میدونی عزیزم؟ دقیقا همونجا که جنگ تموم میشه، شمشیرتو میندازی زمین و دیگه لازم نیست برای زنده موند…
انتشار: 2026/07/18 20:14 UTC
میدونی عزیزم؟ دقیقا همونجا که جنگ تموم میشه، شمشیرتو میندازی زمین و دیگه لازم نیست برای زنده موندن، قوی باشی. لازم نیست تظاهر کنی به اینکه زخمی شدن درد نداشت، با زانو کوبیده میشی زمین، و بالاخره حس میکنی که چقدر خستهای، لازمه آغوشی باشه که تن زخمی تو رو بکشه درونش و بهت بگه خوشحاله که زنده بیرون اومدی، بهت بگه چیزی تقصیر تو نبود، بهت بگه تو تمام تلاشتو کردی. باید کسی باشه که وقتی پشت سرت رو نگاه میکنی و رد خون خودت رو میبینی، مرهمی برای گذاشتن روی خستگیات داشته باشه.
پستهای تلگرام — زنده به گور
کلیت «دوست داشته نشدن» توسط آدمها مسئله خیلی حادی نیست. اما «میزانش» خیلی مهمه.اینکه آیا اونقدری دوستت ندارن که بهت آسیب بزنن؟ اینجا این مسئله اهمیت پیدا میکنه.
من تمامِ «ترین»های جهان بودم. غمگینترین، تنهاترین، دلتنگترین، خستهترین، بیپناهترین، بیقرارترین، دلگیرترین، جاماندهترین.
دلم برای دیدن ذوق کردنهام وقتی گوشهی چشمهام چروک میشد تنگ شده.
قلبم قلنج کرده.
کل شب،کلِ کلِ شب یعنی هربار بیدارشدم و دوباره خوابم برد،خوابتو دیدم.یه درام طولانی.از من حتّی یه خوابِ راحتو گرفتی.اینم بمونه….
حرف زدن باهات یه پاکت سیگار بود.