۲۳ تیر ۱۳۵۸؛ قدرت مردم در سازماندهی تودهاینسان نودینیان امروز، ۲۳ تیرماه، یادآور یکی از ماندگارتری…
انتشار: 2026/07/15 07:36 UTC
۲۳ تیر ۱۳۵۸؛ قدرت مردم در سازماندهی تودهاینسان نودینیان امروز، ۲۳ تیرماه، یادآور یکی از ماندگارترین روزهای مبارزات مردم کردستان علیه جمهوری اسلامی است. اهمیت این روز تنها در یک رویارویی سیاسی یا نظامی خلاصه نمیشود؛ بلکه در تجربهای نهفته است که نشان داد مردم متشکل، با اتکا به شوراها و نهادهای خود، قادرند از آزادی، امنیت و دستاوردهای انقلاب دفاع کنند.در ماههای نخست پس از انقلاب ۱۳۵۷، در کنار شورای شهر مریوان، اتحادیه دهقانان، کمیته زنان، کانون محصلان و دیگر نهادهای مردمی، ستاد حفاظت از شهر مریوان شکل گرفت. این ستاد یکی از مهمترین دستاوردهای آن دوره بود.ستاد حفاظت از شهر، یک نیروی نظامی حرفهای یا میلیشیای حزبی نبود؛ بلکه نهادی شورایی و مردمی بود که امنیت شهر را بر پایه مشارکت مستقیم شهروندان سازمان میداد. زنان و مردان داوطلب، با ثبتنام در ستاد، در نگهبانی و حفاظت از شهر مشارکت میکردند و مسئولیت امنیت را خود مردم بر عهده داشتند. این تجربه نشان داد که امنیت واقعی، زمانی پایدار است که به اراده و مشارکت مردم متکی باشد، نه به دستگاههای سرکوب و نیروهای حرفهای جدا از جامعه.همین سازماندهی تودهای، توازن قوا را به سود مردم تغییر داد و تلاش جمهوری اسلامی، فئودالها، مکتب قرآن و دیگر نیروهای ارتجاعی برای تسلط بر مریوان را با شکست روبهرو کرد.پس از آنکه مردم کردستان در همهپرسی ۱۲ فروردین ۱۳۵۸ با رأی «نه» مخالفت خود را با جمهوری اسلامی اعلام کردند، حکومت تلاش کرد با اتکا به نیروهای محلی و مذهبی کنترل مریوان را در دست بگیرد. اما در ۲۳ تیر ۱۳۵۸، هزاران نفر از مردم مریوان در اعتراض به تبلیغات و سیاستهای جمهوری اسلامی به خیابان آمدند. تیراندازی نیروهای مستقر در ساختمان رادیو و تلویزیون به سوی مردم، با مقاومت گسترده روبهرو شد و پروژه استقرار جمهوری اسلامی در مریوان با شکست مواجه گردید. این روند، چند روز بعد به کوچ تاریخی مردم مریوان در ۳۰ تیر انجامید؛ اقدامی که به یکی از برجستهترین اشکال مقاومت مدنی در تاریخ معاصر ایران تبدیل شد.درس ۲۳ تیر برای امروزامروز نیز جامعه ایران در یکی از حساسترین دورههای تاریخ خود قرار دارد. خواست پایان دادن به جمهوری اسلامی به مطالبه میلیونها نفر تبدیل شده است. تجربه خیزشهای دی ۱۳۹۶، آبان ۱۳۹۸ و جنبش «زن، زندگی، آزادی» نیز نشان داد که مردم، هر جا متشکلتر عمل کردهاند، توانستهاند ابتکار عمل را در دست بگیرند.درس بزرگ ۲۳ تیر این است که اعتراض، بدون سازماندهی پایدار، نمیتواند دستاوردهای خود را حفظ کند. شوراهای محلات، مجامع عمومی، کمیتههای مردمی و شبکههای همبستگی، پایههای قدرت مردم در دوران تحول انقلابی هستند.راه جلوگیری از هرجومرج، سناریوهای سیاه و یا حاکمیت نیروهای ارتجاعی، اتکا به میلیشیاهای حزبی یا قدرتهای خارجی نیست؛ بلکه سازماندهی آگاهانه مردم و شکلگیری نهادهای شورایی است که بتوانند امنیت، اداره شهرها و دفاع از آزادیها را در دست بگیرند.