#خبرگزاری_ملی_ایران ☑️ خبرنگاران و عکاسان ایرنا جشنواره چراغ حقیقت را روشن کردند▫️روابط عمومی ایرنا…

#گزیده_های_ایران ◀️ ارزیابی بازار کار ایران در پسا بحران‎ها (جنگ رمضان)🔴 مرکز پژوهش‌های اتاق ایران در گزارشی با عنوان «ارزیابی بازار کار ایران در پسابحران‌ها (جنگ رمضان)» تصویری هشداردهنده از وضعیت اشتغال در ایران ارائه کرده است؛ تصویری که نشان می‌دهد بازار کار در سال ۱۴۰۴ نه با یک شوک منفرد، بلکه با توالی سه شوک اقتصادی، اجتماعی و نظامی مواجه شده است.🔴بر اساس این گزارش، جنگ ۱۲روزه ابتدای سال، بحران اجتماعی دی‌ماه و جنگ رمضان در کنار تحریم‌های مزمن، تورم بالا و رشد اقتصادی شکننده، ساختار بازار کار را تحت فشار قرار داده‌اند. نتیجه، تنها از دست رفتن بخشی از مشاغل موجود نبوده، بلکه کاهش انگیزه جست‌وجوی کار، افت کیفیت اشتغال، کوچک‌شدن بنگاه‌ها و حرکت بخشی از نیروی کار به سمت فعالیت‌های خرد و غیررسمی بوده است.🔴بازار کار ایران اکنون بیش از آنکه فقط به «ایجاد شغل جدید» نیاز داشته باشد، به حفظ شغل‌های موجود، بازگرداندن اعتماد، احیای بنگاه‌های کوچک و متوسط و بازسازی زیرساخت‌های تولید و ارتباطات نیاز دارد. در غیر این صورت، خطر آن وجود دارد که شوک‌های سال ۱۴۰۴ نه فقط چند صد هزار شغل، بلکه بخشی از ظرفیت آینده اقتصاد ایران برای خلق شغل را نیز از بین برده باشند.مرکز پژوهش‌های اتاق ایران@Behinbourss@yekhezaran

#رویداد_ها ☑️ معرفی برندگان جشنواره روزنامه‌نگاری «چراغ حقیقت» برندگان چهارمین جشنواره روزنامه‌نگاری «چراغ حقیقت» که به توسط انجمن صنفی روزنامه نگاران استان تهران برگزار شد، معرفی شدند.بخش گزارش تصویری غیرخبریشایسته تقدیر: فرزانه سادات جهانی از خبرگزاری ایرنافرورتیش رضوانیه از سایت فرورتیش آنلاینبخش گزارش تصویری خبریرتبه سوم: نگار اکبری از خبرگزاری ایرنارتبه دوم: فرانک جواهری از روزنامه شرقرتبه اول: ساجده عرفانی از سایت عصر ایرانبخش مصاحبه و میزگرد تصویریرتبه سوم: امیرحسین جعفری از سایت انتخابرتبه دوم: فرزاد نعمتی از روزنامه هم‌میهنرتبه اول: سبحان یحیایی از سایت پاناروما بخش مصاحبه و میزگرد مکتوبرتبه سوم: سعیده حیدری از سایت صبح توسرتبه دوم: مستوره نصیری و مظاهر گودرزی از خبرآنلاینرتبه اول: حسین قره و مهسا بهادری از خبرآنلاینبخش یادداشت روزرتبه سوم مشترکا به زنده‌یاد فؤاد شمس از سایت عصر ایران و زهرا علی‌اکبری از خبرآنلاینرتبه دوم: صلاح‌الدین خدیو از خبرگزاری کردپرسرتبه اول: پیمان طالبی از روزنامه اعتمادبخش گزارش خبری مکتوبرتبه سوم: مظاهر گودرزی از خبرآنلاین.رتبه دوم: ستاره حجتی از پیام مارتبه اول: نیلوفر حامدی از شرقبخش گزارش غیرخبری مکتوبامیر جدیدی از هم‌میهنرتبه دوم: یوسف بنیامین‌زاده الوندی شهرآرارتبه اول سونیتا سراب‌پور از شرقبخش گزارش‌های تحقیقی:رتبه دوم: سیدی مرتضی‌نژاد از ماهنامه فیلمرتبه اول: پارسا بهمنی از عصر ایرانشایسته تقدیر: مینا حیدری روزنامه اطلاعاتبخش گزارش‌های پیگیرانه:رتبه دوم: علیرضا کدیور، محمدجواد شاکر آرایی و صابر خانی از دقیقهرتبه اول: محمدرضا عزیزی از روزنامه ایرانبخش ویژه جنگ ۱۲روزهبخش عکس، جایزه برگزیده به گروه عکاسان ایرنابخش ویدیو، ساغر کوهستانی از شرقبخش گزارش:رتبه سوم: زهرا جعفرزاده از شرقرتبه دوم: مطهره خردمندان از سایت اقتصادنیوزرتبه اول: نیره خادمی از اعتمادبرندگان بخش کارزارنفر اول: لیلا مهداد از روزنامه هفت‌صبحنفر دوم: صدف سرداری از روزنامه پیام‌مانفر سوم: نسترن فرخه از روزنامه شرق@JournalistsClub1@yekhezaran

