تجمعات بازنشستگان تامین اجتماعی در چند شهر، و فولاد و ذوب آهن در اصفهان و یک خبر دیگربازنشستگان برا…

آنچه ۲۸ مرداد کاشت، ۵۷ درو کردناصر اصغریامروز ۲۸ مرداد است. ۷۳ سال پیش، در همین روز، دولت محمد مصدق با یک کودتا سرنگون شد. کودتایی که سازمان سیا و دولت بریتانیا در سازمان‌دهی آن نقش داشتند و نتیجه‌اش فقط عوض شدن یک نخست‌وزیر نبود. یک مسیر سیاسی در ایران را هم بست و دوره‌ای تازه از اختناق، سرکوب و استبداد را باز کرد.حالا، ۷۳ سال بعد، یک عده از پشیمان‌شده‌های انقلاب ۵۷ نشسته‌اند و می‌گویند اصلا آن انقلاب چه لزومی داشت؟ مردم می‌توانستند انقلاب نکنند، شاه هم می‌توانست بماند و لابد همه چیز به‌خوبی و خوشی ادامه پیدا می‌کرد.این استدلال یک ایراد کوچک دارد. تاریخ را از وسطش شروع می‌کند. انگار ۲۸ مرداد اصلا اتفاق نیفتاده است. انگار دولت مصدق خودش استعفا داده و رفته دنبال زندگی‌اش. انگار مردم هم گفته‌اند "خوب شد که رفت، حالا ببینیم اعلیحضرت چه برنامه‌ای برایمان دارد." اما چنین چیزی اتفاق نیفتاد. مردمی که در کودتای ۲۸ مرداد دیدند دولتی که از مسیر قانونی بر سر کار آمده بود، با دخالت قدرت‌های خارجی و نیروهای داخلی سرنگون شد، قرار نبود حافظه‌شان را هم همراه دولت مصدق سرنگون کنند. هر ایرادی که به مصدق و دولتش داشته باشیم، نمی‌توان این واقعیت را با چند جمله ابتر ابطال کرد.کودتا یک پیام روشن داشت. اگر قرار است جامعه سیاسی ایران چیزی بخواهد که با منافع قدرت حاکم جور درنیاید، آن خواست می‌تواند با زور سرکوب شود. بعد هم برای محکم‌کاری، ساواک آمد. البته ساواک را می‌شود مثل هر چیز دیگری از آسمان نازل‌شده تصور کرد. ولی برای کسانی که حشر و نشر چندانی با تاریخ ندارند، شاید این توضیح هم کفایت کند که شاه یک روز از خواب بیدار شد و گفت "امروز یک ساواک لازم داریم."مساله اما کمی جدی‌تر از این حرف‌هاست. وقتی راه‌های عادی اعتراض و تغییر سیاسی بسته می‌شود، اعتراض از بین نمی‌رود. می‌رود زیر پوست جامعه. وقتی حزب و مطبوعات و سازمان سیاسی مستقل سرکوب می‌شوند، نارضایتی هم به مرخصی نمی‌رود. در جامعه می‌ماند، جمع می‌شود، شکل عوض می‌کند و منتظر فرصت می‌ماند. این همان رگه خواب تاریخ است. ممکن است حکومت فکر کند جامعه را آرام کرده است. اما خیلی وقت‌ها چیزی که حکومت "آرامش" می‌نامد، فقط نبودن امکان اعتراض علنی است. ساواک می‌تواند کسی را دستگیر کند. می‌تواند سازمانی را متلاشی کند. می‌تواند صدایی را خفه کند. اما نمی‌تواند مساله‌ای را که آن صدا درباره‌اش حرف می‌زند از بین ببرد. اینجا است که باید میان علت‌های مختلف انقلاب ۵۷ و ریشه‌های تاریخی آن فرق گذاشت.بله، فقر و نابرابری مهم بود. بله، استبداد سیاسی مهم بود. بله، ساواک مهم بود. بله، فساد و شکاف میان حکومت و جامعه مهم بود. همه اینها فراخور جای خودشان قابل بحث‌اند. اما ساواک خودش از کجا آمد؟ استبداد سیاسی چگونه تثبیت شد؟ چرا راه اصلاحات سیاسی بسته شد؟ چرا حکومت به جای تحمل مخالفت، به سرکوب سیستماتیک متوسل شد؟ اگر این پرسش‌ها را دنبال کنیم، دوباره می‌رسیم به همان جایی که ظاهرا بعضی‌ها دوست ندارند به آن برسند. ۲۸ مرداد.ادامه مطلب در لینک زیر tinu.be/6IYtTdC

