خطاب به چپ‌های ایران (از جایگاه یک ناظر):عقب‌نشینی‌های مداوم در برابر هژمونی و پیش‌روی‌های همه‌جانب…

از آشفتگیِ سخن تا بیماریِ خیالعلی اشکان نژادپریشانیِ احوال، اگرچه می‌تواند حاصل فشار زندگی، شکست، فقدان و اضطراب باشد، نباید به پریشانی در کلام بینجامد. انسان تا زمانی که بتواند تجربه‌ی خود را در زبان صورت‌بندی کند، هنوز امکان فهمیدن، سنجیدن و بازسازی آن را دارد. سخن صرفاً وسیله‌ی بیان اندیشه نیست؛ اندیشه نیز تا حد زیادی در سخن شکل می‌گیرد. کسی که نتواند میان واقعیت، احساس و خیال مرزی زبانی بسازد، به‌تدریج توان تمیز آنها را نیز از دست می‌دهد.از همین‌جاست که پریشانیِ کلام می‌تواند به زوالِ ساختار فکری بینجامد. ذهنی که در آن واژه‌ها بی‌قاعده به یکدیگر متصل می‌شوند، دیر یا زود جهانی می‌سازد که در آن هر توهمی می‌تواند جای حقیقت بنشیند و هر حدسی، معنای کشف به خود بگیرد. بسیاری از آدم‌ها ممکن است سال‌های بسیار نه با واقعیت، بلکه درون همین جهانِ ساخته‌شده از تعبیرهای آشفته، سوءظن‌ها و خیال‌های بیمارگونه زندگی کنند؛ و چون زبانِ خود را اصلاح نمی‌کنند، جهانِ ذهنیِ خود را نیز اصلاح‌پذیر نمی‌یابند.@towardinside

pecritique.com/2026/08/25/%d8%ad%d8%b3%d8… تاریخی به بیراهه می‌رود / سوزان نیمن / ترجمه‌ی شیرین کریمی@towardinside

عشقبازی نه طریق حکما بود ولیچشم بیمار تو دل می‌برد از دست حکیمسعدیا عشق نیامیزد و عفت با همچند پنهان کنی آواز دهل زیر گلیم@towardinside

بازگشتِ سرافکندگان: هیچ دستی برای کمک دراز نخواهد شد!به زودی، آن نسلی که با غرور ادعای آگاهی و استقلال می‌کرد، ناتوان، رنجور و گرسنه به سوی نسل‌های پیشین بازخواهد گشت تا ملتمسانه یاری بطلبد. اما نسل‌های گذشته ابداً نباید دست یاری به سوی آنان دراز کنند؛ حتی اگر این مدعیانِ دیروز، از فرط ضعف در برابر چشمانشان جان بدهند. این بازگشت نباید به سادگی پذیرفته شود، چرا که آنان به ورطه‌ی تباهی و آلودگی سقوط کرده‌اند. هیچ راه نجاتی نیست، مگر آنکه تعهدی عملی، سفت‌وسخت و بی‌چون‌وچرا بدهند؛ تعهدی که تضمین کند از این پس، تمامی آداب، تشریفات و قواعدِ اصیل را موبه‌مو و با خضوعِ تمام رعایت خواهند کرد.@towardinside

«روشنفکران کسانی هستند که محصولات نهایی‌شان ایده‌هاست، و ایده‌ها تنها محصولاتی هستند که تنها توسط روشنفکران دیگر قابل داوری‌اند.»— توماس سوول@towardinside

نخبگان سیاست نیک می‌دانند که شاید ۹۹ درصد مردم، اگر نان و آب و سرپناهی—حتی موقت—و تختی برای عشق‌بازی داشته باشند، خواسته‌ی بالاتری نخواهند داشت؛ نه میل چندانی به رشد، نه پذیرش ریسکِ تغییر. بخش مهمی از «دانایی» سیاسی، فهم همین اقتصادِ میل است: این‌که چگونه می‌توان توده را در سطحی از ارضای حداقلی نگه داشت تا میل به تغییر، پیش از آن‌که به کنش بدل شود، خنثی بماند.@towardinside