سلام!کانال تلگرامی که در گذشته با نام Mach Academy در آن فعالیت داشتم به دلایلی بیشتر از یک ماه است…

پرنده به شماره ثبت ۷۶۴۵۲ پیش و پس از انجام برنامه روزآمدسازی.حذف آنتن بشقابی (نگاره بالایی)، اگرچه احتمال اشتباه گرفتن اسکیپ با آ-۵۰ را منتفی کرد، اما حفظ سایر آنتن‌ها و غلاف‌های آنها بر روی گُرده هواپیما، دو سر بال‌ها، روی سطح دم عمودی و انتهای بخش دُم و نیز زیر شکم هواپیما، وجه تمایز اسکیپ با ایل-۷۶ معمولی یا ایل-۷۶ آزمایشگر پرنده (با رنگ آمیزی مشابه با اسکیپ) است.@vostokaeroپرنده به شماره ثبت ۷۶۴۵۲ پیش و پس از انجام برنامه روزآمدسازی.حذف آنتن بشقابی (نگاره بالایی)، اگرچه احتمال اشتباه گرفتن اسکیپ با آ-۵۰ را منتفی کرد، اما حفظ سایر آنتن‌ها و غلاف‌های آنها بر روی گُرده هواپیما، دو سر بال‌ها، روی سطح دم عمودی و انتهای بخش دُم و نیز زیر شکم هواپیما، وجه تمایز اسکیپ با ایل-۷۶ معمولی یا ایل-۷۶ آزمایشگر پرنده (با رنگ آمیزی مشابه با اسکیپ) است.@vostokaero

ایل-۷۶اس‌کا (۹۷۶ اسکیپ) سکوی/پست فرمان-سنجشی هوابرد¹ در میانهٔ دههٔ ۷۰ میلادی (سال‌های ۱۳۵۰ شمسی) در ارتباط با ساخت سامانه‌های ضربتی هوایی و دریاپایه با برد بالا، ضرورت (به‌کارگیری) سامانه‌های چند‌عملکردی سنجشی-واپایشی متحرک بُروز کرد؛ سامانه‌ای که وظیفه…«هواپیمای ۹۷۶» اولین‌بار در سال ۱۹۹۹ در نمایشگاه هوافضایی مسکو (ماکس ۹۹) به نمایش گذاشته شد. از پنج فروند «۹۷۶» ساخته‌شده، چهارفروند اول در دهه ۱۹۹۰ و در اوایل سال‌های ۲۰۰۰ میلادی از خدمت خارج و در (فرودگاه) ژوکوفسکی در حالت ذخیره/نگهداری قرار گرفتند.هواپیمای به شماره ثبت ۷۶۴۵۶ در سال ۲۰۰۱ به چین فروخته شد و تا ۲۰۰۴ به سفارش چینی‌ها، برای پشتیبانی از برنامه آزمون‌های پروازی موتورهای هوایی ساخت چین، به هواپیمای آزمایشگر پرنده ایل-۷۶ اِل‌اِل تغییر (کاربری) داده شد. برای بازتجهیز این فروند، تجهیزات رادیوالکترونیکی درون غلاف بشقاب گردان بالای بدنه از هواپیما پیاده‌سازی شد. و به‌جای موتور د-۳۰کا.پ داخلی سمت چپ هواپیما (موتور شم. ۲)، آویزگاه ویژه‌ای برای نصب موتورهای میهمان (تحت آزمایش) نصب شد. پس از انجام آزمون‌های لازم بر روی آزمایشگر پرنده ۷۶۴۵۶ در انستیتوی گروموف، هواپیما به مشتری چینی، یعنی مرکز پروازی-آزمایشی چینی سی‌اف‌تی‌ئی²⁰ تحویل داده شد. فروند ۷۶۴۵۴ نیز در سال ۲۰۰۷ به آزمایشگر پرنده ایل-۷۶ال‌ال برای اجرای آزمون‌های پیشرانه سام-۱۴۶ برای سوپرجت-۱۰۰ تبدیل شد.