گزارش سی‌ان‌ان از مقاومت زنان ایرانی در برابر تحمیل حجاببه نقل از دویچه وله به نظر می‌رسد حکومت ایران، دست‌کم تاکنون، از رویارویی مستقیم در خیابان با "زنان بی‌حجاب" پرهیز کرده است. گزارش تازه سی‌ان‌ان از ایران، تصویری دوگانه از مناقشه بر سر حجاب اجباری ترسیم می‌کند. طبق این گزارش که امروز یکشنبه ۲۳ اوت (اول شهریور) منتشر شده، از یک سو شمار زیادی از زنان، به‌ویژه در شهرهای بزرگ، آشکارا حجاب اجباری را نادیده می‌گیرند و از سوی دیگر، جریان‌های تندرو فشار برای بازگرداندن برخوردهای سخت‌گیرانه را افزایش داده‌اند. حکومت نیز، به نظر می‌رسد دست‌کم تاکنون، از رویارویی گسترده و مستقیم در خیابان پرهیز کرده است.این وضعیت در جریان جنگ امسال با آمریکا و اسرائیل نمود بیشتری یافت. زنان بدون روسری حتی در تجمع‌های حامی حکومت و رسانه‌های دولتی دیده شدند؛ نشانه‌ای از اینکه، از نظر سی‌ان‌ان، دستگاه حکومتی و نیروهای امنیتی در اوج جنگ، اولویت‌های فوری‌تری داشتند. اما با فروکش کردن نسبی فشار جنگ، روحانیان و سیاستمداران تندرو بار دیگر خواستار مقابله با آنچه "برهنگی" و "بی‌عفتی" می‌خوانند شده‌اند.با این همه، به گزارش سی‌ان‌ان، میراث «جنبش مزن زندگی آزادی» همچنان در خیابان‌های ایران مشهود است. این جنبش پس از مرگ ژینا مهسا امینی در بازداشت گشت ارشاد در شهریور ۱۴۰۱ آغاز و به‌شدت سرکوب شد، اما نافرمانی زنان در برابر حجاب اجباری را از میان نبرد.عفو بین‌الملل نیز در گزارش‌های خود از تداوم مقاومت گسترده زنان و دختران سخن گفته و تأکید کرده است که با وجود توقف اجرای قانون جدید «عفاف و حجاب»، حکومت همچنان با استفاده از قوانین موجود، نظارت الکترونیکی، جریمه و تعطیلی کسب‌وکارها در جهت اعمال حجاب اجباری تلاش می‌کند.برخورد با کافه‌ها و کسب‌وکارهابه نظر می‌رسد بخشی از فشار تازه، به جای برخورد فراگیر خیابانی، متوجه کسب‌وکارها شده است. بررسی سی‌ان‌ان از رسانه‌های ایران در پایان ماه گذشته موارد تعطیلی کافه‌ها و دیگر واحدهای صنفی به دلیل رعایت نکردن مقررات پوشش را در دست‌کم شش شهر نشان می‌دهد.ادامه مطلب در لینک زیر tinu.be/niJltas

بیانیه جمعی از اساتید دانشگاه شریف در اعتراض به احکام انضباطی و صدور حکم اخراج برای دانشجویان۳۱ شهریور ۱۴۰۵ جمعی از اساتید دانشگاه شریف در بیانیه‌ای به احکام اعتراضی و صدور حکم برای دانشجویان اعتراض کرده و از ریاست این دانشگاه خواسته‌اند فرآیند منتهی به صدور این احکام را بازبینی کرده و با پیگیری موضوع در وزارت علوم، از اجرای چنین احکامی پیش از بازبینی مجدد روند صدور آنها در شوراهای انضباطی بدوی و تجدیدنظر جلوگیری کنند. در