خلاصه از من:میدانست دربرابر جهان به این بزرگی تنهاست خوابید

‹ آسان گذرانید جهان گذران را. ›‹ آسان گذرانید جهان گذران را. ›

رفت آن سوار و با خود یک تار مو نبرده :)

من به اندازه‌ی چشمانم خوشبختی می‌خواهم، به اندازه‌ی یک صبح قشنگ، به اندازه‌ی شیشه‌ی کوچکی که آب در آن می‌خورد و تشنگی را می‌شوید.-سهراب سپهری

دشوارترین شکنجه این بود که ما یک به یک به درون خویش تبعید شدیم...

.

تو یه بازنده نیستی حتی اگه ببازی. مشکلی نداره دوباره پیداش می‌کنی. ولی مسئله اینجاست که، اگه لبخندی روی صورتمون نگه داریم وقتی داریم تو دل سختی‌ها می‌ریم بهمون جرئت جنگیدن می‌ده. حتی اگه حسش نکنیم ولی وجود داره. ذهن ما فقط به لبامون نیاز داره که بخندن، اهمیتی نداره اگه واقعی باشه یا نباشه. اولین قدم تو جنگیدن علیه تاریکیه. پس بخند. :)