امروز خط چشمم خیلی خوب شده بود ولی بازم این دلیلی نشد که گریه نکنم.

کاش مرداد بودم امروز روز آخرم بود.

برق و بنزین و اینترنت که نداریم. هیچ‌کدوم از کالاهای اساسی و دارو هم وارد نمی‌شه. بالاترین تورم اقلام خوراکی و محاصره و تحریم هم که داریم. تا افغانستان هم حتی راهمون نمی‌دن و همه جارو بستن. شهر کثافت گرفته و شبیه پاکستان و دهلی‌نو شدیم. گرما و تابستون هم هست بعد توی این وضعیت که کله‌ات داره می‌ترکه میای می‌بینی باز یه چاقالی نوشته آیا این وضعیت حجاب درسته؟ حتی توی اروپا هم این مدلی نیست. آخه کیر تو پدرت ما کجامون شبیه اروپاست که حجاب رو با اونجا مقایسه می‌کنی.

هنوز شهریور نشده ولی من پول‌ شهریور هم تموم شد.

خیلی دوست داشتم بلد بودم یه ساز کوبه‌ای بزنم. الان می‌رفتم می‌کوبیدمش به سرم.

منتظرم لباس‌های تابستونی تخفیف آخر فصل بخورن تا بازم نتونم بخرم.

این مسیر محاصره و تحریم و جنگ و انزوای اقتصادی بدون راه خروج یا تفاهمی به نقطه‌ای می‌رسه که درس عبرتی برای تمام تاریخ می‌شیم و حکومت هم فقط پول رو برای خودی‌ها و طرفدارهای خودش خرج می‌کنه تا در صورت اعتراض بعدی دوباره بهشون اسلحه بده و بقیه مردم رو دارن به جایی می‌رسونن که یا باید ارزشی باشی یا از گشنگی بمیری.