📚🖌 من فرزندِ هرگز زاده نشده ام را دوست دارم...من هیچ وقت تن به این جنایت نمی دهم که بخواهم فرزندی ب…

📚🖌 من فرزندِ هرگز زاده نشده ام را دوست دارم...من هیچ وقت تن به این جنایت نمی دهم که بخواهم فرزندی به این دنیای پلید و مملوِّ از پستی و پلشتی بیاورم. بله درست خواندید؛ جنایت، فرزند آوری به زعم من جنایت است، بسیار خب شاید به زعم شما چنین نباشد، شاید شما گمان کنید که نخیر آوردن فرزند، بخشیدن امتیازی به خودِ اوست لذا این لطف است و نه جنایت اما من در این رای مناقشه دارم؛ چرا که به اندازه ی کافی در این جهان و در بین انسان ها یأس، شکست، جنگ، جنایت، جوع، جهل، خون، خفّت، ذلّت، آوارگی، بی پناهی، فقر، فرق، اسارت، نخوت، شهوت (اعم از شهوتِ شهرت و قدرت و ثروت و شکم و زیر شکم و...) تجربه کرده و یا دیده ام که جراتِ اینکه صرفا از برای شوق و ذوق و احساساتِ خود یا فلانی (هر آن کسی که ذوق مادر شدن دارد که نمی گویم این ذوق خطا است اما من نمی خواهم آن کسی باشم که این ذوق را بر آورده می کند) یک موجود معصومِ دیگری را (بی آنکه حتی خود اختیار گزینشی مبنی بر گام نهادن یا ننهادن در این خرابستان را داشته باشد) با خود در بینِ شرور ترین و پست ترین و متفرعن ترین و درنده-ترین موجود دوپای عالم که طبیعت و حیوانات و حتی خود آدمی را تبدیل به ابزاری برای سود و ارضای شهوتِ فتح و دیده شدن و اطاعت دیدن و هرچه بیشتر خوردن و برخوردار شدن می کند تا حدی که هم-نوع خود را زنده زنده جزغاله کرده و یا اعضای کالبد او را برای حراج گذاشتن، غارت می کند، (و اخیرا لاشه اش را هم به عنوان ناهار و شام می بلعد!) بیاورم.اجازه دهید کاملا بی تکلّف (و بدونِ ادا اطوارهای کتابی) و صریح و ساده سخن بگویم؛ من نمی خواهم یک دیگریِ از همه جا بی خبر را همانند خود در این جهان، حیران و سرگردان سازم، نمی خواهم او هم همانند من و من ها سرکوب شود، از ابتدایی ترین حقوق طبیعی خود محروم گردد، هر روز برای تهیه ی تکه نانی و یا بابت عقب افتادن اجاره خانه ی کوفتی از صاحب خانه ی چندش و چارپولی که کل هیکلش دوزار نمی ارزد منت بکشد.نمی خواهم وارد جامعه ای شود که او را بخاطر عدمِ موفقیت، شکست، اشتباه (و از همه مضحک تر عدم کسبِ نمره ی تعیین شده توسطِ انسان های سادیستی) که در طبیعت آدمی ست و راهِ زندگی از دلِ همین تجربه های فراموشی و خطا و... می گذرد به وحشیانه ترین شکل ممکن مجازات شود.بله من نمی خواهم برای خاطر ابتدایی ترین نیاز های غریزی اش و یا بابت اینکه چه بپوشد و چه بنوشد و... سال ها در سیاه چاله ی دیکتاتورها بماند و بپوسد یا در ملأ عام شلاق بخورد.نمی خواهم در سیستم کثیفِ سرمایه داری که جهان را بلعیده است، زیر دستانِ تا آرنج آغشته به خون انسان و حیوان و پرندگان و چرندگان و آبزیان و... چه می گویم؟ دستانِ غارت گرِ همه چیز و همه کس، استثمار شود. من نمی خواهم فرزندِ هرگز زاده نشده ام زیر سایه ی پلید غول های جهانی، از برای صرفا زنده ماندن و زنده-مانی کردن و نه با عشق به زندگی پرداختن، جان بکند و در انتها همان جلّادانِ شیش تیغ کرده و کراوات زده و خوش عطر و بو (که خود مسبب بخش اعظم شرور و کثافاتِ این کره ی خاکی هستند) تمامی ثمرات دسترنج اش را بچاپند و حتی برای دادن لقمه نانی جهت تواناییِ بازهم بیگاری کشیدن، هزاران هزار طعنه و فحش و ناسزا بشنود یا مورد تجاوزِ رئیس و ارباب و یاغی و اراذل و... واقع شود. نمی خواهم وارد سیستم آموزشی غلط شده و انبوهی از خزعبلاتِ ایدئولوژیک و تئولوژیک بر او تحمیل شود. من نمی خواهم موجودی به این عالم اضافه کنم که خرافه و خرافه پرستان به جرم ملحد بودن، متهم اش نموده و جهت به دست آوردن رضای خدا برایش پاپوش دوخته و پرونده سازی کرده و نهایتا یا آواره و اسیرش سازند یا محروم و بی چیزش گردانند. (باب مباهته اجازه ی تهمت و پاپوش دوختن به مؤمنین را داده است) و البته این در حالی ست که شانس آورده باشد و در ملا عام همانند رافق تقی و... سلاخی نشود! بله من نمی خواهم او وارد چنین دنیایی و چنین جماعتی شود. من در حق فرزندِ هرگز زاده نشده ام، این جنایت را نخواهم کرد.حال شما مختارید بین فرزند آوردن یا نیاوردن، حتی می توانید کارخانه ی تولید بچه راه بیاندازید، اما من نمی توانم، من این موجودِ ناموجود را چنان دوست می دارم و به قدری برایم عزیز و ارزشمند است که هیچگاه حاضر نخواهم شد او را به یک چنین جهنمی پرت کنم. جهنمی که روزی نیست در آن حادثه ای جان سوز و غمی یأس آلود ذهن و ضمیر و روح و روانمان را بیمار و ویران نکند، جهنمی که خود همواره آرزویِ نجات یافتن از آن را و حتی آرزوی اینکه ای کاش هرگز زاده نمی شدیم را در سر می پرورانیم. باری؛ مطلبی گر بود از هستی همین آزار بود/ور نه در کنجِ عدم، آسودگی بسیار بود.آسوده باش فرزندِ عزیزم، من در حق تو جنایت نخواهم کرد. ✍ ابوذر شریعتی🆔 @abouzar_shariatii