امروز، برخلاف سال ۱۳۵۸، جامعه ایران از ظرفیتهای بسیار گستردهتری برخوردار است. رشد شهرنشینی، حضور پررنگ زنان، نسل جوان، فعالان کارگری، معلمان، بازنشستگان، پرستاران و گسترش رسانهها و شبکههای اجتماعی، امکانات سازماندهی را بهمراتب افزایش داده است. در کردستان نیز صدها فعال کارگری، معلم، زن و فعال اجتماعی، به چهرههای مورد اعتماد جامعه تبدیل شدهاند و میتوانند در سازماندهی تودهای و دفاع از منافع مردم نقشی تعیینکننده ایفا کنند.جمعبندی۲۳ تیر ۱۳۵۸ تنها یک خاطره تاریخی نیست؛ تجربهای است که نشان داد قدرت مردم در سازمانیافتگی آنان نهفته است. تجربه ستاد حفاظت از شهر مریوان ثابت کرد که امنیت، آزادی و اداره جامعه میتواند بر پایه مشارکت مستقیم مردم و رهبری شوراهای محلات و شهرها سازمان یابد.امروز نیز، در آستانه تحولات بزرگ، مهمترین وظیفه نیروهای آزادیخواه و برابریطلب، گسترش سازماندهی تودهای، تقویت شوراها و ایجاد نهادهای مردمی است. این، مؤثرترین راه برای دفاع از انقلاب، جلوگیری از بازتولید استبداد و ممانعت از قدرتگیری نیروهای ارتجاعی و سناریوهای سیاه است.گرامی میداریم یاد عزیز رئوف کهنه پوشی، محمد درسید و محمود بالکی سه جانباخته مبارز و انقلابی رویداد ٢٣ تیر ١٣٥٨پیام ماندگار ۲۳ تیر روشن است: هیچ نیرویی نیرومندتر از مردم متشکل نیست.
پستهای تلگرام — WPI حزب کمونیست کارگری ایران
مهران محبیزلزله انقلاب را حس کردهاند!طبق یافتههای هزاران ساله، بعضی از حیوانات مانند سگ و اسب و گربه زلزله را قبل از وقوع آن حس میکنند و رفتارهای مضطرب و غیرعادی از خود نشان میدهند. اما ما امروز شاهد چنین رفتارهایی در میان سران جمهوری اسلامی هستیم.کمتر از یک هفته پیش و در مدت کمتر از ۲۴ ساعت، جابجاییهایی بیسابقه از نظر تعداد، در بالاترین ردههای مقامات و فرماندهان نظامی حکومت همراه با نمودهایی از اضطراب و وحشت رخ داده است که بیشباهت به واکنشهای غیرعادی حیوانات قبل از وقوع زلزله نیست، با این تفاوت که زلزلهای که مجتبی خامنهای (اگر زنده باشد( و نزدیکانش نشانههای آن را احساس کرده اند، از نوع سیاسی و اجتماعی است.چند روز پیش بود که طی حکمی منتسب به مجتبی، محسن رضائی مشاور نظامی او نماینده وی در شورای عالی امنیت ملی شد و بلافاصله حکمی دیگر را که امضای پزشکیان را پای آن گذاشته بودند مبنی بر عزل محمدباقر ذوالقدر دبیر شورای عالی امنیت ملی و جایگزینی او با محسن رضائی منتشر کردند. خود این عزل و نصب که هنوز کمتر از شش ماه از دبیری ذوالقدر بر شورای عالی امنیت ملی رژیم نگذشه بود و همچنین عزل و نصب در شش فرماندهی عالی و رده اول نظامی و امنیتی همراه با گفتمان حول تهدیدهایی که این جابجاییها را ضروری کرده، به حد کافی گویای این است که اوضاع حکومت نسبت به همین گذشته نزدیک از خیزش ۴۰۴ و جنگ ۳۹ روزه بسیار حادتر است و به نظر میرسد "تکانههایی" را که سران رژیم حس کردهاند شدیدتر از حد بیانشان باشند.