت انسانیام را. مقاومت من، اشکهای من، فریادهای من…»مرزبان در ادامه مدت این واقعه را نامعلوم دانسته و نوشته است: «زمان برایم مثل سالها بود. نمیدانم، شاید نیم ساعت؛ شاید کمتر یا بیشتر، این تجاوز وحشیانه طول کشید.»او وضعیت خود پس از تجاوز را نیز شرح داده است: «بعد از آن تنها رها شدم. کف زمین افتاده بودم. کفپوش اتاق با لکه بزرگی از خون بدنم سرخ شده بود.»به روایت مرزبان، کمتر از پنج دقیقه بعد، دو زن با ماسک و چادر به همراه زنی با لباس سفید پرستاری وارد اتاق شدند و به وضعیت آشفته او رسیدگی کردند. پس از آن چند مرد وارد سلول شدند و به گفته او «در ازای قول سکوت» وعده دادند که تا شب آزادش کنند.مرزبان نوشته است که هنگام انتقال برای آزادی نیز تهدیدها ادامه داشت: «در طول مسیر مدام تهدید شدم و درباره عواقب شکستن سکوتم به من هشدار دادند.»او پس از بازگشت به خانه، حتی ماجرا را از همسرش که به پارکینسون پیشرفته مبتلا بود پنهان کرد: «سکوت کردم. منزوی شدم و از آدمها فاصله گرفتم. دیگر به پارک نرفتم... شبها و روزها روحم را در آغوش میگرفتم و دنبال التیام برای تجربه ناباورانهای بودم که از سر گذرانده بودم.»غزل مرزبان میگوید پس از بازداشت مجدد در دیماه ۱۴۰۴ بار دیگر به همان مکان منتقل شد و این بار ترس از تکرار تجاوز به شکنجهای دائمی تبدیل شد: «بزرگترین شکنجه من در ۲۲ روز بازداشت در بازداشتگاه وزارت اطلاعات، ترس از تکرار آن اتفاق ناگوار بود.»او همچنین نوشته است که چندین بار قصد داشته درباره تجاوز شکایت کند، اما مسئولان از ثبت شکایت خودداری کردهاند: «هر بار سرباز زدند و با تهدید مرا ساکت نگه داشتند.»مرزبان در پایان نامه خود سکوت را شکسته و نوشته است: «امید دارم که روزی بذر رنجهای ما جوانه خواهد زد و درخت دادخواهی ما تنومند خواهد شد. من با این دلنوشته، دادخواه رنجی هستم که از سوی وزارت اطلاعات به زندگیام تحمیل شد.»متن کامل نامه غزل مرزبان و روایت او از آنچه در بازداشتگاه وزارت اطلاعات بر وی گذشته است، در وبسایت آموزشکده توانا قابل مطالعه است:tavaana.org/ghazal-marzban/%D8%BA%D8%B2%D… مرزبان جورشری، فارغالتحصیل رشته حقوق، اهل لشتنشای رشت و ساکن تهران است. او در خردادماه امسال از سوی شعبه ۲۶ دادگاه انقلاب تهران به ۹ سال و هشت ماه حبس محکوم شد. «تبلیغ علیه نظام» و «اجتماع و تبانی علیه امنیت کشور» از جمله اتهامات مطرحشده علیه اوست.مرزبان، که به آیین مسیحیت کاتولیک گرویده، پیشتر نیز سابقه بازداشت و تحمل حبس داشته است. او در حال حاضر در زندان به سر میبرد.#غزل_مرزبان #بیانیه #تجاوز_جنسی @Tavaana_TavaanaTech
تاریخچه بازدید مشاهدهشده
حدود 9 بازدید تازه در ساعت در این نمونهپستهای تلگرام — آموزشکده توانا
آرزو کشور، صاحب یک سالن زیبایی در اصفهان، به ۱۲ سال حبس محکوم شدآرزو کشور، شهروند ساکن اصفهان و صاحب یک سالن زیبایی در این شهر، به اتهام «ارتباط با دول متخاصم» به ۱۲ سال حبس محکوم شده است. یک منبع مطلع میگوید او از بهمنماه ۱۴۰۴ در بازداشت به سر میبرد و در دوران بازداشت، مدتی در سلول انفرادی نگهداری شده و تحت بازجوییهای طولانیمدت و شکنجه قرار گرفته است.یک منبع مطلع از وضعیت آرزو کشور به توانا گفت که این شهروند ساکن اصفهان از بهمنماه ۱۴۰۴ در بازداشت به سر میبرد و در حال حاضر در زندان دولتآباد اصفهان نگهداری میشود.بر اساس اطلاعات رسیده به توانا، آرزو کشور پیش از بازداشت صاحب و مدیر یک سالن زیبایی در اصفهان بوده است.این منبع مطلع میگوید آرزو کشور در جریان پروندهای با اتهام «ارتباط با دول متخاصم» محاکمه و در نهایت به ۱۲ سال حبس محکوم شده است.به گفته این منبع، آرزو کشور پس از بازداشت مدتی در سلول انفرادی نگهداری شده و در این دوره تحت بازجوییهای طولانیمدت قرار داشته است. او همچنین در دوران بازداشت و بازجویی شکنجه شده است.آرزو کشور اکنون با گذشت چندین ماه از زمان بازداشت، همچنان در زندان دولتآباد اصفهان به سر میبرد.#آرزو_کشور #از_بازداشتیها_بگو #اصفهان@Tavaana_TavaanaTech