یک حرف از هزاران pinned a photo

#گزیده_های_ایران ☑️ نقدی درون‌خانوادگی بر جشنواره چهارم چراغ حقیقت؛ آیا جشنواره و جایزه روزنامه‌نگاری انجمن صنفی روزنامه‌نگاران فراجناحی است؟▫️محمد تقی‌زاده، عضو انجمن صنفی روزنامه‌نگاران استان تهران 🔹چهارشنبه شب، ۲۷ مردادماه ۱۴۰۵، مراسم پایانی چهارمین دوره جایزه روزنامه‌نگاری ایران در حالی برگزار شد که بیانیه هیأت داوران و لحن و متن طراحی‌شده پیش از اهدای جوایز، باعث دلخوری برخی از حضار شد.🔹سعید ارکان‌زاده یزدی، به‌عنوان یکی از فعال‌ترین و مستعدترین روزنامه‌نگاران ایران که می‌تواند شمایل نسل جدید روزنامه‌نگاری ایران تلقی شود، در بیانیه خود که جنبه‌های چالشی و انتقادی آن به وجوه تحسینی و تمجیدی آن می‌چربید، سطح کیفی و کمی روزنامه‌نگاری ایران را با توجه به آثار داوری‌شده، نامناسب و در حد بحرانی عنوان کرد. 🔹نگاه چالشی و انتقادی جزو لاینفک روحیه و منش روزنامه‌نگاری است، اما دو سؤال مطرح است: آیا اختتامیه جشنواره و لحظاتی پیش از اهدای جوایز، می‌بایست چنین لحن و عباراتی را به کار ببرد، آن هم در مراسمی که جنبه یادبود، جشن و تمجید دارد؟ 🔹دوم اینکه آیا شرایط یک سال اخیر، کوچ بسیاری از روزنامه‌نگاران به خارج، دست کشیدن برخی از فعالان رسانه به دلیل فشارهای خارجی، حقوق کم، سانسور و محدودیت‌های متعدد، در سنجش این نوع اظهار نظر چالشی مدنظر قرار گرفته شده یا فقط آثار با نگاه انتقادی و با ذره‌بین سخت‌گیرانه اساتید این رشته ارزیابی شده است؟ آیا در همه تحریریه‌ها فرصت، ظرفیت و توان مالی ارتقای نیروهای مستعد را داشتند و روزنامه‌نگاران در بهبود کیفیت خود اهمال کردند یا خیر؟🔹روزنامه شرق با کسب شش جایزه بیشترین جوایز را به خود اختصاص داد و عصر ایران و ایرنا نیز هر کدام چهار جایزه دریافت کردند. اغلب جوایز به آثاری تعلق گرفت که نوعی رویکرد ساختارشکنانه داشتند؛ از این رو شاید بسیاری از جوایز شرق، عصر ایران و خبرآنلاین صرفاً به همین رویکرد سیاسی حائز دریافت شد و بسیاری از گزارشات به همین دلیل جایزه نگرفتند. 🔹این نوع جایزه دادن، این پیام را القا می‌کند که جشنواره انجمن روزنامه‌نگاران، یک جشنواره با رویکردی خاص است که روزنامه‌نگاران با نگاه مشخص در آن جایزه می‌گیرند و به هیچ‌وجه نمی‌توان عنوان ملی و فراجناحی را به آن نسبت داد. 🔹نگارنده به هیچ‌وجه نمی‌خواهد از جشنواره‌های دولتی چون فجر که به تقسیم غنایم شبیه شده‌اند و اغلب سازندگان در آن جایزه می‌گیرند، دفاع کند؛ اما چرا جشن انجمن روزنامه‌نگاران نباید نوعی عدالت رسانه‌ای را رعایت کند و فارغ از سوگیری‌های سیاسی، به آثار رسانه‌های طرفدار حاکمیت جایزه دهد؟ 🔹پوزیسیون و اپوزیسیون کنار هم معنا پیدا می‌کنند، وگرنه این نوع نگاه و رویکرد به‌ظاهر ساختارشکنانه، دقیقاً نقطه مقابل جریانی است که طرفدار رسانه‌های حاکمیتی و حامی جشنواره‌های عمار است؛ طوری که مثال خودگویی و خودخندی می‌شوند.