فروند ۷۶۴۵۲ و ۷۶۴۵۳ تقریبا از ۱۹۹۵ در حالت ذخیره در ژوکوفسکی نگهداری شدند. در گزارش سالانه ۲۰۱۶ شرکت سهامی عام «ایل» آمده‌است که در راستای اجرای برنامه شرکت دولتی فدرال روس‌اتم، کارهای لازم برای تعمیر (اساسی) و روزآمدسازی دو فروند ایل-۹۷۶ اسکیپچ شروع شده‌است. هواپیماهای اسکیپ که در چارچوب آن برنامه احیا شدند، دو فروند ۷۶۴۵۲ و ۷۶۴۵۳ بودند. این دو فروند در اوت ۲۰۱۷ به پرواز درآمدند و پس از چند ماه، فعالانه در آزمون‌ها پرواز کردند.تنها نمونه درحال بهره‌برداری از اسکیپ‌ها تا سال ۲۰۱۷ (زمان نگارش این مقاله) که شکل‌و‌شمایل اولیه (دوران شوروی یعنی با بشقاب و طرح رنگ‌آمیزی حالا دیگر رنگ‌و‌رو رفته و هوازده ایرفلوت) خود را حفظ کرده، فروند ۷۶۴۵۵ است.مشخصات هواپیماطراحی و توسعه: انستیتوی پروازی-آزمایشی گروموفنامگذاری: ۹۷۶ اسکیپ (ایل-۷۶اس‌کا)ابعاد:طول هواپیما: ۴۶,۶ مترفاصله دو سر بال از هم (دهنه بال): ۵۰,۵ مترسطح بال: ۳۰۰ متر مربعپیشرانه: ۴ دستگاه موتور فن‌دار جت د-۳۰ کاپ هر کدام با رانش ۱۲۰۰۰ کیلوگرم نیرو📝ترجمه از روسی: محمدحسین بختیاری----------------۱- Ил-76СК (976 СКИП)самолетный командно-измерительный пункт۲- ЛИИ ۳- ТАПО имени В.П.Чкалова, ۴- ОКБ МЭИ۵- НПО "Ленинец"۶- КБ МРТЗ۷- МКБ "Радуга" ۸- ТАНТК им. Г.М.Бериева۹- «Бе-976»۱۰- Ил-18РТЛ۱۱- «тема № 676»۱۲- СССР-86721۱۳- Магнитометр۱۴- Г-образная антенна۱۵- Шлейфовые антенны۱۶- Наземные измерительные трассовые пункты۱۷- РКВ-500۱۸- Вращающимся модулем РФ-2۱۹- Застекленная кабина штурмана۲۰- Китайский летно-испытательный центр CFTE@vostokaero | کانالِ اختصاصی هوافضای روسی

ایل-۷۶اس‌کا (۹۷۶ اسکیپ) سکوی/پست فرمان-سنجشی هوابرد¹ در میانهٔ دههٔ ۷۰ میلادی (سال‌های ۱۳۵۰ شمسی) در ارتباط با ساخت سامانه‌های ضربتی هوایی و دریاپایه با برد بالا، ضرورت (به‌کارگیری) سامانه‌های چند‌عملکردی سنجشی-واپایشی متحرک بُروز کرد؛ سامانه‌ای که وظیفه…بالا: آزمایشگر پرنده ایل-۷۶اِل‌اِلپایین: هواپیمای سنجشی-واپایشی «ایل-۹۷۶» اسکیپبه جز موتور «مهمان» (تحت آزمون) در جایگاه شم.۲ هواپیمای آزمایشگر پرنده (نگاره بالایی)، غلاف‌های آنتن‌های روی گُرده، دوسر بال‌ها، آنتن‌های چوب‌هاکی روی دم عمودی و نیز آنتن‌های زیر «شکم» هواپیمای اسکیپ، وجه تمایز این دو پرنده آزمایشی انستیتوی تحقیقات پروازی گروموف (با رنگ‌آمیزی مشابه) است.@vostokaeroبالا: آزمایشگر پرنده ایل-۷۶اِل‌اِلپایین: هواپیمای سنجشی-واپایشی «ایل-۹۷۶» اسکیپبه جز موتور «مهمان» (تحت آزمون) در جایگاه شم.