هیچم ولی به لطف خدا پوچ نیستماز او پُرم هماره که هیچم برابرش...

پانترک اللاه جیغ بنفش علیه ایرانشهر شیعیتجلیل از ایرانشهری بهاییبعضی چهره های بهایی هستند که در هنر و علم و ادبیات به برجستگی های خاصی رسیدند. اما به زبان چندپهلو، درباره دین خود سخن گفتند تا از خود رفع حاشیه و بدبینی کنند. نظیر بهرام بیضایی؛ او می گوید: "من در خانواده ای بهایی زاده شدا ام اما مذهب من فرهنگ است."احسان یارشاطر نیز که از خانواده ای بهایی ست نظیر چنین موضعی را دارد: در بزرگسالی وابستگی به بهاییت نداشتم.این موضعی ست کلیشه ای در میان بهاییان برجسته که در قرن معاصر در صدد نفوذ به نهادهای مهم حکومتی و طیف های تاثیرگذار فرهنگی بودند. برخلاف قانون ظاهری بهاییت که انکار دین بهایی و تقیه را حرام می داند، اما ویژگان و برجستگان این مسلک مجبور به رعایت آن نیستند و این قانون برای گرسنگان و سیاهی لشکرهای بهاییت است.پرویز ثابتی که تا معاونت ساواک در زمان پهلوی برکشیده شد، در نامه درخواست استخدام خود نوشته بود: بهایی زاده ام اما خود بهایی نیستم.... پیرو همان کلیشه که گفتم.اما در میان این تقیه کنندگان بهایی، کلیشه دیگری نیز وجود دارد. این جماعت از قضا به شدت متظاهر به ایراندوستی از آب در می آیند. نه تنها متظاهر، که اتفاقا صاحبان تئوری یک ایراندوستی ذوب شده در ایران پیش از اسلام و زبان فارسی صرف هستند؛ بی عنایت به ایران پس از اسلام و چه بسا داشتن رویکرد معاندانه به آن.احسان یارشاطر می گوید: "وطن من زبان فارسی ست".؛ گویی ایران تنها زبان فارسی ست و جز فارسی هیچ نیست و هیچ مولفه فرهنگی دیگری ندارد.بهرام بیضایی، غرق در شکوه ایران باستان است. او ایرانی را روایت می کند که ۱۴۰۰ سال است توسط بیگانگان(مسلمانان مهاجم) از ایرانیان دریغ شده است. از مرگ یزدگرد گرفته تا نوشته های سخیفی که علیرغم فخامت ظاهری کلمات، تهی از اندک مایه های ایرانشناسی واقعی ست. جایی که ایران را اسیر در آیات کین(نعوذ بالله قرآن) می داند و در ۱۴۰۱ توهم زده می شود که پروژه ها به نتیجه رسیده و قرار است ایران از دست اسلام و آیات کین آزاد شود....بهائیت کینه اسلام، تشیع و ایران را دارد. بلایی که امیرکبیر شهید بر سر این آیین جعلی و خبیث آورد و بلاگردانی که هوشیاری علمای شیعه و مردم از ایران در برابر این "بلیه ی ساخته شده در کارخانه استعمار و استحمار" کرد، آنان را واداشت تا طرحی نو درافکنند برای تهی کردن ایران از ایده وجودی اش یعنی تشیع. پرداختن تنها به ایران باستان، راهبرد دقیق ایرانستیزانه ای ست که امثال بهرام بیضایی و احسان یارشاطر و سیحون و امانت و .... در پیش گرفتند. اینان حتی وقتی از بوعلی و خیام و عطار نیز سخن می گویند، از پدیده ای در خلا حکایت می کنند. انگار نه انگار که این چهره ها از خاک اسلام رسته اند.در سوی دیگر ماجرا، کسانی در اذربایجان و تبریز علم دشمنی با کلمه ایرانشهر بلند کرده اند و تیغ علیه ایرانیت آخته اند و گاه متظاهر می شوند به اسلامیت و انقلابیگری و تیشه به ریشه ایران می زنند. اینان نیز گروه دیگری از بیماران ایران ستیز اند.به یاد دارم زمانی مقالاتی نوشتم در توصیف ایرانشهر شیعی. در این مقالات بر آن بودم که ثابت کنم ایده اساسی ایرانشهر یا همان تمدن ایرانی، تشیع و مکتب اهل بیت است. مشتی پشمالوی پانترکیست که از تظاهر به انقلابیگری به مجلس و شورا رسیده اند، چنان تکفیرم کردند که تیغ جهل و عنادشان را روی شاهرگم احساس کردم. دشمنی این جماعت با کلمه ایرانشهر بود. ایرانشهر یعنی تمدن ایران... آنان در پی تمدن بازی لای زرورق امت، با الهام و اردوغان و عثمانی و اخوانی اند....این جماعت اگر دردشان اسلام است، امروز کجایند وقتی از بهرام بیضایی، بهایی معاندی که چهره ویژه "ایرانشهری با ایده اسلام زدایی" ست در تبریز تجلیل می شود. چرا سخنی نمی گویند؟ و چرا خود حتی در مرکزیت این تجلیل قرار دارند؟؟؟ ایرانشهری شیعی بد بود و ایرانشهری بهایی بیضایی خوب است؟حقیقت این است که از جانب بهرام بیضایی بهایی ضرری متوجه مفسده های سیاسی و اقتصادی شان در مجلس و شورا و نهادهای شهری نمی شود، اما ایرانشهری شیعی قافیه تغزل های انتخاباتی شان با پانترکیسم را پا در هوا می کند و جامه استتار از تن دلاک مرد در گرمابه زنان در می آورد....#رضا_شیبانی @zahrdaroo

