چرا چپ سنتی نمی تواند از جمهوری اسلامی جدا شود؟ناصر اصغریهر بار که آتش جنگ میان جمهوری اسلامی، اسرا…
انتشار: 2026/07/27 06:06 UTC
چرا چپ سنتی نمی تواند از جمهوری اسلامی جدا شود؟ناصر اصغریهر بار که آتش جنگ میان جمهوری اسلامی، اسرائیل و آمریکا شعله ور می شود، یک واقعیت سیاسی هم دوباره خود را نشان می دهد. چپ سنتی ایران، با همه انتقادهایی که ممکن است به جمهوری اسلامی داشته باشد، بار دیگر در همان زمینی بازی می کند که جمهوری اسلامی سال هاست آن را تعریف کرده است. دلیل این اتفاق تصادفی نیست. برای بخش بزرگی از این چپ، مسئله فلسطین دیگر فقط یک مسئله مهم نیست. به مسئله اصلی خاورمیانه و حتی مهمتر از معضلات جامعه ایران تبدیل شده است. گویی تا زمانی که تکلیف اسرائیل روشن نشود، مردم ایران باید مطالبات خود را کنار بگذارند و منتظر بمانند.در این نگاه، سرنگونی جمهوری اسلامی، آزادی زندانیان سیاسی، پایان اعدام ها، حقوق زنان، مبارزات کارگری، فقر و تبعیض، همگی به اولویت های درجه دوم تبدیل می شوند. اول باید تکلیف اسرائیل روشن شود. همین جاست که فاصله چپ سنتی با جمهوری اسلامی، برخلاف ظاهر، بسیار کمتر از آن چیزی است که ادعا می کند. جمهوری اسلامی نزدیک به ۵۰ سال است که موجودیت خود را با شعار "آزادی قدس" و نابودی اسرائیل گره زده است. این حکومت هر بار که زیر فشار مردم قرار گرفته، مسئله فلسطین را به عنوان مهمترین مسئله جهان مطرح کرده تا افکار عمومی را از جنایت های خود منحرف کند.بخش بزرگی از چپ سنتی نیز، خواسته یا ناخواسته، همین اولویت را پذیرفته است. شاید زبانش متفاوت باشد، اما نتیجه یکی است. تا اسرائیل هست، گویا هیچ مسئله دیگری فوریت ندارد. این همان نقطه ای است که این چپ نمی تواند از جمهوری اسلامی جدا شود. چون هر دو، با وجود همه اختلافاتشان، جهان را از دریچه واحدی می بینند. فلسطین بر همه چیز مقدم است.اما جامعه ایران این گونه فکر نمی کند. جامعه ایران نزدیک به ۵۰ سال است که زیر سنگین ترین اشکال سرکوب زندگی کرده است. در تمام این سال ها، فضای کشور عملا فضای جنگی بوده است. یک روز جنگ با عراق، روز دیگر تنش تا سرحد جنگ با طالبان، روز دیگر جنگ با آمریکا، اسرائیل یا "دشمنان خارجی". جمهوری اسلامی همواره بقای خود را در تولید بحران و جنگ جستجو کرده است.در تمام این سال ها، مردم ایران حتی یک دوره پایدار امنیت، آرامش و آزادی را تجربه نکرده اند. سرکوب های دهه ۶۰، کشتارهای دوره ای، قتل عام های حکومتی، اقتصاد مافیایی، فساد ساختاری، غارت منابع کشور و صرف میلیاردها دلار برای پرورش نیروهای نیابتی که نه فقط ایران، بلکه کل منطقه را به میدان جنگ تبدیل کرده اند، جامعه را به نقطه انفجار رسانده است. مردمی که هر روز با گرانی، فقر، سرکوب، اعدام، زندان، تبعیض و فساد حکومتی زندگی می کنند، به چشم خود می بینند که جمهوری اسلامی حاضر است میلیاردها دلار برای "محور مقاومت" هزینه کند، اما برای زندگی مردم ایران هیچ مسئولیتی احساس نمی کند.