راستش خیلی باهات حرف دارم و می‌ترسم زندگی هیچ‌وقت انقدر بهم فرصت نده که راجع به همه‌اشون باهات صحبت…

تو دقیقا‌ً مثل تگرگی.ویرانگری و سرد و‌بی‌رحم، نه به برگ رحم می‌کنی نه به میوه.می‌کوبی و اثرت تا آخرین لحظه‌ی حضور میوه باقی می‌مونه.

تو اتاق تراپی اسمت آورده شد و من حتی پلکم نزدم. خواستن بهم تلقین کنن ،تو توی دنیای من مردی، حتی اگه بیرون از دروازه‌های زندگیم، زنده باشی. هنوز هم اصرار دارن حسم به تو دروغه،غلطه.بعد از ماه ها تراپیستم امروز می‌خواست بهم بقبولونه که تو مثل همه‌ی آدم‌ها معمولی هستی.خب اینو که من خودم هم می دونستم!

یه نوع در آغوش گرفتن هست که حتی جریان خون رو تو رگ‌های طرف مقابل حس می‌کنی. نیاز دارم اون‌جوری بغلت کنم الان.

تو اتاق تراپی اسمت آورده شد و من حتی پلکم نزدم. خواستن بهم تلقین کنن ،تو توی دنیای من مردی، حتی اگه بیرون از دروازه‌های زندگیم، زنده باشی.هنوز هم اصرار دارن حسم به تو دروغه،غلطه.

امروز دوباره گُر گرفتی تو قلبم!!!نمیخوای بس کنی عزیزم؟!

آدم به خودش میاد و می‌بینه،ای دل غافل چه چیزایی رو قبول نداشت رو پذیرفته!!!