👆👆👆

«اسم» 👤اسم‌ کلمه‌ای است که برای نام بردن کسی یا چیزی به‌کار می‌رود 📝اسم خاص کلمه‌ای است که برای نام بردن کسی معیّن یا چیزی معیّن به‌کار می‌رود 🎯 مثل: آرش، علی...اسم عام به کلمه‌ای می‌گوییم که با آن کسان یا چیزهای هم نوع را می‌توان نام برد 🌍 مثل: دختر، پسر...اسم ذات نام چیزی است که به‌خودی‌خود وجود دارد 🌱 مثل: گل، آتش...اسم معنی بر مفهومی دلالت می‌کند که وجودش در چیز دیگری است 🧠 اسم معنی نام حالتی یا صفتی است 💭 مثل: عشق، ظلم...#دستور_زبان_فارسی#دکتر_پرویز_ناتل_خانلریبه عبارت دیگر 📝در تقسیم‌بندی اسم، «خاص و عام» به چگونگی نام‌گذاری مربوط است؛ مثلاً «تهران» اسم خاص و «شهر» اسم عام است. 🏙️«ذات و معنی» اما به نوع وجودیِ مفهوم اسم مربوط می‌شود؛ یعنی «درخت» 🌳 و «باران» 🌧️ اسم ذات‌اند؛ چون به موجود یا چیزی مستقل اشاره می‌کنند؛ اما «عشق» ❤️، «شجاعت» 🦁 و «دانایی» 🧠 اسم معنی‌اند؛ چون مفهومی انتزاعی را بیان می‌کنند.بنابراین یک اسم می‌تواند هم‌زمان چند ویژگی داشته باشد؛ مثلاً «تهران» هم اسم خاص است و هم اسم ذات. 🗺️در مقابل، «شجاعت» اسم عام و اسم معنی است.شناخت این دسته‌بندی‌ها به‌ویژه در تحلیل دستوری و ویراستاری متن 📚، به تشخیص دقیق‌تر نقش و ساخت واژه‌ها کمک می‌کند.@virastaranchook@Souri_Rahimi

«ماضی التزامی» 📚ماضی التزامی از صفت مفعولی هر فعل که منظور است با افزودن صیغه‌های مضارع التزامی فعل «بودن» ساخته‌می‌شود؛ یعنی کلمات: باشم، باشی، باشد، باشیم، باشید، باشند. (صفت مفعولی = مادهٔ ماضی +ه) ✍️مثلا از «آمدن» صیغه‌های ماضی التزامی چنین است:آمده‌ باشم 🚶‍♂️آمده‌ باشیآمده‌ باشدآمده‌ باشیمآمده‌ باشیدآمده‌ باشندکاربرد ماضی التزامی 💡۱– بیان فعلی که همراه با شک و تردید است. 🤔شاید علی از خواب بیدار شده باشد.۲– بیان فعلی که همراه با آرزو بر زبان آید. 🤲ای کاش مادرم از سفر برگشته باشد.۳– بیان فعلی که همراه با شرط است. ⚖️اگر خواهرم از مسافرت آمده باشد، خوشحال می‌شوم.۴– بیان فعلی که همراه با تشبیه است. 🌳این درخت مانند آدمی است که کلاهی سفید بر سر داشته باشد.۵– بیان فعل بعد از ترکیب‌ها «جز این‌که، مگر این‌که، غیر از این‌که» و مانند آن‌ها. 🗣️کسی این موضوع را به او نگفته، مگر این‌که شما گفته باشید.۷– در جمله پیرو به جای مضارع التزامی به‌کار می‌رود. 🔄آمدنم برای این بود که شما را دیده باشم (یعنی ببینم).#دستور_زبان_فارسی 🇮🇷#دکتر_پرویز_ناتل_خانلری 👨‍🏫@virastaranchook 💬@Souri_Rahimi

