«عزت دین در آیینهٔ اخلاق» گاهی یک خواب، بیش از آنکه از آینده سخن بگوید، آینه‌ای است که حالِ جامعه ر…

«عزت دین در آیینهٔ اخلاق» گاهی یک خواب، بیش از آنکه از آینده سخن بگوید، آینه‌ای است که حالِ جامعه را پیش چشم انسان می‌گذارد. برخی رؤیاها، انسان را به تأمل دربارهٔ ارزش‌هایی فرامی‌خوانند که آرام‌آرام در زندگی اجتماعی در حال ناپدید شدن است،؛ ارزش‌هایی چون جوانمردی،…وداع با جوانمردی؛ تأملی بر یک خواب و یک پرسش»گاهی آنچه بیش از خودِ حوادث در ذهن انسان ماندگار می‌شود، دگرگونیِ رفتارها و ارزش‌های انسانی است.امروز از خود می‌پرسم: چه شده است؟ اکنون که بسیاری از انسان‌ها در مسیر آگاهی، گفت‌وگو و احترام متقابل گام برمی‌دارند و دسترسی به اطلاعات بیش از هر زمان دیگری آسان شده است؛ به‌گونه‌ای که هر کس می‌تواند با یک جست‌وجوی ساده با آموزه‌های ادیان مختلف آشنا شود، چرا هنوز برخی در فضای مجازی نه‌تنها به اقلیت‌های مذهبی، بلکه به هر اندیشه یا باوری که با دیدگاهشان متفاوت باشد، با توهین، تحقیر و نفرت پاسخ می‌دهند؟گاه نیز این پرسش در ذهنم شکل می‌گیرد که آیا بخشی از این تغییرات، نتیجهٔ فاصله گرفتن جامعه از فرهنگ جوانمردی، دفاع از مظلوم،مدارا و احترام متقابل است؟ یا اینکه گروهی نادان، یا حتی کسانی که آگاهانه در پی جهت‌دهی و فریب افکار عمومی هستند، از فضای مجازی برای گسترش نفرت و تفرقه بهره می‌گیرند؟در همین روزها خوابی دیدم. در خواب، فردی را دیدم که نام خانوادگی او «وداعیان» بود. چون شب پیش از این خواب، به این موضوع فکر می‌کردم که چه شده است که چنین رفتارهایی در جامعه پدیدار شده و با خود می‌اندیشیدم شاید این وضعیت گذرا و مقطعی باشد، تا اینکه این خواب را دیدم. شاید «وداع» در خواب من تنها یک نام نبود؛ بلکه هشداری بود دربارهٔ چیزی که اگر از آن غفلت کنیم، ممکن است روزی دریابیم که با بخشی از ارزش‌های انسانی و جوانمردانهٔ خود وداع کرده‌ایم. ونباید چشم‌انتظار بازگشت خودبه‌خودی آن روزها بودبه باور من، اگر بخواهید عزت اسلام حفظ شود،مسئولیت اصلاح این وضعیت بیش از همه بر دوش عالمان و روحانیون دینی است. آنان، به‌جای درگیر شدن در رقابت‌های سیاسی، پرچم‌دار اخلاق، عدالت، کرامت انسانی، گفت‌وگو و دفاع از مظلوم باشند، نه اینکه به فضای تقابل، تعصب و توهین نسبت به دیگر باورهای دینی و فکری دامن بزنند،آنها می‌توانند در حفظ عزت مسلمان و جلوگیری از گسترش این رفتارها نقشی تعیین‌کننده ایفا کنند.تاریخ نشان داده است که شکوه هیچ دینی با قدرت سیاسی پایدار نمی‌ماند؛ بلکه با اخلاق، عدالت و رفتار پیروان آن سنجیده می‌شود. هرگاه توهین، تعصب و نفرت جای انصاف، مهربانی و عدالت را بگیرد، جامعه در مسیر افول اخلاقی قرار می‌گیرد؛ زیرا سقوط هر جامعه، پیش از آنکه اقتصادی یا سیاسی باشد، از فروپاشی ارزش‌های اخلاقی آغاز می‌شود. ادیان هر کدام ،آمده‌اند تا انسان را به اخلاق، محبت و عدالت وکرامت نزدیکتر کنند وانسانیت را به مرحله‌ای تازه از رشد وبلوغ برسانند،ازاین‌رو،. عزت هر دین، نه در قدرت، بلکه در اخلاق و رفتار‌ِِ عالمان‌ورهبران وپیروان آن آشکار می‌شود.🌺