۲ هواپیمای آزمایشگر پرنده (نگاره بالایی)، غلاف‌های آنتن‌های روی گُرده، دوسر بال‌ها، آنتن‌های چوب‌هاکی روی دم عمودی و نیز آنتن‌های زیر «شکم» هواپیمای اسکیپ، وجه تمایز این دو پرنده آزمایشی انستیتوی تحقیقات پروازی گروموف (با رنگ‌آمیزی مشابه) است.@vostokaero

ایل-۷۶اس‌کا (۹۷۶ اسکیپ) سکوی/پست فرمان-سنجشی هوابرد¹در میانهٔ دههٔ ۷۰ میلادی (سال‌های ۱۳۵۰ شمسی) در ارتباط با ساخت سامانه‌های ضربتی هوایی و دریاپایه با برد بالا، ضرورت (به‌کارگیری) سامانه‌های چند‌عملکردی سنجشی-واپایشی متحرک بُروز کرد؛ سامانه‌ای که وظیفه آن، پشتیبانی از اجرای آزمون‌های پروازی وسایل هوایی در طول مسیرهای نامجهز، شامل سنجش‌های دورسنجی و مسیرپروازی، جمع‌آوری، پردازش و انتقال آنی اطلاعات، هدایت لحظه‌ای روند آزمون‌های پروازی، هدایت رادیویی وسایل پرندهٔ بدون‌سرنشین، تامین امنیت مسیر و احیانا نابودسازی (صدور فرمان خودکشی) محصول در صورت وقوع شرایط اضطراری بود. سکوی چنین سامانه‌هایی، پست/سکوی چند‌عملکردی سنجشی-واپایشی برپایهٔ هواپیماهای ایل-۷۶ بود که برای اولین‌بار در هوانوردی وطنی شوروی سابق و دنیا ساخته می‌شد. پرنده‌هایی که با نام اسکیپ-ایل-۷۶ معروف شدند، توسط انستیتوی آزمایشی-پروازی² و با همراهی کارخانه چکالوف ازبکستان³ (سازنده وقت ایل-۷۶)، دفتر طراحی تجربی مئی⁴، اتحادیه علمی-تولیدی «لنینِتس»⁵، دفتر طراحی ام‌اِرت‌ز⁶، ام‌کا‌ب «رادوگا»⁷ و دیگرانی ساخته شدند. اساس کارهای تکمیلی، طرح آ-۵۰ ساخت مجموعه علمی-فنی هوایی تاگانروگ به نام برییف (تانتکت)⁸ بود (این هواپیما، مانند پرنده‌های طراحی‌وساخت دفتر برییف، «ب‌ی-۹۷۶»⁹ نیز نامیده شده‌است. مترجم)در سال ۱۹۷۷ تصمیم به ساخت دو فروند سکوی واپایش و سنجش پرنده (اسکیپ) با استفاده از قالب ایل-۷۶ (شم. سریال ۰۷۰۸) و ایل-۷۶ام (شم. سریال ۱۱۰۷) گرفته شد. شرایط بین‌المللی در آن زمان تسریع در اجرای آزمون‌های تجهیزات جدید را طلب می‌کرد، بنابراین در سال ۱۹۷۸ در انستیتوی آزمایشی-پروازی، آزمون‌های دستگاه‌ها و آنتن‌های اسکیپ با (استفاده از یک فروند) آزمایشگر پرندهٔ «ایل-۱۸اِر.ت.اِل»¹⁰ شروع شد. تجهیزات «هفتاد و شش» تحت نام «موضوع شم. ۶۷۶»¹¹ در اتحادیه تولیدی هواپیمایی تاشکند به نام چکالوف در مدت زمانی تولید شد که فشردگی آن یک رکود تازه محسوب می‌شد.