لاشهای که فکر میکندانسان مدرن، در نتیجهٔ گسست از صورتِ خانوادگیِ وجود خود، به موجودی تنها و تکزی…
انتشار: 2026/08/19 17:44 UTCدریافت: 2026/08/21 02:45 UTCآخرین مشاهده: 2026/08/21 02:45 UTC
لاشهای که فکر میکندانسان مدرن، در نتیجهٔ گسست از صورتِ خانوادگیِ وجود خود، به موجودی تنها و تکزی بدل شده است؛ چیزی شبیه حیوانی که از گله جدا افتاده و دیگر نه جای خود را میشناسد و نه نسبتی با جهان دارد؛ جانوری بینام که فقط حرکت میکند، یا به تعبیری هولناکتر، لاشهای متحرک. در چنین وضعی، ذهن برای پنهانکردن این بیریشگی، پیوسته خیال میسازد: امید، ترس، آرزو، شکست، آینده، موفقیت و تمام روایتهایی که در طول روز از خود و زندگیمان میسازیم. اما شاید هیچیک از اینها آنقدر که میپنداریم واقعی نباشند؛ بسیاری از آنها فقط هذیانهای ذهنِ موجودی سرگرداناند که دیگر نمیداند به کجا تعلق دارد. بنابراین هر فکری که از ذهن انسان مدرن میگذرد، شایستهٔ جدیگرفتن نیست؛ گاهی باید به یاد آورد که این صداها از درون یک «لاشهٔ متحرک» برمیخیزند.@towardinside
پستهای تلگرام — رو به درون
پاساژگردی تفریح نیست؛نمایشِ میلِ بیموضوع است: سوژه میان ویترینها پرسه میزند، بیآنکه بداند چه میخواهد، و با مصرفِ تصویر، خلأِ میلِ خود را موقتاً میپوشاند. از نگاه روانکاوانه، این دیگر تفریح نیست؛ نوعی اسارتِ کودکانه در برابر ابژههای درخشان است، چنان سادهلوحانه که گویی ابتداییترین جنبندگان نیز برای این سطح از بیفکری، اندکی غرور میطلبند.@towardinside
زندگی خندهدار است؛با هیچ میآیی، برای همهچیز میجنگی، و با هیچ میروی.- فرانکلین دی@towardinside
تقدمِ نفی (یعنی فضا و زمان) بر ایجاب (یعنی واقعیت) … چیزی جز تقدمِ صورتِ محسوس بر مادهی محسوس نیست.—بئاتریس لونگونس—کانت و ظرفیت داوری@towardinside
از آنجا که نادیدهگرفتهشدن دردناکترین زخم خودشیفتگی است، سوژه ترجیح میدهد منفور شود اما نادیده نماند؛ چرا که نگاه دیگری (حتی خشمگینانه) دستکم به او حس بودن میبخشد.لکان@towardinside
پسرکانی با ریشهای سفید: وقتی اختگی، نهایتِ لذت استعلی اشکان نژادمردی که پیشرفتِ صِرفِ تکنولوژی را با ارتقای هستیشناختی و بلوغ بشر یکسان میپندارد، در ساحت روان، سوژهای «مخنث» است. او درگیر یک واپسروی (Regression) عمیق به دوران کودکی است؛ پسرکی خردسال که هنوز در احاطه فانتزیهای مهدکودکی و اسباببازیهای پر زرقوبرقش به سر میبرد و توهمِ قدرت دارد. برای چنین فردی، ابزارهای تکنولوژیک، در غیابِ یک عاملیتِ بالغانه، به ابژههایی تبدیل شدهاند تا ضعف درونی و فقدانِ معنای زندگیاش را زیر نقابِ توسعه و سرعت پنهان کنند.اما در پسِ این شیفتگی، حقیقتی هولناکتر نهفته است: در ناخودآگاه بعضی، این اختگی (Castration) در برابر تکنیک، یک لذت عظیم و مازوخیستی به همراه دارد. سوژه با تسلیم کردنِ اراده و خردِ خود به ماشین، در واقع از بارِ سنگینِ مسئولیت و «اضطرابِ آزادی» رها میشود. این لذتِ تاریک، ناشی از تن دادن به یک «دیگریِ بزرگ» مکانیکی است؛ جایی که فرد خرسندانه عاملیت و تفکرِ انتقادی خود را قربانی میکند تا در آغوشِ امن اما بیروحِ تکنولوژی، به همان وابستگیِ مطلق و منفعلانه دوران نوزادی بازگردد.@towardinside
pecritique.com/2026/07/15/%da%a9%d9%88%d8… بهسوی سرمایهداری / کامران نیری@towardinside