هاوانااثر کنی جیکمتر نوازنده‌ای در موسیقی معاصر توانسته صدای ساکسیفون را تا این اندازه به زبان احساس تبدیل کند؛ کنی جی (Kenny G)، با نام هنری کنت گورلیک، یکی از مشهورترین چهره‌های تاریخ موسیقی بی‌کلام و از پرفروش‌ترین هنرمندان این عرصه است. او که از ده‌سالگی ساکسیفون می‌نواخت، با صدای گرم و نرم ساکسیفون سوپرانو و ملودی‌های به‌یادماندنی‌اش، مرز میان جَز، پاپ و موسیقی آرامش‌بخش را کمرنگ کرد. کنی جی بیش از ۷۵ میلیون آلبوم فروخته و یک جایزه گرمی در کارنامه دارد. Havana یکی از قطعات درخشان اوست؛ قطعه‌ای بی‌کلام با حال‌وهوایی گرم، رمانتیک و کمی نوستالژیک که در آلبوم The Moment در سال ۱۹۹۶ منتشر شد. آهنگسازی آن را کنی جی و Walter Afanasieff بر عهده داشته‌اند و خود کنی جی نیز ساکسیفون سوپرانو می‌نوازد. «Havana» آن‌قدر موفق بود که در سال ۱۹۹۸ نامزد جایزه گرمی بهترین اجرای پاپِ سازی شد؛ قطعه‌ای که به‌جای کلمات، با نفس و نغمه‌ی ساکسیفون قصه می‌گوید. گاهی برای تجربه کردن یک حس ناب، نیازی به هزینه نیست؛ گوش کردن یک آهنگ کافی ست.t.me/musics_vizhe

کاروانسرایاثر کیتاروکیتارو در این اثر با تلفیق صداهای الکترونیک و حال‌وهوای موسیقی شرقی، فضایی می‌سازد که هم رازآلود است و هم آرامش‌بخش. «Caravansary» در سال ۱۹۸۳ منتشر شد و بعدها در مجموعه‌های مرتبط با Silk Road یا همان جاده ابریشم نیز قرار گرفت.اگر چند دقیقه از شلوغی دنیا فاصله می‌خواهید، هدفون بگذارید، چشم‌ها را ببندید و اجازه دهید این موسیقی شما را با خود ببرد…t.me/musics_vizhe

بابک خرمدین اساسا هم عصر امام جواد ع است و نه امام رضا عدرگیری نظامی بابک خرمدین با دستگاه خلافت عباسی از ۲۰۴ قمری آغاز شده است. یعنی یک سال بعد از شهادت امام رضا ع؛ در واقع زمان طولانی جنبش بابک در عصر امام جواد ع است و نه امام رضا عغرض از این اشاره، برملا کردن نگاه شعاری و تهی از دانش تاریخی آن فردی ست که با وجود چنین فقر دانشی به خود جرئت می دهد بابک را با امام رضا ع هم قیاس کند!بنده خدا برو دو تا کتاب بخوان بعد اظهار فضل کن!_ایدئولوژی بابک و خرمدینان، ریشه در آیین مزدکی و شعوبیه ایرانی دارد. از مازیار نقل است که او و بابک و افشین، سه تن عهد کردند حکومت از خلیفه بغداد بستانند و ایران را به پادشاهی کسری (ساسانی) بازگردانند. جنبش بابک ترکیبی ست از نوعی ایرانگرایی ساسانی، عرب ستیزی انتقامی و اسلام ستیزی همراه با اباحه گری جنسی که ریشه در آیین التذاذی مزدکی دارد!@zahrdaroo

واشنگتن پست می گوید محافظین ترامپ ماه گذشته در ترکیه، خبرنگاران را طعمه ی حفاظت از ترامپ کردند! ترامپ مخفیانه هواپیمای خود را تغییر می دهد و خبرنگاران با هواپیمای ترامپ منتقل می شوند!@zahrdaroo

ارابه های آتش اثر ونجلیس«ارابه‌های آتش» یکی از ماندگارترین فیلم‌های تاریخ سینماست؛ اثری محصول ۱۹۸۱ به کارگردانی هیو هادسون که داستان دو دونده بریتانیایی را در مسیر رسیدن به المپیک ۱۹۲۴ پاریس روایت می‌کند. فیلم بیش از آنکه صرفاً درباره مسابقه و پیروزی باشد، درباره ایمان، اراده، افتخار و انتخاب انسان در برابر فشارهای بیرونی است و به همین دلیل هنوز هم تماشایی و الهام‌بخش به نظر می‌رسد.اما بخش مهمی از ماندگاری «ارابه‌های آتش» به موسیقی درخشان و مینیمال ونجلیس برمی‌گردد؛ قطعه اصلی فیلم با آن سینتی‌سایزرهای کشیده و ضرب‌آهنگ آرام، به یکی از شناخته‌شده‌ترین موسیقی‌های تاریخ سینما تبدیل شد. موسیقی و فیلم در کنار هم تصویری از دویدن می‌سازند که فراتر از رقابت ورزشی است؛ گویی هر قدم، تلاشی برای رسیدن به چیزی درونی‌تر و انسانی‌تر است.t.me/musics_vizhe