نتیجه این سیاست هم روشن است. بخشی از جامعه، نه از سر دشمنی با مردم فلسطین، بلکه از سر نفرت نسبت به سیاست های جمهوری اسلامی، نسبت به مسئله فلسطین فاصله می گیرد. این کاملا طبیعی است که مردم ابتدا به زندگی و آزادی خود فکر کنند و بعد به بحران های منطقه. این فاصله را اسرائیل به وجود نیاورده است. این فاصله را جمهوری اسلامی ساخته است.مسئله را وارونه می بیننداشتباه چپ سنتی فقط در پاسخ نیست. مسئله را نیز از ابتدا وارونه طرح می کند. در ذهن این جریان، گویا راه رهایی فلسطین از نابودی اسرائیل می گذرد. به همین دلیل، هر نیرویی که در این مسیر حرکت کند، دیر یا زود به متحد سیاسی، یا دست کم همسنگر موقت آن تبدیل می شود. از حماس و حزب الله گرفته تا حکومت اسد و جمهوری اسلامی. این دقیقا همان بن بستی است که خاورمیانه دهه هاست در آن گرفتار شده است. نه مردم فلسطین با موشک های حماس آزاد می شوند و نه با بمباران های دولت اسرائیل امنیت برقرار می شود.همان گونه که راست افراطی در اسرائیل بزرگترین مانع صلح است، نیروهای اسلامی نیز بزرگترین مانع آزادی مردم فلسطین هستند. فلسطین زمانی می تواند به صلح و آزادی نزدیک شود که هر دو قطب ارتجاع، هم دولت های راست افراطی اسرائیل و هم جریان های اسلامی، به حاشیه رانده شوند. اما چپی که هنوز این حقیقت را درک نکرده، ناچار در هر بحران منطقه ای دوباره کنار جمهوری اسلامی قرار می گیرد. به همین دلیل است که هر بار تنش بالا می گیرد، تمام توان خود را برای سازمان دادن اعتراض علیه اسرائیل و آمریکا به میدان می آورد، اما مبارزه علیه جمهوری اسلامی را به حالت تعلیق درمی آورد. گویی مردم ایران باید تا پایان جنگی که هیچ نقشی در آغاز آن نداشته اند، صبر کنند.اما یک حقیقت را نمی توان نادیده گرفت. هیچ کس نمی تواند و حق ندارد قربانیان جمهوری اسلامی را به جنگ دیگران بفرستد. مردمی که نزدیک به ۵۰ سال هزینه جنگ طلبی، سرکوب، اعدام، فقر و فساد این حکومت را پرداخته اند، قرار نیست امروز سرباز جنگ جمهوری اسلامی با اسرائیل یا آمریکا شوند. اتفاقا هر کس که مردم ایران را به چنین جنگی فرامی خواند، یا اولویت مبارزه با جمهوری اسلامی را به بهانه "دشمن خارجی" کنار می گذارد، عملا همان سیاستی را ادامه می دهد که جمهوری اسلامی نزدیک به نیم قرن بر آن بنا شده است.کسی که در هر شرایطی خواهان پایان جمهوری اسلامی نباشد، نمی تواند با ادعای مبارزه با امپریالیسم، این حکومت را به حاشیه امن ببرد. مبارزه با امپریالیسم، اگر به چشم پوشی از بزرگ ترین دشمن آزادی و برابری در ایران منجر شود، دیگر مبارزه با امپریالیسم نیست، بلکه به پوششی برای بقای جمهوری اسلامی تبدیل می شود. این سیاست نه به سود مردم فلسطین است و نه به سود مردم ایران. این سیاست فقط اولویت های جمهوری اسلامی را بازتولید می کند.اگر چپی می خواهد در جامعه ایران جایگاهی داشته باشد، باید از این چرخه خارج شود. باید نشان دهد که جمهوری اسلامی، نه شریک ناخواسته در مبارزه با اسرائیل، بلکه دشمن مستقیم آزادی، برابری و رفاه مردم ایران و فلسطین است. تا زمانی که این گسست صورت نگیرد، هر شعار ضد اسرائیلی، هر شعار دفاع از حقوق مردم فلسطین، هر قدر هم رادیکال به نظر برسد، در چشم بخش بزرگی از جامعه ایران ادامه همان سیاستی خواهد بود که جمهوری اسلامی نزدیک به ۵۰ سال است دنبال می کند.
