بله جناب ابی؛اون به اشک اجازه داد که توی چشم من بشینه

کلیت «دوست داشته نشدن» توسط آدم‌ها مسئله خیلی حادی نیست. ‏اما «میزانش» خیلی مهمه.‏اینکه آیا اونقدری دوستت ندارن که بهت آسیب بزنن؟ اینجا این مسئله اهمیت پیدا می‌کنه.

من تمامِ «ترین‌»های جهان بودم. غمگین‌ترین، تنهاترین، دلتنگ‌ترین، خسته‌ترین، بی‌پناه‌ترین، بی‌قرارترین، دلگیرترین، جا‌مانده‌ترین.

دلم برای دیدن ذوق کردن‌هام وقتی گوشه‌ی چشم‌هام چروک می‌شد تنگ شده.

قلبم قلنج کرده.

کل شب،کلِ کلِ شب یعنی هربار بیدارشدم و دوباره خوابم برد،خوابتو دیدم.یه درام طولانی.از من حتّی یه خوابِ راحتو گرفتی.اینم بمونه….

حرف زدن باهات یه پاکت سیگار بود.