آنطور که در احکام منتسب به مجتبی مشهود است، این جابجاییها ظاهرا پاسخی به ضرورت تقویت و استحکام بخشیدن به توان نظامی و امنیتی در مواجهه با آنچه رهبر جدید، تهدیدات خارجی و داخلی مینامد، است و فکر میکند به این طریق حکومت گرفتار در بحران بقا خود را نجات خواهد داد. محسن رضائی که حالا به مقام دبیری شورای عال منتصب شده، در دوران جنگ با عراق فرمانده کل سپاه بوده و کارنامه موفقی از نظر خود حکومتیان نداشته است. او مسؤل قتلعام هزاران سرباز و نظامی دیگر در عملیات کربلای ۴ شناخته میشود و در عرصه سیاسی هم فرد دارای جایگاه و اعتباری نبوده، به طوری که در چند دوره کاندیداتوری ریاستجمهوری کمترین میزان رأی را گرفته و حتی از نظر شخصیتی و صحبت کردن هم سوژه جوک و طنز گفتن عموم است. بقیه فرماندهانی هم که به دنبال محسن رضائی انتصاب شدهاند غیر از سرکوب و کشتار مردم معترض در داخل، کارنامه موفقی در کار نظامی در عرصه مقابله با به اصطلاح تهدیدات خارجی ندارند. ادامه مطلب در لینک زیر tinu.be/HpwsQyu
گسترش کارزار «سهشنبههای نه به اعدام» به ۶۰ زندان، اعتراضات گسترده کادر درمان و تجمع شبانه مردم سنندج علیه اعدامامروز ۲۷ مرداد کارزار سه شنبه های نه به اعدام در هفته سی و چهارم خود در شصت زندان کشور جریان یافت. در این هفته زندانیان زندان گچساران نیز با انتشار بیانیهای، پیوستن رسمی خود را به کارزار «سهشنبههای نه به اعدام» اعلام کردند. در سر سخن بیانیه هفتگی این کارزار در گرامیداشت یاد جانباختگان سال ۶۷ چنین آمده است: در سالگرد قتلعام زندانیان سیاسی در تابستان ۱۳۶۷ ــ که توسط آقای جاوید رحمان، گزارشگر پیشین حقوق بشر سازمان ملل متحد، به عنوان "جنایت علیه بشریت" شناخته شد ــ یاد و خاطره تمامی جانباختگان راه آزادی و برابری را گرامی میداریم و امیدواریم بهزودی عاملان و آمران این فاجعه ضدبشری در برابر دادگاه عدالت قرار گیرند". .در این بیانیه با اشاره به ادامه اعدامهای سبعانه حکومت و گستردگی آن که زنگ خطری جدی برای بسیاری دیگر از زندانیان سیاسی و دیگر زندانیان است، از تمامی جهانیان خواسته شده است که برای اثربخشی در توقف ماشین اعدام، تمامی روابط دیپلماتیک و تجاری خود با حکومت ایران را مشروط به توقف کامل اعدامها کنند. همچنین بار دیگر از همگان خواسته شده است که صدای این کارزار و تمامی محکومان به اعدام در ایران باشند و مستمراً به هر شکل ممکن اقدام کنند.- اعتراضات پرستاران و کادر درمان بخاطر مشکلات معیشتی و کاری گسترش می یابد. صبح امروز سهشنبه ۲۷ مرداد جمعی از کارکنان بهداشتی در اعتراض به وضعیت معیشتی خود، مقابل استانداری همدان تجمع کردند. در همین رابطه و در اعتراض به سطح نازل حقوقها و فشارهای سنگین کاری در روز گذشته نیز کارکنان مراکز بهداشت در تهران مقابل وزارت بهداشت تجمع داشتند. همچنین در همین روز نیروهای شرکتی دانشگاه علوم پزشکی چابهار در اعتراض به عدم پرداخت حقوق و پرداخت نامنظم حقوقها و طلب مزد تیرماه خود دست به تجمع زدند. طبق گزارشات بیش از ۴۰۰ نیروی شرکتی در مجموعه دانشگاه علوم پزشکی چابهار با تأخیر در دریافت حقوق و مطالبات خود مواجه هستند و بخشی از مطالبات مالی برخی کارکنان که به سالهای گذشته مربوط میشود نیز همچنان بلاتکلیف مانده است. بعلاوه چپاول دستمزد این کارکنان امری عادی است. از جمله بخشی از کارکنان درحالیکه در ماه ۱۲۰ ساعت اضافهکاری دارند و اعتبار مالی بابت این پرداختها از سوی وزارت بهداشت به حساب دانشکده