پستهای تلگرام — WPI حزب کمونیست کارگری ایران
مهران محبیزلزله انقلاب را حس کردهاند!طبق یافتههای هزاران ساله، بعضی از حیوانات مانند سگ و اسب و گربه زلزله را قبل از وقوع آن حس میکنند و رفتارهای مضطرب و غیرعادی از خود نشان میدهند. اما ما امروز شاهد چنین رفتارهایی در میان سران جمهوری اسلامی هستیم.کمتر از یک هفته پیش و در مدت کمتر از ۲۴ ساعت، جابجاییهایی بیسابقه از نظر تعداد، در بالاترین ردههای مقامات و فرماندهان نظامی حکومت همراه با نمودهایی از اضطراب و وحشت رخ داده است که بیشباهت به واکنشهای غیرعادی حیوانات قبل از وقوع زلزله نیست، با این تفاوت که زلزلهای که مجتبی خامنهای (اگر زنده باشد( و نزدیکانش نشانههای آن را احساس کرده اند، از نوع سیاسی و اجتماعی است.چند روز پیش بود که طی حکمی منتسب به مجتبی، محسن رضائی مشاور نظامی او نماینده وی در شورای عالی امنیت ملی شد و بلافاصله حکمی دیگر را که امضای پزشکیان را پای آن گذاشته بودند مبنی بر عزل محمدباقر ذوالقدر دبیر شورای عالی امنیت ملی و جایگزینی او با محسن رضائی منتشر کردند. خود این عزل و نصب که هنوز کمتر از شش ماه از دبیری ذوالقدر بر شورای عالی امنیت ملی رژیم نگذشه بود و همچنین عزل و نصب در شش فرماندهی عالی و رده اول نظامی و امنیتی همراه با گفتمان حول تهدیدهایی که این جابجاییها را ضروری کرده، به حد کافی گویای این است که اوضاع حکومت نسبت به همین گذشته نزدیک از خیزش ۴۰۴ و جنگ ۳۹ روزه بسیار حادتر است و به نظر میرسد "تکانههایی" را که سران رژیم حس کردهاند شدیدتر از حد بیانشان باشند.آنطور که در احکام منتسب به مجتبی مشهود است، این جابجاییها ظاهرا پاسخی به ضرورت تقویت و استحکام بخشیدن به توان نظامی و امنیتی در مواجهه با آنچه رهبر جدید، تهدیدات خارجی و داخلی مینامد، است و فکر میکند به این طریق حکومت گرفتار در بحران بقا خود را نجات خواهد داد. محسن رضائی که حالا به مقام دبیری شورای عال منتصب شده، در دوران جنگ با عراق فرمانده کل سپاه بوده و کارنامه موفقی از نظر خود حکومتیان نداشته است. او مسؤل قتلعام هزاران سرباز و نظامی دیگر در عملیات کربلای ۴ شناخته میشود و در عرصه سیاسی هم فرد دارای جایگاه و اعتباری نبوده، به طوری که در چند دوره کاندیداتوری ریاستجمهوری کمترین میزان رأی را گرفته و حتی از نظر شخصیتی و صحبت کردن هم سوژه جوک و طنز گفتن عموم است. بقیه فرماندهانی هم که به دنبال محسن رضائی انتصاب شدهاند غیر از سرکوب و کشتار مردم معترض در داخل، کارنامه موفقی در کار نظامی در عرصه مقابله با به اصطلاح تهدیدات خارجی ندارند. ادامه مطلب در لینک زیر tinu.be/HpwsQyu