این بیانیه ضمن اشاره به «پرآوازده شدن نام شریف در دانشگاه‌های دنیا با کیفیت دانشجویانش و گل سرسبد و افتخار این خانواده، یعنی دانشجویان این دانشگاه، از زخم‌های عمیقی که این دانشگاه تجربه کرده و هجوم وحشیانه عناصر معلوم‌الحال به دانشگاه در روز ۱۰ مهر ۱۴۰۱، در پی اعتراضات مرتبط با جان باختن مهسا امینی و حوادثی که پس از آن پی‌درپی رقم خورده است» صحبت شده است. در بخش دیگری از این بیانیه آمده است: «آیا مدیریت دانشگاه، به‌ویژه معاونت دانشجویی، در این سال‌ها برای یافتن پاسخ این پرسش تلاشی کرده است؟ آیا باب گفت‌ وگو را گشوده و ریشه‌های این رفتارها را در درون خانواده جست‌وجو کرده است؟ ما، به عنوان شاهدان اتفاقات چند سال اخیر، بی‌غرضانه می‌توانیم بگوییم که عملکرد معاونت دانشجویی، اگر در جهت تشدید بی‌اعتمادی دانشجویان به ارکان دانشگاه نبوده، قطعاً در جهت ایجاد اعتماد و نزدیکی نیز نبوده است. شاید یکی از دلایل مهم رفتارهای عصبی دانشجویان شریف در سال‌های اخیر، ناتوانی اين معاونت در ایجاد ارتباط با طیف‌های مختلف فکری دانشجویان بوده باشد.اوج این مدیریت غیرحرفه‌ای در عملکرد شورای انضباطی بدوی و صدور احکام بی‌سابقه برای تعدادی از دانشجویان شرکت‌کننده در اعتراضات اسفندماه آشکار شد. برای نخستین بار در تاریخ دانشگاه، یکی از ارکان دانشگاه، حکم اخراج دانشجو و محرومیت چهار ساله او از تحصیل را به دلایل انضباطی صادر کرد. شاید اگر چنین حکمی از سوی دادگاه یا نهادی خارج از دانشگاه صادر می‌شد، این اندازه دردآور نبود؛ اما این‌بار حکم از درون خانواده صادر شد. این حکم، خانواده را از هم گسست و شریف دیگر شبیه یک خانواده نبود.از همان ابتدای صدور احکام، جمع قابل توجهی از اعضای هیأت علمی نسبت به مخدوش بودن فرآیند منتهی به این احکام هشدار دادند و در نامه‌ای خطاب به ریاست دانشگاه و نیز در جلسات حضوری، نسبت به ترکیب شورای انضباطی بدوی و روند بررسی پرونده‌ها اعتراض کردند».«گفت‌وگو با دانشجویانی که این احکام را دریافت کرده‌اند نیز نشان داد که روند رسیدگی در شورای انضباطی بدوی با ابهامات و مسائل جدی روبه‌رو بوده و بازبینی احکامی که به اخراج و محرومیت از تحصیل انجامیده‌اند، ضرورتی جدی دارد. دانشگاهی که باید محل پرسش، نقد، گفت‌وگو و خاستگاه آزاداندیشی باشد، اگر در نخستین مواجهه با اختلاف و اعتراض، رابطه خود با دانشجو را بر مبنای حذف و طرد تعریف کند، چیزی مهم‌تر از یک پرونده انضباطی را از دست داده است: اعتماد میان دانشجو و دانشگاه.اسامی امضا کنندگان در لینک زیر tinu.be/ffDrXVa

نگاه روز: اعدام قتل عمد است نه اجرای عدالت۲۳ اوت ۲۰۲۶ - ۱ شهریور ۱۴۰۵ شرکت کننده: هرمز رهامجری: شیوا قوامیمسئول فنی: نگار نادریتهیه شده در تلویزیون کانال جدید#زن_زندگی_آزادی #جمهوری_اسلامی_نابود_باید_گردد#نه_به_اعدام#زندانی_سیاسی_آزاد_باید_گردد