در هواپیمای «۶۷۶» (با ثبت ۸۶۷۲۱-اس‌اس‌اس‌اِر)¹² و «۷۷۶» (با ثبت ۸۶۰۲۴-اس‌اس‌اس‌اِر) به جای توپ انتهای دُم هواپیما، در غلافی سربسته به شکل مخروط ناقص، مغناطیس‌سنج¹³ نصب شده که در فروند اول به رنگ خاکستری تیره با انتهای پَخ و در فروند دوم، به رنگ سفید و با بخش انتهایی نیمه کروی است. در دو طرف دم عمودی هواپیمای اسکیپ و نیز بالای اتاقک خلبانان آنتن/آنتن‌های چوب‌ هاکی¹⁴ و در زیر بدنه و پس از دریچه ارابه فرود دماغه نیز دو آنتن شکاف‌دار¹⁵ نصب شده است. پرنده‌های اسکیپ در بازه ۱۹۸۳-۱۹۷۷ بیش از ۶۰۰ پرواز در پشتیبانی از آزمون‌های موشک‌های کروز انجام دادند. این روش/امکان، هزینه‌های لازم برای ساخت و برپایی سکوهای سنجشی در مسیر¹⁶ را به‌ میزان قابل توجهی کاهش داد. به عنوان نمونه، پرنده‌های اسکیپ با تشخیص پرتاب‌های آزمایشی موشک کروز »«اِر.کا.و-۵۰۰»¹⁷ ، به‌طور ویژه در آزمون‌های هواپیمای موشک‌بَر تو-۱۶۰ مشارکت داشتند. در بازه ۱۹۸۷-۱۹۸۶ انستیتوی آزمون‌های پروازی در مشارکت مشابهی، ۵ فروند دیگر اسکیپ برپایه هواپیمای ایل-۷۶ام‌د («هواپیمای ۹۷۶») ساخته‌شد. این پرنده‌های جدید با طرح رنگ‌آمیزی ایرفلوت (خطوط هوایی مسافربری شوروی) و ثبت غیرنظامی شوروی از ۷۶۴۵۲ تا ۷۶۴۵۶ منقش شدند. پرنده‌های جدید حل‌و‌فصل خودکار هر ماموریت ضروری آزمون‌های میادین تیر (موشکی) اتحاد شوروی را در هر منطقه جغرافیایی کشور ممکن می‌ساختند. همزمان برد همراهی موضوع (آزمون‌ها) از ۴۰۰ کیلومتر برای اشیای در ارتفاع کم تا ۳-۲ هزار کیلومتر برای بلندپروازهای را شامل می‌شد و در صورت پرواز گروهی پرنده‌های اسکیپ، به بیش از ۱۰۰۰۰ کیلومتر می‌رسید.     هواپیماهای اسکیپ در ظاهر به آ-۵۰ شبیه بودند و به پودمان گَردان «اِراف-۲»¹⁸ با قطر ۱۱ و ارتفاع ۱,۵ متر مجهز. اما با وجود/حفظ اتاقک دورتادور شیشه‌بندی‌شده¹⁹ ناوبر/راهبر در پایین دماغه از آن متمایز هستند (نگاره‌های ۷۶۴۵۵ و ۷۶۴۵۲ را با نگاره‌هایی از آ-۵۰ در اینجا و اینجا مقایسه کنید). درست پیش از محل اتصال جعبه‌مرکزی بال به بدنه در اسکیپ، محفظه/غلاف آنتن‌های ارتباطات ماهواره‌ای روی گُرده هواپیما خودنمایی می‌کند و در دو سرِ بال‌ها نیز غلاف‌های استوانه‌ای حاوی تجهیزات دیده می‌شود و چراغ‌های ناوبری هواپیما نیز در طرفین آنها نصب شده‌است. در بخش‌های پیشین و پسین دوغلاف سر بال‌ها، آنتن‌پوش‌ها، آنتن‌های مسطح تجهیزات داخل غلاف را پوشش داده‌اند.ادامه دارد....👇

ایل-۷۶اس‌کا (۹۷۶ اسکیپ) سکوی/پست فرمان-سنجشی هوابرددیروز، امروز.ایل-۷۶اس‌کا (۹۷۶ اسکیپ) سکوی/پست فرمان-سنجشی هوابرددیروز، امروز.