گسترش کارزار «سهشنبههای نه به اعدام» به ۶۰ زندان، اعتراضات گسترده کادر درمان و تجمع شبانه مردم سنندج علیه اعدامامروز ۲۷ مرداد کارزار سه شنبه های نه به اعدام در هفته سی و چهارم خود در شصت زندان کشور جریان یافت. در این هفته زندانیان زندان گچساران نیز با انتشار بیانیهای، پیوستن رسمی خود را به کارزار «سهشنبههای نه به اعدام» اعلام کردند. در سر سخن بیانیه هفتگی این کارزار در گرامیداشت یاد جانباختگان سال ۶۷ چنین آمده است: در سالگرد قتلعام زندانیان سیاسی در تابستان ۱۳۶۷ ــ که توسط آقای جاوید رحمان، گزارشگر پیشین حقوق بشر سازمان ملل متحد، به عنوان "جنایت علیه بشریت" شناخته شد ــ یاد و خاطره تمامی جانباختگان راه آزادی و برابری را گرامی میداریم و امیدواریم بهزودی عاملان و آمران این فاجعه ضدبشری در برابر دادگاه عدالت قرار گیرند". .در این بیانیه با اشاره به ادامه اعدامهای سبعانه حکومت و گستردگی آن که زنگ خطری جدی برای بسیاری دیگر از زندانیان سیاسی و دیگر زندانیان است، از تمامی جهانیان خواسته شده است که برای اثربخشی در توقف ماشین اعدام، تمامی روابط دیپلماتیک و تجاری خود با حکومت ایران را مشروط به توقف کامل اعدامها کنند. همچنین بار دیگر از همگان خواسته شده است که صدای این کارزار و تمامی محکومان به اعدام در ایران باشند و مستمراً به هر شکل ممکن اقدام کنند.- اعتراضات پرستاران و کادر درمان بخاطر مشکلات معیشتی و کاری گسترش می یابد. صبح امروز سهشنبه ۲۷ مرداد جمعی از کارکنان بهداشتی در اعتراض به وضعیت معیشتی خود، مقابل استانداری همدان تجمع کردند. در همین رابطه و در اعتراض به سطح نازل حقوقها و فشارهای سنگین کاری در روز گذشته نیز کارکنان مراکز بهداشت در تهران مقابل وزارت بهداشت تجمع داشتند. همچنین در همین روز نیروهای شرکتی دانشگاه علوم پزشکی چابهار در اعتراض به عدم پرداخت حقوق و پرداخت نامنظم حقوقها و طلب مزد تیرماه خود دست به تجمع زدند. طبق گزارشات بیش از ۴۰۰ نیروی شرکتی در مجموعه دانشگاه علوم پزشکی چابهار با تأخیر در دریافت حقوق و مطالبات خود مواجه هستند و بخشی از مطالبات مالی برخی کارکنان که به سالهای گذشته مربوط میشود نیز همچنان بلاتکلیف مانده است. بعلاوه چپاول دستمزد این کارکنان امری عادی است. از جمله بخشی از کارکنان درحالیکه در ماه ۱۲۰ ساعت اضافهکاری دارند و اعتبار مالی بابت این پرداختها از سوی وزارت بهداشت به حساب دانشکده واریز میشود، اما تنها ۸۰ ساعت کار برای آنان ثبت و محاسبه میشود. این کارکنان به این چپاولگریها اعتراض دارند. گفتنی است که شرکت "آهورا سیستان" با مدیریت حبیبالله دهمرده ، نماینده سابق زابل و از افراد بانفوذ در شبکه وزارت بهداشت بهعنوان شرکت طرف قرارداد با دانشگاه علوم پزشکی چابهار، مسئولیت بخشی از نیروهای شرکتی این مجموعه را برعهده دارد. بعلاوه در شبکه بهداشت نیکشهر، که زیرمجموعه دانشکده علوم پزشکی چابهار است نیز دهها نیروی شرکتی، ساعتی و لاروکش نیز با تأخیر چندماهه در پرداخت حقوق و بلاتکلیفی وضعیت شغلی خود مواجه بودهاند. در رابطه با این وضعیت چپاول و تاخیر در پرداخت ها و سرقت از دستمزدها، کارکنان شرکتی دانشگاه علوم پزشکی چابهار بارها دست به اعتراض زده اند و همواره با اخراج و عدم تمدید قراردادهایشان مواجه شده اند. اعتراض این کارکنان ادامه دارد.