رفتم مرکز اهدا خون به پزشکش گفتم بیمار قلبی هستم میگه بیماران قلبی از اهدا خون معاف هستن 😳اهدا خون…

رفتم مرکز اهدا خون به پزشکش گفتم بیمار قلبی هستم میگه بیماران قلبی از اهدا خون معاف هستن 😳اهدا خون                            معافیت مگه اهدا کردن هم معافیت داره یعنی توی این مملکت همه چیز اجباریهآخه این چه نوع ادبیاتیه که در همه جا بکار گرفته میشه سربازی خدمت نیست اجباریه بچه دار شدن اجباریه نه اختیارینوع تفکر که نگم براتون بدتر از پوشش زنان ، چه برسه بخواهی حرف مخالفشون بزنی انقدر این نوع نگاه در تمام سطوح جامعه رسوخ کرده که ما هم یاد گرفتیم و به همدیگه نهیب میزنیم چرا طرفت رو مشخص نمیکنی چرا فلانی اینجوری گفت یا فلانی توی خارج نشسته و میگه لنگش کن ، با هشتگ زدن مثلا چه کاری میشه کرد ، پاشو برو کف خیابون و ...بعد جالبه ژست روشنفکری میگیریم که آی ایهاالناس دیگران رو قضاوت نکنید ولی تا در یک گفتگوی ساده قرار میگریم تمام سعیمون در محکوم کردن طرف مقابل قرار میگیره تا حرف خودمون رو به کرسی بنشونیم حالا این گفتگو در رابطه با نارنگی باشه یا امپریالیسم جهانی.آره من هم معتقدم با هر کسی مثل خودش باید رفتار کرد و این حکومت رو باید توی فشار گذاشت و چه و چه ولی در اینجا روی صحبت ، رفتار خودمان با هم است تا بلکه به یه نتیجه نسبتا درست برسیم .خیلی ها مدعی هستن اگر ما جلوی گلوله نایستیم اصلا اتفاقی بنام انقلاب پیش نخواهد آمد عده ای میگن فلان شبکه به فلان کشور وصله اون یکی داره از فلان جا تغذیه میشه ، فلانی وضعش خوبه براش مهم نیست گرانی چه تاثیری خواهد داشت که این حرفها رو میزنه ، فلان هنرپیشه چرا حرفی نمیزنه ، اونیکه خارجه چرا حرف میزنه یا فلان فعال سیاسی تا دیروز توی همین دستگاه بود حالا زندانی هم بشه مگه چیزی میشه و ... با وجود اینکه خیلی از این صحبتها از نقطه نظر گوینده درست و شاید در مواردی فقط اختلاف سلیقه وجود دارد ولی درنهایت میبینیم از اونکه جونشو گرفته کف دستش تا اون آهنگ ساز اون هشتگ زن و کسانیکه در خارج از زندگیشون میزنن و تظاهرات بر پا میکنند و غیره و غیره در کنار هم باعث شدن تا نگاه دنیا به ما مردم عوض بشه و کم و بیش شروع به حمایتهای کوچک و بزرگ کنند .ای کاش یاد بگیرم و یاد بگیریم به همدیگر احترام بگذاریم ای کاش همه چیز رو از منظر قدرت و پول نبینیم ای کاش وقتی دستمزد کارگری رو دادیم از او بابت خدمتش هم تشکر کنیم ، از همراهی همراهانمان خشنود و دلگرم شویم ، نه اینکه همیشه خود را برتر از دیگران بدونیم و آنها را به باد انتقاد منفی بگیریم و ای کاش فقط حرف نزنیم یه کوچولو هم عمل کنیم.آزادی نه با منم زدن که با احترام به خود ، طرف مقابل و دیگران بدست میاد و این احترام میتونه باعث اتحادمون بشه و اون اتحاد آزادی را صدا خواهد زد .نویسنده یک آدم عادی این جامعه