۵۸۰ روز از بازداشت بیژن کاظمی گذشت؛ مادرش: «۳۷ سال و ۶ ماه از زندگی یک انسان را ربودید»مادر بیژن کاظمی، زندانی سیاسی، با انتشار متنی در اینستاگرام به ادامه حبس فرزندش و حکم ۳۷ سال و شش ماه زندان او اعتراض کرده است. او با اشاره به گذشت ۵۸۰ روز از بازداشت فرزندش، مقامهای جمهوری اسلامی را خطاب قرار داده و نوشته است: «بیژن و بیژنها چه میخواهند؟ یک زندگی معمولی، امن و شایسته؛ وطنی که در آن بتوانند آزادانه زندگی کنند، کار کنند، بیندیشند و آیندهای برای خود بسازند.»مادر بیژن کاظمی در متنی که در صفحه اینستاگرام خود منتشر کرده، با اشاره به گذشت ۵۸۰ روز از بازداشت فرزندش نوشته است: «۵۸۰ روز از اسارت بیژن گذشت، ۵۸۰ روز از آن ۳۷ سال و ۶ ماهی که به حکم شما از زندگی او ربوده شده است.»او در ادامه، صدور چنین حکم سنگینی علیه فرزندش را به معنای گرفتن بخش بزرگی از زندگی یک انسان و جدا کردن فرزند از مادر توصیف کرده و نوشته است: «۳۷ سال و ۶ ماه از زندگی یک انسان را دزدیدن، میدانید یعنی چه؟ پاره تن یک مادر را از او گرفتن، میدانید یعنی چه؟ نه، نمیدانید؛ البته که نمیدانید!»مادر این زندانی سیاسی سپس مقامهای جمهوری اسلامی را مستقیماً خطاب قرار داده و افزوده است: «به شما که به آسانی آب خوردن، فرزندان این سرزمین را به دار میسپارید یا سالهای جوانیشان را پشت دیوارهای زندانهایتان دفن میکنید.»او در بخش دیگری از نوشته خود، خواسته بیژن کاظمی و دیگر زندانیان سیاسی را برخورداری از یک زندگی عادی و آزاد دانسته و نوشته است: «بیژن و بیژنها چه میخواهند؟ یک زندگی معمولی، امن و شایسته؛ وطنی که در آن بتوانند آزادانه زندگی کنند، کار کنند، بیندیشند و آیندهای برای خود بسازند.»مادر بیژن کاظمی در ادامه به تناقض میان برخورد حکومت با مطالبات جوانان در داخل ایران و زندگی فرزندان برخی مقامهای جمهوری اسلامی در کشورهای غربی اشاره کرده است.او نوشته است: «همان زندگیای که شما برای فرزندان خود میخواهید و آنها را به آمریکا و اروپا میفرستید تا از آن بهرهمند شوند و برای ماندنشان در "بلاد کفر" از هیچ تلاشی فروگذار نمیکنید؛ ولی فرزندان ما را به جرم خواستن همان زندگی، به زندان میفرستید.»او همچنین با انتقاد از ادبیات ضدغربی جمهوری اسلامی افزوده است که همان غربی که در تبلیغات رسمی برای مردم «نماد فساد و تباهی و کفر» معرفی میشود، برای فرزندان مقامهای حکومت به «کعبه آمال» تبدیل شده است.مادر بیژن کاظمی نوشته خود را با جملهای خطاب به مقامهای جمهوری اسلامی به پایان رسانده است:«کابوس فرزندان شما، بازگشت به ایران و چشیدن دستپخت پدر و مادرهایشان است و کابوس فرزندان ما، شما.»#بیژن_کاظمی@Tavaana_TavaanaTech
در پی موج گسترده بازداشتها و جنگ ۴۰ روزه آمریکا و اسرائیل با ایران، شمار زندانیان سیاسی و عقیدتی در زندان شیبان اهواز به بیش از ۶۰۰ نفر رسیده است. گزارش سازمان حقوق بشر کارون از بازداشت گسترده جوانان، محرومیت از وکیل، برگزاری جلسات دادگاه در زندان و صدور احکام سنگین برای شماری از بازداشتشدگان حکایت دارد؛ وضعیتی که ضرورت اطلاعرسانی و حمایت از زندانیان و خانوادههای آنان را بیش از پیش برجسته میکند.بر اساس گزارش «سازمان حقوق بشر کارون» بیش از ۶۰۰ زندانی سیاسی و عقیدتی در حال حاضر در زندان شیبان اهواز نگهداری میشوند؛ ۱۸۵ نفر در بند ۸، ۱۲۰ نفر در بند ۵ و بیش از ۳۱۰ نفر نیز در قرنطینه این زندان به سر میبرند.گزارشها حاکی از آن است که بخش قابل توجهی از بازداشتشدگان اخیر از شهرهای اهواز، فلاحیه (شادگان)، ایذه، بهبهان و مسجدسلیمان هستند و بسیاری از آنان جوانانی بین ۱۸ تا ۲۵ سالهاند.در این گزارش آمده است که «بخش بزرگی از بازداشتشدگان جدید را جوانان تشکیل میدهند»؛ جوانانی که پس از بازداشت، در شرایطی نامعلوم و با نگرانی درباره سرنوشت قضایی خود در زندان نگهداری میشوند.@Tavaana_TavaanaTech
