ماه دیشب، پل خواجو و زاینده رود

و فهمیدم آدم می‌تواند هرگز کسی را ندیده باشد و نشناسد، اما با اندوه و زخم او، قلبش هزاران تکه بشود.متن منتسب به یلدا سیدی است@torraanjj🌞🌾

مرا جوری در آغوش بگیر‏که انگار فردا می‌میرم؛‏و فردا چطور؟‏جوری در آغوشم بگیر‏که انگار از مرگ بازگشته ام"‏نزار قبانی"@torraanjj🌞🌾

@torraanjj🌞🌾

احوالم طوریه که میخوام تا ابد هایده گوش بدم

«با جیب‌هایی خالی بزرگ شدیم. با آرزوهایی بسیار دور، با چمدان‌هایی همیشه آماده‌ی سفر و قلب‌هایی که مدام میان ماندن و رفتن تکه‌تکه شدند. قرار نبود جنگجو باشیم. قرار نبود سیاست‌مدار باشیم. قرار نبود خبرها را هی بخوانیم و اقتصاد یاد بگیریم و قیمت طلا را هی پیگیر شویم و عاشقی کردن را عقب بی‌اندازیم. ما می‌خواستیم عاشق شویم، کتاب بخوانیم، خانه بخریم، عصرهای جمعه را هدر بدهیم و درباره‌ی چیزهای بی‌اهمیت ساعت‌ها بحث کنیم. دعوا کنیم سر اینکه چرا فلانی عروسی‌اش دعوت‌مان نکرده، چرا بهمانی یک ماه است زنگی نزده، چرا بیساری تولدمان را یادش رفته. دعوا کنیم سر همین چیزهای کوچکِ مسخره و اعصاب‌مان فقط به‌خاطر همین چیزا خراب شود. نه چیزهای خیلی بزرگ‌تر‌ که حل و فصل‌شان از عهده‌مان خارج است. هر بار که خواستیم زندگی کنیم، دستی از تاریکی آمد و یقه‌مان را گرفت. دستی که بوی خون می‌داد.»@torraanjj🌞🌾

The more you trust God, the more he amazes youهر چى بيشتر به خدا اعتماد كنیبيشتر شگفت زده ات ميكنه ...@torraanjj🌞🌾