لحظهٔ عجیبِ فرصت میان آمریکا و ایران America and Iran’s Strange Moment of Opportunity علی واعظ فارن…

لحظهٔ عجیبِ فرصت میان آمریکا و ایران America and Iran’s Strange Moment of Opportunity علی واعظ فارن افرزدر میانهٔ بحرانی که هر روز ابعاد تازه‌ای پیدا می‌کند، جایی میان تهدیدهای متقابل، حملات محدود، و بن‌بست‌های سیاسی، وضعیتی شکل گرفته که در ظاهر سراسر خطر است اما در عمق خود نشانه‌هایی از یک فرصت غیرمنتظره را حمل می‌کند. نویسنده توضیح می‌دهد که جنگ و تنش‌های اخیر، هرچند خسارت‌بار و فرساینده بوده، اما واقعیتی را آشکار کرده که پیش‌تر کمتر دیده می‌شد: هیچ‌یک از طرفین قادر به پیروزی قاطع نیستند و همین ناتوانی، لحظه‌ای عجیب از امکان را پدید آورده است؛ لحظه‌ای که در آن، ادامهٔ مسیر فعلی نه سود دارد و نه چشم‌انداز، و همین بی‌ثمر بودنِ تشدید تنش، راه را برای اندیشیدن به خروج از بحران باز می‌کند. خلاصه مقاله در زیر می آید.در این روایت، بحران تنگهٔ هرمز در مرکز توجه قرار دارد؛ نقطه‌ای که هم ابزار فشار ایران است و هم منشأ نگرانی آمریکا. بسته‌شدن مسیر، حملات به کشتی‌ها، اختلال در تجارت جهانی و افزایش قیمت انرژی و غذا، همه نشان داده‌اند که این وضعیت نه قابل تحمل است و نه قابل تثبیت. ایران نمی‌تواند از این ابزار چشم‌پوشی کند، اما نمی‌تواند آن را بدون هزینه حفظ کند. آمریکا نیز نمی‌تواند این وضعیت را بپذیرد، اما نمی‌تواند آن را با زور تغییر دهد. همین تناقض، زمینهٔ توافق را فراهم کرده است؛ توافقی که شاید نه پیروزی کامل باشد و نه شکست کامل، اما می‌تواند مسیر خروج از بحران را شکل دهد.نویسنده یادآوری می‌کند که فشارهای داخلی در آمریکا، به‌ویژه نزدیک شدن انتخابات میان‌دوره‌ای، ترامپ را به‌سمت پذیرش یک یادداشت تفاهم سوق داد؛ یادداشتی که قرار بود مسیر مذاکرهٔ گسترده‌تر را باز کند. اما ابهام در مفاد آن، به‌ویژه دربارهٔ نحوهٔ ادارهٔ تنگهٔ هرمز، باعث شد دو طرف برداشت‌های متفاوتی داشته باشند و دوباره به چرخهٔ حمله و پاسخ وارد شوند. این ابهام، نه اشتباه، بلکه تلاشی برای کنار هم قرار دادن مواضع متضاد بود؛ تلاشی که نشان می‌دهد حتی در اوج تنش، امکان گفت‌وگو وجود داشته است.در این میان، فشارهای داخلی ایران نیز نقش تعیین‌کننده دارد. اقتصاد آسیب‌دیده، نارضایتی اجتماعی، و هزینه‌های منطقه‌ای، تهران را در وضعیتی قرار داده که ادامهٔ تنش نه سود دارد و نه ثبات. ایران توانسته فشار وارد کند، اما نتوانسته موازنهٔ منطقه‌ای را تغییر دهد. آمریکا نیز توانسته ضربه بزند، اما نتوانسته رفتار ایران را مهار کند. این بن‌بست دوطرفه، همان لحظهٔ عجیبِ فرصت است؛ لحظه‌ای که در آن، هیچ‌کس نمی‌تواند پیروز شود و هیچ‌کس خواهان جنگ بی‌پایان نیست.در چنین شرایطی، کشورهای منطقه، به‌ویژه عمان، تلاش می‌کنند مسیر خروج از بحران را طراحی کنند. یکی از پیشنهادها این است که تنگهٔ هرمز تحت نظارت یک نهاد سازمان ملل، با امکان دریافت هزینهٔ ناوبری غیرالزامی، اداره شود. این طرح بالقوه مفید است، اما برای ایران، اهرم فشار مهم‌تر از سود مالی است و برای آمریکا، نمایش پیروزی مهم‌تر از مصالحه. با این حال، نویسنده تأکید می‌کند که هیچ‌یک از طرفین قادر به تحمیل نتیجهٔ دلخواه خود نیستند و همین محدودیت، امکان توافق را افزایش می‌دهد.در پایان، مقاله هشدار می‌دهد که اگر این فرصت از دست برود، پیامدهای انسانی، اقتصادی و امنیتی بحران ادامه خواهد یافت و شاید تشدید شود. اما اگر از این لحظهٔ عجیبِ فرصت استفاده شود، امکان رسیدن به توافقی وجود دارد که نه پیروزی کامل است و نه شکست کامل، اما می‌تواند جنگ را متوقف کند و مسیر جدیدی بگشاید؛ مسیری که تنها از دل همین بن‌بست و فرسایش دوطرفه قابل تصور است.💥کانال پایش امریکا را در تلگرام یا بله دنبال کنید👇🇺🇸 @US_REVIEW 📍پایش آمریکا 📍کانال پایش در بله @payeshusa