دیشب به اندازهی چند سال کابوس دیدم.انقدر زیاد که صبح بدنم قفل بود.انگار بهم سَم تزریق کرده باشن یا…
انتشار: 2026/07/30 06:21 UTCدریافت: 2026/08/05 21:32 UTCآخرین مشاهده: 2026/08/05 21:32 UTC
دیشب به اندازهی چند سال کابوس دیدم.انقدر زیاد که صبح بدنم قفل بود.انگار بهم سَم تزریق کرده باشن یا یه وزنهی ده کیلویی به دستام بسته باشن،ولی ناچار باید بلند میشدم،دوش میگرفتم،صبحانهی اهل خونهرو آماده میکردم و خودمو برا شروع تازه آماده میکردم و میزدم بیرون.تا الآن که حدود شیش ساعت از بیداریم میگذره هنوز تیکههای کابوس میان جلوی چشمم و میگن:چطوری خوشگله!امیدوارم به خیر بگذره و به افکارم پیروز بشم.
تاریخچه بازدید مشاهدهشده
حدود 0 بازدید تازه در ساعت در این نمونهپستهای تلگرام — زنده به گور
کلیت «دوست داشته نشدن» توسط آدمها مسئله خیلی حادی نیست. اما «میزانش» خیلی مهمه.اینکه آیا اونقدری دوستت ندارن که بهت آسیب بزنن؟ اینجا این مسئله اهمیت پیدا میکنه.
من تمامِ «ترین»های جهان بودم. غمگینترین، تنهاترین، دلتنگترین، خستهترین، بیپناهترین، بیقرارترین، دلگیرترین، جاماندهترین.
دلم برای دیدن ذوق کردنهام وقتی گوشهی چشمهام چروک میشد تنگ شده.
قلبم قلنج کرده.
کل شب،کلِ کلِ شب یعنی هربار بیدارشدم و دوباره خوابم برد،خوابتو دیدم.یه درام طولانی.از من حتّی یه خوابِ راحتو گرفتی.اینم بمونه….
حرف زدن باهات یه پاکت سیگار بود.