برسد بدست استاندار و مدیرکل راه و شهرسازی و بهزیستی استانپیامی از یک مادر سرپرست خانوار دارای فرزند معلولدرخواست تمدید مهلت تأمین آورده مسکن ویژه خانواده دارای معلولچند ماه پیش از سوی بهزیستی یزد با من تماس گرفتند و اعلام کردند که به دلیل سرپرست خانوار بودن و داشتن فرزند دارای معلولیت، نامم در فاز دو معلولیتی طرح مسکن ویژه خانوادههای دارای معلولیت قرار گرفته است. با امید و خوشحالی پیگیر کارها شدم و با سختی فراوان توانستم مبلغ ۴۰ میلیون تومان را برای سازمان راه و شهرسازی واریز کنم. همچنین نامهای از بهزیستی دریافت کردم که در آن تأکید شده بود با حداقل آورده به پروژه متصل شوم و خوشبختانه به پروژه وصل شدم.از همان روز، خوشحالی و اندک امیدی در دل من و بچههایم زنده شد. سالهاست که طعم مستأجری، جابهجاییهای اجباری، نگرانی از افزایش اجارهبها و ترس از نداشتن سرپناه ثابت را تحمل کردهایم. برای اولین بار احساس کردیم شاید بتوانیم از این خانهبهدوشی و دربهدری نجات پیدا کنیم و سقفی داشته باشیم که با آرامش آن را خانه بنامیم.پس از آن از من خواسته شد که مابقی مبلغ را نیز تأمین کنم تا آوردهام به ۲۰۰ میلیون تومان برسد. من که مادری سرپرست خانوار هستم و مسئولیت دو فرزند را بر عهده دارم که یکی از آنها دارای معلولیت است، با مشقت بسیار تا امروز توانستهام مجموعاً ۱۲۰ میلیون تومان واریز کنم.امروز با من تماس گرفتند و اعلام کردند که اگر تا فردا نتوانم ۸۰ میلیون تومان باقیمانده را واریز کنم، نامم از فهرست دریافت واحدهای نیمهساز حذف خواهد شد و تنها زمین به من تعلق میگیرد.سؤال من این است: آیا تأمین ۸۰ میلیون تومان در چنین مدت کوتاهی برای یک مادر سرپرست خانوار کار آسانی است؟ برای کسی که هر روز به تقویم نگاه میکند تا ببیند چند روز دیگر از ماه باقی مانده است؛ برای کسی که حقوق ناچیزش در همان هفته اول ماه تمام میشود و چشمانتظار بیستم ماه است تا مستمری دو میلیون و اندی فرزند معلولش از بهزیستی واریز شود؛ برای کسی که بیستوپنجم ماه را انتظار میکشد تا یارانه خانواده پرداخت شود و بتواند از همان مبلغ، قسط وام ودیعه مسکن را بپردازد.شاید ۸۰ میلیون تومان برای برخی مبلغ بزرگی نباشد، اما برای من و بسیاری از خانوادههای مشابه، فراهم کردن چنین مبلغی در یک یا دو روز تقریباً غیرممکن است. دردناکتر از همه این است که پس از ماهها تلاش، قرض گرفتن، صرفهجویی و امیدواری، حالا آن روزنه امیدی که در دل من و فرزندانم روشن شده بود در آستانه خاموش شدن قرار گرفته است.خواسته من تنها این است که فرصت و مهلت بیشتری در اختیارمان قرار دهند تا بتوانیم با هر سختی و تلاشی که از دستمان برمیآید، ببینیم چه گِلی میتوانیم بر سر کنیم تا این مبلغ را تأمین کنیم و از حق داشتن یک سرپناه مناسب محروم نشویم.امیدوارم مسئولان محترم شرایط خانوادههای دارای معلولیت و مادران سرپرست خانوار را با نگاه واقعبینانهتری ببینند و برای تأمین آورده، مهلت منصفانهتری در نظر بگیرند.✅توفان یزد@Toofaneyazd