.🔵 @tciiran🔴 از حراجِ حقِ جذب تا ابهام در ارزیابی⚫️ وقتی سیاست‌های غیرعلمی، برند مخابرات را به مخاط…

.🔵 @tciiran🔴 از حراجِ حقِ جذب تا ابهام در ارزیابی⚫️ وقتی سیاست‌های غیرعلمی، برند مخابرات را به مخاطره می‌اندازد💠 مخابراتی‌های ایران: در دنیای مدیریت مدرن، سازمان‌ها با دو استراتژی پیش می‌روند: «توسعه بر پایه سرمایه انسانی» یا «تخریب برای سود کوتاه‌مدت». آنچه امروز در شرکت مخابرات ایران رخ می‌دهد، نه یک مدیریت بحران، بلکه یک «مدیریتِ بحران‌ساز» است. وقتی تصمیمات کلان، نه بر پایه استانداردهای علمی و قوانین مصوب، بلکه بر اساس «آزمون و خطای» مکرر و با هدفِ مستقیمِ کاهش هزینه‌های قانونی اتخاذ می‌شود، سازمان از مسیر توسعه خارج شده و به سمت یک رکودِ ساختاری حرکت می‌کند.🔰 هجمه به قانون؛ ابهام در ارزیابی و بازی با رتبه‌های ارزیابی عملکرد🔸یکی از بحران‌های عمیق فعلی، نادیده گرفتن آشکار آیین‌نامه استخدامی سال ۱۳۸۹ است. سامانه «سیمرغ» که به جای ابزاری برای ارزیابی علمی عملکرد، به ابزاری برای مدیریتِ کاذبِ هزینه‌ها تبدیل شده، مصداق بارز قانون‌گریزی است. تعیین سقف‌های متغیر و غیرمنطقی برای رتبه‌های عملکردی (Aستاره و A پلاس و ....) نشان می‌دهد که هدف از ارزیابی، «بهبود کیفیت کار» نیست؛ بلکه هدف، فشار بر بودجه سازمان از طریق کاهش «حقِ جذب» کارکنان است. 🔸هر بار که هزینه‌ی حقِ جذب به‌دلیلِ ارتقای شایسته کارکنان افزایش می‌یابد، مدیریت با تغییر قواعد بازی و تغییر سقف رتبه‌ها، سعی در جبرانِ این هزینه با کاهش حقوق قانونی کارکنان دارد. این رفتار، نه تنها مغایر با قانون است، بلکه اعتمادِ بنیادینِ نیروی کار به سیستم را از بین می‌برد.🔰 وقتی مدیران، ابزارِ اجرایِ دستوراتِ غیرقانونی می‌شوند🔸یکی از آسیب‌زای‌ترین تحولات اخیر، مداخلات ستاد مخابرات ایران در ساختار مدیریتی است. با خلع مدیران مخابرات از اختیارات لازم، ستاد نه تنها مدیریت عملکرد را از آنان سلب کرده، بلکه با دخالت در جزئیات ارزیابی، مدیران را در موضع ضعف قرار داده است. این رویکرد، ضمن نادیده گرفتن کرامت انسانی مدیران منصوب، آن‌ها را به ابزاری برای اجرای دستورالعمل‌های متغیر و غیرقانونی تبدیل کرده است. 🔸این فقدانِ ثبات و عدم شفافیت در تصمیم‌گیری، تمامی ابزارهای مدیریت عملکرد را از کار انداخته و به جای ایجاد نظم، باعث ایجاد آشفتگی در منابع و سرمایه‌های اجتماعی شده است. نتیجه این وضعیت، تهدید جدی بهداشت روانی در سازمان و آسیب‌های جبران‌ناپذیر به روح و روان کارکنان است که در پی ناپایداریِ قوانین و رفتارهای غیرقابل پیش‌بینیِ مدیریتی هستند.🔰 پارادوکسِ هزینه‌سازی؛ حساسیت بر حقوق کارکنان در برابر بی‌حس بودن در برابر مدیران و مشاوران وارداتی🔸یک تناقض آشکار و دردناک در مدیریت فعلی مشاهده می‌شود: حساسیتِ بی‌رحمانه بر کاهش حتی یک ریال از پرداختی‌های قانونی کارکنان، در مقابلِ بی‌تفاوتیِ مطلق در برابر ورودِ افرادِ غیرمتخصص و بازنشستگانِ نهادهای حاکمیتی به مناصب مدیریتی و مشاوره‌ای. 🔸در حالی که سازمان با بهانه‌ی مدیریت هزینه‌ها، از ارائه خدمات رفاهی به کارکنان خودداری می‌کند، از سوی دیگر با فروش املاک و افزایش تعرفه‌ها، سرمایه‌های بادآورده‌ای را جمع‌آوری می‌کند که باید صرفِ سرمایه‌گذاری بر روی «موتور محرک توسعه» یعنی همان کارکنان می‌شد.🔸بدتر از آن، تعرض به دارایی‌های شخصی کارکنان در قالب دخل و تصرف در صندوق‌های ۶ درصد کارکنان، دیگر از دایره‌ی «مدیریت اقتصادی» خارج شده و به مرز «تصرف غیرقانونی اموال شخصی کارکنان» رسیده است.🔰 هشدار نهایی: بازگشت به قانون یا سقوط سازمان🔸مدیریت فعلی باید بداند که مخابرات ایران، اموال شخصیِ مدیران یا ابزاری برای آزمون و خطاهای سیاسی نیست؛ مخابرات یک نهاد استراتژیک ملی است. 🔻هشدار به کارفرما: تکیه بر روش‌های غیرعلمی، نادیده گرفتن آیین‌نامه ۸۹ و تبدیل مدیران به مجریانِ دستورالعمل‌های متغیر و غیرقانونی، تنها راهِ کوتاه‌مدت برای «سودِ کاذب» است، اما به قیمتِ «نابودی همیشگیِ اعتماد» و «فروپاشیِ ساختارِ مدیریتی» تمام خواهد شد. 🔸زمانِ «آزمون و خطا» با سرمایه‌های ملی و انسانی به پایان رسیده است. یا اجرای کاملِ قوانین، احترام به کرامت انسانی و بازگشت به مسیر تخصص‌گرایی، یا مواجهه با سقوطِ برند و فروپاشیِ نظمِ اجتماعی در داخل سازمان. 🔸مخابرات متعلق به کارکنان، مشتریان و ملت است؛ نه قربانیِ بازی‌های نخ‌نمای مدیریتی.📅 ۲۱ امرداد ۱۴۰۵🔵 مخابراتی‌های ایران🔵 @tciiran