سریال «تنگه وحشت» (Cape Fear) تازه‌ترین اقتباس از داستانی کلاسیک است که پیش‌تر در قالب دو فیلم سینم…

The Double Life of Véronique (1991) by : Krzysztof Kieślowskiرنگ کهربایی‌ای که سراسر فیلم را در خود گرفته، در این سکانس نیز بر همه‌چیز سایه افکنده است؛ همان نور طلایی و اندک غبارآلود که کیشلوفسکی با آن جهان را نه روشن‌تر، بلکه رازآلودتر می‌سازد. آدم‌ها، خیابان‌ها، چهره‌ها و حتی عشق، همه از پسِ لایه‌ای می‌گذرند که مرز میان واقعیت و احساس را محو می‌کند. در چنین جهانی، عشق هرگز صرفاً پیوندی میان دو نفر نیست؛ چیزی از تصادف، تقدیر و ناشناختگی همیشه در دلِ آن باقی می‌ماند.ورونیکا و آنتِک رو به دوربین سخنشان را می‌گویند؛ ساده و بی‌پیرایه. جمله گفته می‌شود و کیشلوفسکی سریع از آن‌می گذرد، درست مانند بسیاری از لحظه‌های سرنوشت‌ساز زندگی که در همان دم وقوع، هنوز نمی‌دانیم چه اندازه بر ما اثر خواهند گذاشت. شاید همین خویشتن‌داری است که اعتراف آنتِک را تا این حد اثرگذار می‌کند: عشق پیش از آنکه به نمایش درآید، رخ داده است.سپس خیابان و ازدحام جمعیت را می‌بینیم؛ جهان همچنان بی‌اعتنا به حرکت خود ادامه می‌دهد. آدم‌ها می‌آیند و می‌روند، بی‌آنکه بدانند در چند قدمی‌شان کسی سخنی گفته که شاید همه چیز را برایش دگرگون کند. کیشلوفسکی امر خصوصی را در دل این بی‌اعتنایی بزرگ می‌نشاند: عشق برای عاشق، رخدادی عظیم است و برای جهان، تقریباً هیچ. همان‌گونه که در سراسر «زندگی دوگانه‌ی ورونیکا» دو زندگی، در نقطه‌ای نادیدنی، به یکدیگر پیوند می‌خورند، بی‌آنکه جهان لحظه‌ای برای آشکار کردن این راز از حرکت باز ایستد.و سرانجام، آنگاه که سر دختر بر شانه‌ی مرد آرام می‌گیرد، دوربین فاصله‌اش را نگاه می‌دارد؛ به آن‌ها هجوم نمی‌آورد تا احساسشان را تصاحب کند. این فاصله، سردی نیست؛ احترام است. کیشلوفسکی می‌داند که برخی لحظه‌ها اگر بیش از حد به آن‌ها نزدیک شویم، کوچک می‌شوند. از این رو عشق را همان‌جا رها می‌کند: میان دو انسان، در گوشه‌ای از جهانی بزرگ‌تر، در لحظه‌ای کوتاه که شاید برای دیگران هیچ معنایی نداشته باشد، اما برای آن دو، در همان لحظه، تمام جهان است.@Utopiafilm

The Double Life of Véronique (1991)by : Krzysztof Kieślowski

و آن پایان فراموش‌نشدنی؛ لحظه‌ای که پرتو سبز، این پدیده نادرِ لحظه غروب، برای چند ثانیه ظاهر می‌شود. گویی جهان زمزمه می‌کند که بعضی معجزه‌ها فقط نصیب کسانی می‌شوند که تا آخرین لحظه دست از انتظار نکشیده‌اند. نه چون جهان عادل است، بلکه چون زیبایی گاهی درست در مرزِ ناامیدی خودش را نشان می‌دهد.شاید راز ماندگاری «پرتو سبز» همین باشد. اینکه یادمان می‌اندازد تابستان، بیش از آنکه فصل رسیدن باشد، فصل امیدوار ماندن است. فصلِ باور داشتن به اینکه گاهی تمام آنچه برای تغییر یک زندگی لازم است، فقط چند ثانیه نور در افق است.Le Rayon verBy: Éric Rohmer1986. France@Utopiafilm

امروز ۱۴ تیر است. بزرگ بودی، از اهالی امروز و با افق های باز نسبت داشتی، لحن آب و زمین را چه خوب می فهمیدی...چه خوبمتن: وام‌گرفته از شعر " دوست" سهراب سپهری#عباس_کیارستمی@Utopiafilm