- شب گذشته صدها نفر از مردم سنندج برای جلوگیری از اعدام کاوه رفوشه در مقابل زندان مرکزی این شهر تجمع کردند. تجمع مردم سنندج و قبل از آن در اصفهان برای جلوگیری از اجرای حکم اعدام هشداری به حکومت است و اعدامها را برای آن پر هزینه میکند.علیرغم تجمع مردم و با کمال تاسف حکم جنایتکارانه اعدام کاوه رفوشه سحرگاه امروز به اجرا درآمد . اما با گسترش اعتراضات علیه اعدام ما مردم خاکریز اعدام را نیز فتح خواهیم کرد و چوبه های دار را بر سر حکومت جنایتکار اسلامی خواهیم شکست. وسیعا به جنبش علیه اعدام بپیوندیم.حزب کمونیست کارگری ایران۲۷ مرداد ۱۴۰۵، ۱۸ اوت ۲۰۲۶
حکم قصاص کاوه رفوشه متاسفانه اجرا شدصدها نفر شب تا سحر در کنار خانواده کاوه رفوشه ایستادند؛ نه برای انکار دردی که این قتل بر خانواده داغدار کیانوش اشرفی گذاشته بود، بلکه برای جلوگیری از افزودهشدن یک اعدام و یک قصاص دیگر، چرا که هر جانی ارزش تلاشکردن برای نجات را دارد.درد خانواده داغدار کیانوش عمیق است، و تلاشگران بخشش همواره در کنار این درد ایستادند. اما قصاص و انتقام از سوی حاکمیت، راههای انسانی جبران را میبندد و مسئولیت اجتماعیِ حکومت در قبال ریشههای خشونت را به حاشیه میبرد. «خون در برابر خون»، سیاستی است که جمهوری اسلامی برگزیده، نه راهی که انسانیت پیشنهاد میکند.نسان نودینیان ۲۷ مرداد ۱۴۰۵۱۸ آگوست ۲۰۲۶حکم قصاص کاوه رفوشه متاسفانه اجرا شدصدها نفر شب تا سحر در کنار خانواده کاوه رفوشه ایستادند؛ نه برای انکار دردی که این قتل بر خانواده داغدار کیانوش اشرفی گذاشته بود، بلکه برای جلوگیری از افزودهشدن یک اعدام و یک قصاص دیگر، چرا که هر جانی ارزش تلاشکردن برای نجات را دارد.درد خانواده داغدار کیانوش عمیق است، و تلاشگران بخشش همواره در کنار این درد ایستادند. اما قصاص و انتقام از سوی حاکمیت، راههای انسانی جبران را میبندد و مسئولیت اجتماعیِ حکومت در قبال ریشههای خشونت را به حاشیه میبرد. «خون در برابر خون»، سیاستی است که جمهوری اسلامی برگزیده، نه راهی که انسانیت پیشنهاد میکند.نسان نودینیان ۲۷ مرداد ۱۴۰۵۱۸ آگوست ۲۰۲۶
کاظم نیکخواهشش انتصاب و یک پیام: ما زندهایم!روز ۱۵ مرداد با دستورات منتسب به مجتبی خامنهای شش مقام امنیتی و نظامی و اطلاعاتی جدید در پستهای مختلف منصوب شدند. اینها عبارت بودند از: علی عبداللهی رئیس ستاد کل نیروهای مسلح، کیومرث حیدری جانشین رئیس ستاد کل نیروهای مسلح، احمد وحیدی فرمانده کل سپاه پاسداران، مصطفی ایزدی جانشین فرمانده کل سپاه پاسداران، علی عظمایی فرمانده نیروی دریایی سپاه پاسداران، و حسین طائب