یکشنبه ۱ شهریورماه ۱۴۰۵تجمع اعتراضی کاربران اکسکوینو پول ما رو دزدیدند دارند باهاش پز میدنجمعی از کاربران اکسکوینو در اعتراض به مشکلات مربوط به دسترسی و برداشت دارایی‌های خود تجمع کردند.#اعتراضات_سراسری#اعتصابات_سراسری#زن_زندگی_آزادی #جمهوری_اسلامی_نابود_باید_گرددآدرسهای تماس با حزب کمونیست کارگری:پیامگیر تلگرام: @wpi_tamasواتس‌اپ و تلگرام: 0046700447425

جمهوری اسلامی در برابر جامعه؛ بحرانِ سرکوبسیاوش آذریمخالفت صریح دولت پزشکیان با طرح مجلس برای "مقابله با نفوذ سرویس‌های اطلاعاتی و دولت‌ها یا نهادهای بیگانه" در نگاه نخست ممکن است یکی دیگر از اختلافات همیشگی میان دولت و مجلس جمهوری اسلامی به نظر برسد. اما مسئله این بار فراتر از یک اختلاف حقوقی یا رقابت جناحی است. مجلس می‌خواهد دامنه جرم‌انگاری را تا مصاحبه و ارتباط با رسانه‌های خارج از کشور، فعالیت‌های فرهنگی و هنری و اشکال دیگری از ارتباط با نهادهای خارجی گسترش دهد؛ دولت در مقابل هشدار می‌دهد که طرح با حقوق اساسی و آزادی‌های فردی در تعارض است. کلیات طرح روز ۲۵ مرداد با ۱۸۳ رأی موافق تصویب شد، هرچند بررسی و تصویب مواد آن هنوز ادامه دارد. اما اختلاف واقعی بر سر میزان دلبستگی این یا آن جناح به "حقوق شهروندی" نیست. هر دو بخش متعلق به حکومتی‌اند که سرکوب، سانسور، زندان و محدود کردن آزادی بیان اجزای جدایی‌ناپذیر حیات آن بوده است. اختلاف بر سر پرسش دیگری است: در شرایطی که جامعه در آستانه انفجارهای تازه قرار دارد، چگونه باید حکومت کرد؟یک پاسخ می‌گوید باید حلقه سرکوب را تنگ‌تر کرد؛ ارتباط مردم با رسانه‌های خارج کشور را جرم دانست، گردش اطلاعات را محدود کرد و هر صدای مستقلی را بالقوه "نفوذ" تعریف کرد. پاسخ دیگر نگران آن است که گسترش بی‌حد سرکوب، به جای مهار جامعه، خشم آن را تشدید کند و فاصله مردم با حکومت را باز هم افزایش دهد. این دو پاسخ، دو راه‌حل برای یک نگرانی مشترک‌اند: ترس از جامعه‌ای که حکومت می‌داند دیگر نمی‌تواند مانند گذشته بر آن حکومت کند.مسئله "نفوذ" نیست؛ مسئله جامعه استاگر جمهوری اسلامی واقعاً با شبکه‌های جاسوسی خارجی مسئله داشت، برای مقابله با آنها قوانین امنیتی و دستگاه‌های متعدد اطلاعاتی در اختیار دارد. آنچه طرح جدید را معنادار می‌کند گسترش مفهوم "نفوذ" از جاسوسی به قلمرو ارتباط اجتماعی، رسانه، فرهنگ و حتی تولید هنری است. گزارش‌ها درباره متن پیشنهادی از جرم‌انگاری ارتباط با رسانه‌های "معاند" و محدودیت‌های سنگین در حوزه فرهنگ و هنر حکایت دارند. در اینجا "دشمن خارجی" بار دیگر به نامی برای یک مسئله داخلی تبدیل می‌شود. مسئله حکومت این نیست که مردم تحت تأثیر یک تلویزیون خارجی علیه جمهوری اسلامی قرار می‌گیرند. مسئله این است که میلیون‌ها نفر دلایل کاملاً زمینی و روزمره‌ای برای مخالفت با حکومت دارند: فقر، تورم، بیکاری، دستمزدهای ناچیز، کمبود آب و برق و بنزین، سرکوب زنان و جوانان و تجربه کشتار اعتراضات.ادامه مطلب در لینک زیر tinu.be/gB2jJXS