شرکت موتورسازی متحد روسیه در جریان نشست «تخناپروم»¹ از پیشرانه ویژه پرتابگرهای فضایی فوق سبک رونمایی کرد.موتور سوخت مایع موشکی «ان‌کا-۳»² با رانش ۴,۵ تُن محصول جدید شرکت موتورسازی متحد روسیه برای به‌کارگیری در ترکیب مرحله اول و دوم موشک حامل فوق‌سبک «وارونِژ» طراحی و ساخته شده است. در نمونه اولیه موتور جدید، برای محفظه احتراق از خروجی‌ هدایتی سمتی³ موتورهای اِر.د-۱۰۷ پرتابگرهای کنونی «سایوز» استفاده شده‌است (نگاره بالا-راست). سایر قطعات و متعلقات موتور جدید را طراحان از صفر طراحی کرده‌اند. فعلا نقشه‌های طرح طراحی آماده شده و اسناد کاری طراحی⁴ در دست تدوین است.سه نمونه برگرفته‌شده از موتور ساخته خواهد شد که با سوخت پاک برای محیط زیست کار می‌کنند. در مرحله اول موشک حامل، ۱۲ موتور نصب خواهد شد. در مرحله دوم موشک از تنها یک «ان‌کا-۳» با خروجی همگرا-واگرا⁵ و امکان احتراق دوباره رانش می‌گیرد. برخی از موتورهای مرحله اول و موتور مرحله دوم برای کنترل مسیر پروازی آن به سامانه کنترل بردار رانش مجهز خواهند شد. با استفاده از موشک فوق سبک قرار است ماهواره‌های نسبتا کوچک به مدار زمین فرستاده شوند. این طرح، ورود روسیه را به بازار پرتاب‌های تجاری (با ماهواره‌برهای) رده فوق سبک ممکن می‌سازد.شرکت‌کنندگان و مهمانان نمایشگاه می‌توانند از نمونک مرحله دوم موشک با موتور «ان‌کا-۳» در غرفه موتورسازی متحد بازدید کنند. نمونک در ابعاد اصلی ساخته شده، طول آن ۴,۱ متر و قطر آن ۲,۰۵ است.در شرکت موتورسازی متحد خاطرنشان کردند: «اکنون پیشرانه و موشک‌حامل رده فوق سبک ساخته‌شده به شکل کارخانه‌ای (تولید دسته‌ای) در روسیه وجود ندارد. موتورسازی متحد سالهاست که اِر.د-۱۰۷آ/۱۰۸آ را برای موشک حامل «سایوز» تولید می‌کند، خط تولید اختصاصی و مرکز آزمون آن را دارد و نیز توانمندی گسترده‌ای در طراحی از جمله برای ساخت محصولات کاملا جدید. طراحان پمپ‌های اکسید‌کننده  و سوخت، توربین، مولد گاز، دستگاه عملکرد خودکار، سامانه راه‌اندازی (استارت) و توقف موتور را از صفر طراحی می‌کنند. برای کاهش دوره بهره‌برداری آزمایشی و تکمیل موتور، قطعات بدنه‌ای پیچیده واحدهای هدایت خودکار و مولد گاز قرار است به کمک فناوری ساخت افزایشی تولید شوند. تجربه و ذخیره علمی‌وفنی موجود باعث کاهش هزینه‌ها و تلفات در مرحله تکمیل طرح شده و قیمت پایینی برای محصول نهایی به دست می‌دهد. و این شرط مهمی برای کار در بازار پرتاب‌های تجاری است».به‌کارگیری فناوری‌های ساخت افزایشی زمان لازم برای تولید قطعات و مجموعه‌های مونتاژی دارای گزینه‌های طراحی‌ مختلف را کاهش داده که به نوبه خود آزمایش هرکدام و انتخاب گزینه طراحی بهینه را تسریع کرده‌است. برای نمونه، در تولید مولد گاز موتور قرار است از روش ذوب لیزری انتخابی استفاده شود. استفاده از فناوری ‌همجوشی لایه‌‌به‌لایه و استرئولیتوگرافی در هنگام ریخته‌گری بدنه قطعات بخش توربوپمپ موتور نیز زمان تولید را کاهش داده و از تولید تجهیزات پیچیده و دشوار مورد نیاز در ساخت مدل‌های (قالب‌های) مومی⁶ جلوگیری کرده‌است.آزمون‌های خودکار واحد‌های مونتاژی و آزمون‌های احتراق موتور با استفاده بیشینه از ظرفیت‌های تولیدی فعال (در موتورسازی متحد)، که چرخه کامل تولید محصول را تامین می‌کنند، انجام خواهد شد.سیزدهمین نشست بین‌المللی توسعه فناوری موسوم به «تخناپروم» از ۲۶ تا ۲۸ اوت در ناواسیبیرسک روسیه برگزار می‌شود.📝محمدحسین بختیاری📄اولین‌بار درباره برنامه ساخت یک پرتابگر رده فوق سبک در روسیه و مشخصات کلی آن در اکتبر ۲۰۲۱ (مهر ۱۴۰۰) نوشتیم.-----------------۱- Форум Технопром۲- НК-3۳- Рулевый агрегат۴- Рабочая конструкторская документация (РКД)۵- Высотное сопло (Сопло Лаваля)= de Laval nozzle (or convergent–divergent nozzle, CD nozzle or con–di nozzle) ۶- Выплавляемый модель@vostokaero | کانالِ اختصاصی هوافضای‌ روسی