تولید دانش لزوماً به نارضایتی پایان نمی‌دهد؛ چرا که سوژه‌ی هیستریک بی‌قرار، پیوسته می‌پرسد: «چرا؟».…

پاساژگردی تفریح نیست؛نمایشِ میلِ بی‌موضوع است: سوژه میان ویترین‌ها پرسه می‌زند، بی‌آنکه بداند چه می‌خواهد، و با مصرفِ تصویر، خلأِ میلِ خود را موقتاً می‌پوشاند. از نگاه روان‌کاوانه، این دیگر تفریح نیست؛ نوعی اسارتِ کودکانه در برابر ابژه‌های درخشان است، چنان ساده‌لوحانه که گویی ابتدایی‌ترین جنبندگان نیز برای این سطح از بی‌فکری، اندکی غرور می‌طلبند.@towardinside

زندگی خنده‌دار است؛با هیچ می‌آیی، برای همه‌چیز می‌جنگی، و با هیچ می‌روی.- فرانکلین دی@towardinside

تقدمِ نفی (یعنی فضا و زمان) بر ایجاب (یعنی واقعیت) … چیزی جز تقدمِ صورتِ محسوس بر ماده‌ی محسوس نیست.—بئاتریس لونگونس—کانت و ظرفیت داوری@towardinside

از آنجا که نادیده‌گرفته‌شدن دردناک‌ترین زخم خودشیفتگی است، سوژه ترجیح می‌دهد منفور شود اما نادیده نماند؛ چرا که نگاه دیگری (حتی خشمگینانه) دست‌کم به او حس بودن می‌بخشد.لکان@towardinside

پسرکانی با ریش‌های سفید: وقتی اختگی، نهایتِ لذت استعلی اشکان نژادمردی که پیشرفتِ صِرفِ تکنولوژی را با ارتقای هستی‌شناختی و بلوغ بشر یکسان می‌پندارد، در ساحت روان، سوژه‌ای «مخنث» است. او درگیر یک واپس‌روی (Regression) عمیق به دوران کودکی است؛ پسرکی خردسال که هنوز در احاطه فانتزی‌های مهدکودکی و اسباب‌بازی‌های پر زرق‌وبرقش به سر می‌برد و توهمِ قدرت دارد. برای چنین فردی، ابزارهای تکنولوژیک، در غیابِ یک عاملیتِ بالغانه، به ابژه‌هایی تبدیل شده‌اند تا ضعف درونی و فقدانِ معنای زندگی‌اش را زیر نقابِ توسعه و سرعت پنهان کنند.اما در پسِ این شیفتگی، حقیقتی هولناک‌تر نهفته است: در ناخودآگاه بعضی، این اختگی (Castration) در برابر تکنیک، یک لذت عظیم و مازوخیستی به همراه دارد. سوژه با تسلیم کردنِ اراده و خردِ خود به ماشین، در واقع از بارِ سنگینِ مسئولیت و «اضطرابِ آزادی» رها می‌شود. این لذتِ تاریک، ناشی از تن دادن به یک «دیگریِ بزرگ» مکانیکی است؛ جایی که فرد خرسندانه عاملیت و تفکرِ انتقادی خود را قربانی می‌کند تا در آغوشِ امن اما بی‌روحِ تکنولوژی، به همان وابستگیِ مطلق و منفعلانه دوران نوزادی بازگردد.@towardinside

pecritique.com/2026/07/15/%da%a9%d9%88%d8… به‌سوی سرمایه‌داری / کامران نیری@towardinside