مراسم زادروز جاویدنام اکبر پاشاپور با حضور جمعی از خانوادههای جاویدنامان برگزار شد.اکبر پاشاپور، ۳۷ ساله و پدر یک فرزند، از جانباختگان اعتراضات دیماه، روز ۱۸ دیماه در مقابل کلانتری ۲۵ محمدشهر کرج هدف شلیک نیروهای جمهوری اسلامی قرار گرفت و جان باخت. بر اساس گزارشها، ساچمه به پیشانی و چشم او اصابت کرده و گلوله جنگی نیز از ناحیه گردن و کتف به او شلیک شده بود.اکبر پدر پسری ۱۳ ساله بود؛ پسری که همچنان دلتنگ پدر است و جای خالی او را در زندگی خود احساس میکند.برگزاری مراسم زادروز جاویدنامان، تنها گرامیداشت یک مناسبت نیست؛ یادآوری جای خالی انسانهایی است که خانوادههایشان هر روز با نبود آنها زندگی میکنند.خانوادههای دادخواه پس از ازدستدادن عزیزانشان، نباید در مسیر دادخواهی تنها بمانند. همراهی جامعه با آنان نباید محدود به روزهای خبرساز یا مناسبتهای خاص باشد. حضور در کنار این خانوادهها در سالروز تولد و جانباختن عزیزانشان، بر سر مزارشان و در دیگر مناسبتها، راهی برای زنده نگهداشتن نام و یاد جانباختگان و نشاندادن این است که جامعه آنان و رنجشان را فراموش نکرده است.@Tavaana_TavaanaTech
تداوم بلاتکلیفی بهزاد یزدانی؛ بهاییستیزی جمهوری اسلامی ادامه داردبا گذشت نزدیک به چهار ماه از بازداشت بهزاد یزدانی، شهروند بهایی ساکن شیراز، او همچنان بدون تعیین تکلیف قضایی در زندان عادلآباد این شهر نگهداری میشود. همسر او، رومینا خزعلی، نیز پس از نزدیک به چهار ماه بازداشت، با سپردن وثیقه از زندان آزاد شده است.با وجود پیگیریهای مستمر خانواده، تاکنون توضیح روشنی درباره روند رسیدگی به پرونده بهزاد یزدانی ارائه نشده و تصمیم رسمی درباره ادامه بازداشت یا وضعیت قضایی او نیز به خانواده یا وکیلش ابلاغ نشده است.گزارشها همچنین حاکی از نامناسببودن شرایط نگهداری این شهروند بهایی است. یزدانی در دوران بازداشت با مشکلات جسمانی از جمله کمردرد مواجه بوده، اما از دسترسی به خدمات و مراقبتهای درمانی محروم مانده است.بهزاد یزدانی و رومینا خزعلی در فروردینماه ۱۴۰۴، پس از ورود نیروهای امنیتی به منزلشان در شیراز، بازداشت شدند.بازداشت و بلاتکلیف نگهداشتن شهروندان بهایی را نمیتوان از سیاست چند دههای جمهوری اسلامی برای حذف و محدودکردن این جامعه جدا دانست.@Tavaana_TavaanaTech
خانواده محمدرضا رضایی، زندانی محکوم به اعدام، به همراه جمعی از شهروندان روز پنجشنبه مقابل زندان مرکزی خرمآباد تجمع کردند و خواستار توقف اجرای حکم اعدام او شدند. رضایی پیشتر در ارتباط با اتهامات مرتبط با «مواد مخدر» بازداشت و به اعدام محکوم شده است.تجمع خانواده و شهروندان در برابر زندان، در شرایطی برگزار شد که نگرانیها از اجرای قریبالوقوع حکم افزایش یافته است؛ خانوادههای محکومان به اعدام، گاه در آخرین فرصتها ناچارند برای نجات جان عزیزانشان به خیابان بیایند.جامعه نباید در برابر خطر اجرای احکام اعدام بیتفاوت بماند. در سالهای اخیر، زندانیان محکوم به اعدام نیز با اعتصاب غذا و دیگر شیوههای اعتراضی، نسبت به صدور و اجرای این احکام اعتراض کردهاند و خانوادههای آنان نیز بارها برای توقف اعدام عزیزانشان دست به تجمع و دادخواهی زدهاند.اعتراض به اعدام تنها به معنای دفاع از یک فرد نیست؛ مخالفت با مجازات مرگ، دفاع از حق حیات و ایستادن در برابر تبدیل جان انسانها به ابزار مجازات و ارعاب است. @Tavaana_TavaanaTech