ثبت‌نام دورهٔ کارگاه عملی ویراستاریخانهٔ داستان چوک (حضوری و مجازی)این دوره در چهار جلسه برگزار می‌شود و ویژهٔ دوستانی است که دورهٔ ویراستاری را گذرانده‌اند و می‌خواهند دانش خود را در عمل محک بزنند.در این کارگاه، با تمرین‌های کاربردی و بررسی نمونه‌های واقعی، مهارت خود را در زمینه‌های زیر تقویت خواهید کرد:- ویراستاری زبانی- ویراستاری صوری- ویراستاری محتوایی- محاوره‌نویسیبا گذراندن این دوره، آمادگی و تسلط بیشتری برای انجام پروژه‌های ویراستاری کسب خواهید کرد.🗓 زمان برگزاری: هر پنج‌شنبه، ساعت یک بعد‌از‌ظهربرای ثبت‌نام و دریافت اطلاعات بیشتر، لطفاً به این آیدی پیام بدهید 👇👇@Souri_Rahimi

گاهی پیوستن جمله‌ها به یکدیگر محتاج کلمهٔ خاصی است؛ این کلمه را حرف ربط می‌خوانیم. 🧩 حرف‌های ربط از این گونه‌اند: 📝و، پس، امّا، ليكن، لیکن، بنابراین، زیرا که، لهذا، هم، خواه..‌. خواه، چه... چه، و مانند آن‌ها. 💡مثال:- فرش را برگرداندم «و» زیر آن را نگاه کردم. 🔄- زیر فرش را نگاه کردم؛ «امّا» هیچ نشانی از گلستان نیافتم. 🔍- می‌خواستم به‌ خانه برگردم، «بنابراین» با دوستان وداع کردم. 👋- امروز به‌ دبیرستان نرفتم، «زیرا‌که» بیمار بودم. 🤒- «هم» زیر فرش را نگاه کردم «هم» بالای گنجه را دیدم. 👀- «چه» کتاب بخوانی «چه» درس دبیر را گوش کنی... 📚- «خواه» بنشین «خواه» برخیز. 🪑این گونه ربط میان جمله‌ها را «پیوند‌لفظی» می‌خوانیم. 🔗#دستور_زبان_فارسی #دکتر_پرویز_ناتل_خانلری @virastaranchook@Souri_Rahimi

نسبت به 📝نسبت به وقتی به‌کار می‌رود که بخواهیم دو فرد، چیز، عامل، موضوع یا پدیده را به‌هم بسنجیم. - جامعه ما نسبت به گذشته آگاه‌تر شده‌است. 📈گاه «نسبت به» در جمله جای «به» به‌کار می‌رود. - ننویسیم: من نسبت به استادم احترام می‌گذارم. (در چنین جملاتی «نسبت» زائد است) ❌ - بنویسیم: من به استادم احترام می‌گذارم. ✅گاه به‌جای «در‌ قبال، در‌ برابر» استفاده می‌شود. - ما نسبت به (در برابر) جامعه مسئول هستیم. گاه در نثر ادبی باعث درازنویسی می‌شود. - ننویسیم: خواهشمند است نسبت به ارسال به‌موقع مدارک اقدام فرمایید. - بنویسیم: خواهشمند است مدارک خود را به‌موقع بفرستید. 📄#ذوالفقاری_حسن_آموزش #ویراستاری_درست‌نویسی #نشر_علم@virastaranchook@Souri_Rahimi

تَرْکه / تَرِکه 🌿📜در تلفظ و معنای این دو کلمه نباید اشتباه کرد. ترکه، به فتح اول و سکون دوم، واژهٔ فارسی به‌معنای «شاخه باریک و دراز بریده از درخت» است؛ «با ترکه‌ای که در‌ دست داشت یکی محکم به من و یکی هم محکم به پسر عمو زد» (بابا مقدّم، اسب، تهران، ۱۳۴۸، ص۷۳). 🌳امّا تَرِکه، به فتح اول و کسر دوم (در تداول: به فتح دوم)، کلمه عربی به‌معنای «اموال بازمانده از مرده» و توسعاً به‌معنای «میراث» است: «اگر تأخیر کند و بمیرد پیش از حج، عاصی بُوَد و باید از ترِکهٔ وی حج کنند به نیابت وی اگر چه وصیت نکرده باشد» (کیمیای سعادت، ج ۱، ص ۲۲۱)؛ «پارسازاده‌ای را نعمت بیکران از تَرِكه عَمّان به‌دست افتاد؛ فسق و فجور آغاز کرد و مبذّری پیشه گرفت» (گلستان سعدی، ۱۵۶). 💰⚖️#غلط_ننویسیم ✍️#ابوالحسن_نجفی 📚#فرهنگ_دشواری_های_زبان_فارسی 🇮🇷@virastaranchook 📱@Souri_Rahimi 👤