🔹کلام آخر اینکه، با اتکا به تعداد جوایز باید گفت شرق رکورددار کسب جوایز بخش خصوصی و ایرنا رکورددار در بخش دولتی شد. ایرنا جوایز بخش مولتی‌مدیا یا چندرسانه‌ای، از قبیل فیلم و عکس، را درو کرد و شرق جوایز گزارش خبری و مکتوب را. 🔹این موضوع این گمانه را به وجود می‌آورد که همچنان دست برتر سخت‌افزاری رسانه‌ها، به دلیل امکانات و نیروهای بیشتر، دست رسانه‌های دولتی است و بخش نرم‌افزاری دست رسانه‌های خصوصی است که توان ابراز ایده‌ها و موضوعات پیشروتری را دارند و می‌توانند به‌طور مشخص معضلاتی را روایت کنند که در رسانه‌های دولتی جای بحث آن نیست. 🔹از سوی دیگر، توان و امکانات سخت‌افزاری و وجود آرشیو غنی و جامع، به ایرنا این امکان را داده که با اختلاف، پیشرو در بخش فیلم و عکس باشد و با تولیدات بیشتر و بهینه در این عرصه، در بسیاری از رقابت‌ها برنده از پیش تعیین‌شده باشد.@tehran_association_journalists@yekhezaran

#گزیده_های_ایران اسرائیل، در نقابی فریبنده از «دفع تهدید»، دست به عملیات نظامی پیش‌دستانه‌ای علیه عراق، لبنان، سوریه، قطر و ایران در طول حیاتش زده است. اما تأمل در این اقدامات، پرسشی بنیادین را برمی‌انگیزد: وقتی یک رژیم نوپا و کوچک، بقای خویش را در گرو جنگ‌افروزی دائمی، تعرض به حاکمیت کشورهای کهن‌سال و ریشه‌دار خاورمیانه، و تحمیل قلدرمابانهٔ محدودیت بر توان دفاعی همسایگانش تعریف می‌کند، آیا مشکل از «تهدید» است، یا از «هستی» خود این رژیم است که چشمهٔ جوشان ناامنی گردیده است؟ در حقیقت، تأسیس اسرائیل در بستری از استعمار و اشغال نظامی، نه یک حادثهٔ تاریخی، که عامل ساختاری و بنیادین در نهادینه‌سازی بی‌ثباتی مزمن در غرب آسیا به شمار می‌رود.🖋 علی افشاری Ali Afshari (@afshari_aku)@yekhezaran

#گزیده_های_ایران ☑️ آینده ای که زود آمد و ما جا ماندیم؛ وزارت ارشاد در بن‌بست تحولات/ پایان حکمرانی فرهنگی؟ ▫️علی محمدپور عضو هیئت مدیره اتحادیه تولید و نشر محتوا در فضای مجازی و دبیر انجمن ناشران دیجیتال| خبرگزاری تسنیم🔹در آینده نزدیک (و اکنون) یک نفر می‌تواند با چند ایجنت، کاری را انجام بدهد که امروز به ده‌ها و صدها نویسنده، مترجم، تدوینگر، گوینده، طراح، مدیر رسانه و نیروی اجرایی نیاز دارد.🔹در چنین دنیایی، ممکن است نه نویسنده واقعی محتوا مشخص باشد، نه محل تولید آن، نه سروری که روی آن تولید شده و نه کسی که فرمان اولیه را داده است. یک ایجنت می‌تواند در خارج از مرزهای ایران فعالیت کند، هزاران نسخه از یک محتوا بسازد و با هزاران هویت مختلف منتشر کند.🔹در چنین دنیایی، حرف‌زدن از نظارت، قانون و حقوق مالکیت فکری با روش‌های فعلی بسیار عجیب به نظر می‌رسد. نه به این معنا که نظارت، قانون و مالکیت فکری دیگر مهم نیستند؛ برعکس احتمالاً از همیشه مهم‌تر می‌شوند. اما ابزار، روش و تعریف آن‌ها باید کاملاً تغییر کند.🔹اما آیا واقعاً ممکن است؟ مگر می‌شود در ظرف‌های قدیمی، چهارچوب‌های فکری قدیمی، قوانین و آیین‌نامه‌های قدیمی و روش‌هایی که متعلق به این دوران نیستند، فناوری جدید را ریخت؟ مگر تحول دیجیتال به این شکل اتفاق می‌افتد که فقط مظروف را عوض کنیم و ظرف همان ظرف قبلی بماند؟🔹دیجیتال‌کردن یک فرم کاغذی، تحول دیجیتال نیست. راه‌اندازی یک سامانه برای همان فرآیند قدیمی، تحول نیست. اضافه‌کردن عبارت «هوش مصنوعی» به چند سند، تشکیل یک شورا، برگزاری چند نشست و سمینار و نگرانی از آینده هم به‌معنای آمادگی برای آینده نیست.🔹این نگاه سنتی به تحولات فرهنگی و محتوایی، همان چیزی است که امروز از نظر من وزارت ارشاد را به بن‌بست کشانده است.🔹شاید بشود مأموریت‌های یک مرکز را بین چند معاونت تقسیم کرد؛ اما دادن مأموریت جدید به کسی که دانش آن مأموریت را ندارد، ابزارش را ندارد، اختیارش را ندارد، ظرفیت قانونی‌اش را ندارد و بودجه‌اش را هم ندارد چه نتیجه‌ای می‌دهد؟🔹کسی که عمری به انجام یک کار مشخص سنتی عادت کرده، با تغییر عنوان مأموریتش ناگهان توانایی انجام یک کار کاملاً متفاوت را پیدا نمی‌کند. حتی اگر پرنده هم باشد وقتی عمری پرواز نکرده و فقط روی زمین راه رفته، با ابلاغ مأموریت پرواز نمی‌کند.🔹وزارت ارشاد قبل از هر چیز باید مأموریت خودش را بازتعریف کند. مأموریت آینده ارشاد نمی‌تواند کنترل تک‌تک محصولات فرهنگی باشد. باید از کنترل محصول به حکمرانی زیست‌بوم فرهنگی حرکت کند؛ از صادرکننده مجوز به معمار زیرساخت، از ممیز به نهاد اعتماد، از تولید آمارهای دیرهنگام به رصد لحظه‌ای، از حمایت‌های محدود و سلیقه‌ای به تضمین حقوق، رقابت و شفافیت.🔹وزارت ارشاد باید بداند چه محتوایی در کشور تولید و مصرف می‌شود اما نه برای اینکه تک‌تک آن‌ها را حذف یا ممیزی کند؛ برای اینکه بتواند نیاز فرهنگی جامعه، تغییرات نسلی، تهدیدها، فرصت‌ها و وضعیت اقتصاد فرهنگ را بفهمد.🔹بنابراین ما به یک نظام ملی داده و رصد فرهنگی نیاز داریم؛ نه گزارش‌هایی که یک یا دو سال بعد منتشر می‌شوند. باید بتوانیم تغییرات را همان زمان که اتفاق می‌افتند، ببینیم.🔹باید برای حفظ زبان فارسی و میراث فرهنگی در مدل‌های هوش مصنوعی برنامه داشته باشیم. آثار عمومی، میراث مکتوب، اسناد تاریخی، ادبیات کلاسیک و منابع معتبر فارسی باید با کیفیت مناسب دیجیتال و در دسترس مدل‌ها قرار بگیرند. در کنار آن، حقوق آثار معاصر هم باید حفظ شود.🔹باید رابطه وزارت ارشاد با بخش خصوصی، انجمن‌ها، ناشران، پلتفرم‌ها، برنامه‌نویسان، پژوهشگران و تولیدکنندگان محتوا تغییر کند. تحولات آینده را نمی‌شود فقط در اتاق‌های اداری شناخت. دانشی که وزارت ارشاد به آن نیاز دارد، داخل آن اتاق‌ها نیست. چیزی آنجا نیست. جواب آنجا نیست. برای فهمیدن باید بیرون آمد.🔹ندانستن عیب نیست. هیچ مدیری نمی‌تواند همه این تحولات را به‌تنهایی بشناسد. عیب این است که نپرسیم، از اهل آن استفاده نکنیم و سکوت کنیم تا مبادا کسی متوجه شود که نمی‌دانیم.🔹اگر از حکمرانی فرهنگی فقط ممیزی و صدور مجوز را می‌فهمیم، بله، این مدل حکمرانی به پایان خودش رسیده است.➕ متن کامل یاداشت:tasnimnews.ir/3674568#برای_آگاهی | بازنشر مطالب در یک حرف از هزاران برای آگاهی از گفته ها و نوشته های قابل تأمل منتشر شده در ایران و جهان بوده و الزاما به معنای تأیید محتوا یا گوینده و نویسنده آن نیست. @yekhezaran