واریز میشود، اما تنها ۸۰ ساعت کار برای آنان ثبت و محاسبه میشود. این کارکنان به این چپاولگریها اعتراض دارند. گفتنی است که شرکت "آهورا سیستان" با مدیریت حبیبالله دهمرده ، نماینده سابق زابل و از افراد بانفوذ در شبکه وزارت بهداشت بهعنوان شرکت طرف قرارداد با دانشگاه علوم پزشکی چابهار، مسئولیت بخشی از نیروهای شرکتی این مجموعه را برعهده دارد. بعلاوه در شبکه بهداشت نیکشهر، که زیرمجموعه دانشکده علوم پزشکی چابهار است نیز دهها نیروی شرکتی، ساعتی و لاروکش نیز با تأخیر چندماهه در پرداخت حقوق و بلاتکلیفی وضعیت شغلی خود مواجه بودهاند. در رابطه با این وضعیت چپاول و تاخیر در پرداخت ها و سرقت از دستمزدها، کارکنان شرکتی دانشگاه علوم پزشکی چابهار بارها دست به اعتراض زده اند و همواره با اخراج و عدم تمدید قراردادهایشان مواجه شده اند. اعتراض این کارکنان ادامه دارد.- شب گذشته صدها نفر از مردم سنندج برای جلوگیری از اعدام کاوه رفوشه در مقابل زندان مرکزی این شهر تجمع کردند. تجمع مردم سنندج و قبل از آن در اصفهان برای جلوگیری از اجرای حکم اعدام هشداری به حکومت است و اعدامها را برای آن پر هزینه میکند.علیرغم تجمع مردم و با کمال تاسف حکم جنایتکارانه اعدام کاوه رفوشه سحرگاه امروز به اجرا درآمد . اما با گسترش اعتراضات علیه اعدام ما مردم خاکریز اعدام را نیز فتح خواهیم کرد و چوبه های دار را بر سر حکومت جنایتکار اسلامی خواهیم شکست. وسیعا به جنبش علیه اعدام بپیوندیم.حزب کمونیست کارگری ایران۲۷ مرداد ۱۴۰۵، ۱۸ اوت ۲۰۲۶
حکم قصاص کاوه رفوشه متاسفانه اجرا شدصدها نفر شب تا سحر در کنار خانواده کاوه رفوشه ایستادند؛ نه برای انکار دردی که این قتل بر خانواده داغدار کیانوش اشرفی گذاشته بود، بلکه برای جلوگیری از افزودهشدن یک اعدام و یک قصاص دیگر، چرا که هر جانی ارزش تلاشکردن برای نجات را دارد.درد خانواده داغدار کیانوش عمیق است، و تلاشگران بخشش همواره در کنار این درد ایستادند. اما قصاص و انتقام از سوی حاکمیت، راههای انسانی جبران را میبندد و مسئولیت اجتماعیِ حکومت در قبال ریشههای خشونت را به حاشیه میبرد. «خون در برابر خون»، سیاستی است که جمهوری اسلامی برگزیده، نه راهی که انسانیت پیشنهاد میکند.نسان نودینیان ۲۷ مرداد ۱۴۰۵۱۸ آگوست ۲۰۲۶حکم قصاص کاوه رفوشه متاسفانه اجرا شدصدها نفر شب تا سحر در کنار خانواده کاوه رفوشه ایستادند؛ نه برای انکار دردی که این قتل بر خانواده داغدار کیانوش اشرفی گذاشته بود، بلکه برای جلوگیری از افزودهشدن یک اعدام و یک قصاص دیگر، چرا که هر جانی ارزش تلاشکردن برای نجات را دارد.درد خانواده داغدار کیانوش عمیق است، و تلاشگران بخشش همواره در کنار این درد ایستادند. اما قصاص و انتقام از سوی حاکمیت، راههای انسانی جبران را میبندد و مسئولیت اجتماعیِ حکومت در قبال ریشههای خشونت را به حاشیه میبرد. «خون در برابر خون»، سیاستی است که جمهوری اسلامی برگزیده، نه راهی که انسانیت پیشنهاد میکند.نسان نودینیان ۲۷ مرداد ۱۴۰۵۱۸ آگوست ۲۰۲۶