رئيس سازمان بسیج. این انتصابات همراه بود با انتصاب محسن رضایی به عنوان دبیر شورای امنیت ملی که سابقه فرماندهی جنگ با عراق را با شکستهای بسیار در کارنامه خود دارد. این انتصابات فقط جانشین کردن یک سری افراد به جای سربهنیستشدگان قبلی نبود. بلکه پیامی را بیان میکرد. و آن اینکه جمهوری اسلامی علیرغم مرگ رهبر و سران ارشدشهمچنان زنده است و میخواهد تا به آخر جنگ با دولتها و با مردم سرنگونیطلب را به پیش ببرد. اما این خواست یا این پیام تا چه حد با واقعیت خوانایی دارد؟ به عبارت دیگر تا چه حد حکومت توان و امکان جنگ در جبهه مردم و جبهه بینالمللی را داراست؟نکته اصلی اینست که انتصابهای اخیر در ساختار نظامی و امنیتی جمهوری اسلامی وحشت حکومت اسلامی از یک زلزله سیاسی تکان دهندهتر از قبل را بیان میکند. این انتصابها، در شرایطی انجام میشود که جمهوری اسلامی پس از مجموعهای از ضربات سنگین به رأس هرم قدرت و فرماندهی نظامی خود، درگیر جنگ، بحران جانشینی، بنبست و فرسایش ریشهای اقتصادی و شکافهای درونی است و با مردمی از خود گذشته و مصمم برای سرنگونی مواجه است. از این منظر، ترکیب چهرههایی که بار دیگر به ساختار قدرت فراخوانده یا در موقعیتهای حساس قرار گرفتهاند، حامل یک پیام سیاسی روشن است: حکومت میخواهد نشان دهد که مرکز فرماندهی آن همچنان فعال است و مجتبی خامنهای بر امور مسلط است و راهی جز ادامه جنگ ندارد.این معنا زمانی برجستهتر میشود که بدانیم پس از کشته شدن علی خامنهای و شمار قابل توجهی از فرماندهان ارشد نظامی و امنیتی، ساختار قدرت ناچار شده است بخش مهمی از حلقه فرماندهی خود را بازسازی کند. در جریان حملات سال ۲۰۲۶، چهرههایی همچون محمد پاکپور، عبدالرحیم موسوی، علی لاریجانی و شماری از فرماندهان ارشد سپاه و ستاد کل نیروهای مسلح کشته شدند.. در چنین شرایطی، انتصاب محسن رضایی به عنوان مشاور نظامی "فرمانده کل قوا" معنای ویژهای پیدا میکند. رضایی از قدیمیترین فرماندهان سپاه است و از سال ۱۳۶۰ تا ۱۳۶۷ فرماندهی کل سپاه را بر عهده داشت؛ یعنی یکی از چهرههایی است که تجربه مستقیم جنگ ایران و عراق و ساختن ماشین نظامی سپاه را با شکستهای متعدد در کارنامه دارد. ادامه مطلب در لینک زیر tinu.be/Rj8YTui
دوشنبه ۲۶ مرداد ۱۴۰۵#همدان تجمع اعتراضی بازنشستگان مخابراتامروز و فردا نکنید حق ما رو ادا کنیدبازنشستگان مخابرات استان همدان در ادامه اعتراضات خود، نسبت به بیتوجهی سهامداران و مالکان شرکت مخابرات، از جمله ستاد اجرایی فرمان امام به مطالباتشان تجمع کردند.#اعتصابات_سراسری#اعتراضات_سراسری#زن_زندگی_آزادی #جمهوری_اسلامی_نابود_باید_گردد
دوشنبه ۲۶ مرداد ۱۴۰۵#اصفهانمخابراتو ما ساختیم، سپاه برد و ما باختیم؛ تجمع اعتراضی بازنشستگان مخابرات #زن_زندگی_آزادی #جمهوری_اسلامی_نابود_باید_گردد#نه_به_اعدام#زندانی_سیاسی_آزاد_باید_گردد