الان تو ذهنم دو نفریم ؛یکی داره برای آینده‌ش تلاش میکنه اما اون یکی حتی نمیخواد فردارو ببینه ...

‏فکر میکنم بزرگ شدن همین باشه که دیگه نمیخوای آدمارو به هر قیمتی نگه‌ داری.

و در پایان نوشت زندگی کردنبرای آدم هایی که زیادی به همه چیزاهمیت می دهند سخت تر است...

خیلی قشنگ بود ؛زخم به جز صاحبش، برای کسی درد نداره.

زندگیه دیگه؛ گاهی خستت میکنه، خیلی خستت می‌کنه؛ اونقد که دوس داری خودکارتو بزاری لای صفحاتش. یه مدت بری سراغ خودت. هیچی نکنی، با هیچکی حرف نزنی، حتی نفسم نکشی. اما مشکل اینجاست بعد که برمی‌گردی می‌بینی یه نفر خودکارو از لای کتاب زندگیت بیرون کشیده و تو هم یادت نمیاد کدوم صفحه بودی. گم میشی. و هیچی تو دنیا بدتر از این نیست که ندونی کجای زندگیتی

و از خطاهای بزرگم آن بود که:لحظات دلخوشی را سرسری گذراندم.اما غم و اندوه را با همه ی وجودم می گذراندم...