کاظم نیکخواهشش انتصاب و یک پیام: ما زندهایم!روز ۱۵ مرداد با دستورات منتسب به مجتبی خامنهای شش مقام امنیتی و نظامی و اطلاعاتی جدید در پستهای مختلف منصوب شدند. اینها عبارت بودند از: علی عبداللهی رئیس ستاد کل نیروهای مسلح، کیومرث حیدری جانشین رئیس ستاد کل نیروهای مسلح، احمد وحیدی فرمانده کل سپاه پاسداران، مصطفی ایزدی جانشین فرمانده کل سپاه پاسداران، علی عظمایی فرمانده نیروی دریایی سپاه پاسداران، و حسین طائب رئيس سازمان بسیج. این انتصابات همراه بود با انتصاب محسن رضایی به عنوان دبیر شورای امنیت ملی که سابقه فرماندهی جنگ با عراق را با شکستهای بسیار در کارنامه خود دارد. این انتصابات فقط جانشین کردن یک سری افراد به جای سربهنیستشدگان قبلی نبود. بلکه پیامی را بیان میکرد. و آن اینکه جمهوری اسلامی علیرغم مرگ رهبر و سران ارشدشهمچنان زنده است و میخواهد تا به آخر جنگ با دولتها و با مردم سرنگونیطلب را به پیش ببرد. اما این خواست یا این پیام تا چه حد با واقعیت خوانایی دارد؟ به عبارت دیگر تا چه حد حکومت توان و امکان جنگ در جبهه مردم و جبهه بینالمللی را داراست؟نکته اصلی اینست که انتصابهای اخیر در ساختار نظامی و امنیتی جمهوری اسلامی وحشت حکومت اسلامی از یک زلزله سیاسی تکان دهندهتر از قبل را بیان میکند. این انتصابها، در شرایطی انجام میشود که جمهوری اسلامی پس از مجموعهای از ضربات سنگین به رأس هرم قدرت و فرماندهی نظامی خود، درگیر جنگ، بحران جانشینی، بنبست و فرسایش ریشهای اقتصادی و شکافهای درونی است و با مردمی از خود گذشته و مصمم برای سرنگونی مواجه است. از این منظر، ترکیب چهرههایی که بار دیگر به ساختار قدرت فراخوانده یا در موقعیتهای حساس قرار گرفتهاند، حامل یک پیام سیاسی روشن است: حکومت میخواهد نشان دهد که مرکز فرماندهی آن همچنان فعال است و مجتبی خامنهای بر امور مسلط است و راهی جز ادامه جنگ ندارد.این معنا زمانی برجستهتر میشود که بدانیم پس از کشته شدن علی خامنهای و شمار قابل توجهی از فرماندهان ارشد نظامی و امنیتی، ساختار قدرت ناچار شده است بخش مهمی از حلقه فرماندهی خود را بازسازی کند. در جریان حملات سال ۲۰۲۶، چهرههایی همچون محمد پاکپور، عبدالرحیم موسوی، علی لاریجانی و شماری از فرماندهان ارشد سپاه و ستاد کل نیروهای مسلح کشته شدند.. در چنین شرایطی، انتصاب محسن رضایی به عنوان مشاور نظامی "فرمانده کل قوا" معنای ویژهای پیدا میکند. رضایی از قدیمیترین فرماندهان سپاه است و از سال ۱۳۶۰ تا ۱۳۶۷ فرماندهی کل سپاه را بر عهده داشت؛ یعنی یکی از چهرههایی است که تجربه مستقیم جنگ ایران و عراق و ساختن ماشین نظامی سپاه را با شکستهای متعدد در کارنامه دارد. ادامه مطلب در لینک زیر tinu.be/Rj8YTui
دوشنبه ۲۶ مرداد ۱۴۰۵#همدان تجمع اعتراضی بازنشستگان مخابراتامروز و فردا نکنید حق ما رو ادا کنیدبازنشستگان مخابرات استان همدان در ادامه اعتراضات خود، نسبت به بیتوجهی سهامداران و مالکان شرکت مخابرات، از جمله ستاد اجرایی فرمان امام به مطالباتشان تجمع کردند.#اعتصابات_سراسری#اعتراضات_سراسری#زن_زندگی_آزادی #جمهوری_اسلامی_نابود_باید_گردد
دوشنبه ۲۶ مرداد ۱۴۰۵#اصفهانمخابراتو ما ساختیم، سپاه برد و ما باختیم؛ تجمع اعتراضی بازنشستگان مخابرات #زن_زندگی_آزادی #جمهوری_اسلامی_نابود_باید_گردد#نه_به_اعدام#زندانی_سیاسی_آزاد_باید_گردد