بنده خیلی آدم “می‌فهمم ولی به روت نمیارم‌” ای هستم.

معمولا اجازه میدم آدما به طور مکرر منو ناامید کنن تا لحظه‌ی حذف کردنشون هیچ شک و تردیدی به دلم راه ندم.

ادمای حسود هرچقدرم که بخوان جلوی دهنشونو بگیرن حسادت از چشاشون میزنه بیرون، لوزرای حسود.

من ک میدونم دروغ میگی حالا هی فکر کن که زرنگی و من نفهمیدم.

در اخر همه ادما تبدیل میشن به یه برگه از دفترچه خاطراتت یا یه چت با چت جی پی تی.

من سعى ميكنم جدى نگیرم ولى متاسفانه موهام، معدم، قفسه سینم و سرم خیلی جدى می‌گیرن.

آدما با زبونشون که هیچی، با چشماشونم بهت دروغ میگن.