تحلیل و رصد: .این قطعه پُلی است میان دو فرهنگ مدیترانه‌ای؛ پیوندی میان گیتارِ آتشینِ فلامنکو

.این قطعه پُلی است میان دو فرهنگ مدیترانه‌ای؛ پیوندی میان گیتارِ آتشینِ فلامنکو و ریتم نرم موسیقی عربی که شنونده را به سفری خیالی از گرانادا تا ساحل کازابلانکا می‌برد. نوای گرم ایشتر در آمیزش با ملودی‌های کولی‌وار، روایتی از دلدادگی و رقص در شب‌های ساحلی خلق می‌کند که سرشار از شور زندگی است. این اثر فراتر از یک ترانه‌ی پاپ، بازتابی از تمدن آندلس است؛ جایی که سازهایِ زهی، زبانِ مشترکِ عشق و اشتیاق می‌شوند. ساختارِ این آهنگ با تکرارهایِ کوبنده و عباراتی چون «ماشاءالله»، ردی از تقدیر و ایمان را در تار و پودِ ریتمیکِ خود جای داده است. آلابینا با این ترکیب بی‌نقص، مرزهای جغرافیایی را در موسیقی درنوردیده و به سرود همیشگیِ جشن‌هایِ پرشور بدل شده است. تضاد میانِ خشونتِ دلپذیر گیتار و لطافت کلام عربی، هویتی منحصر‌به‌فرد به این اثر بخشیده که گذر زمان هرگز آن را کهنه نمی‌کند. در نهایت، این آهنگ دعوتی‌ست به رهایی؛ دعوتی برای غرق شدن در تلاقیِ سنت و مدرنیته که در هر ضرب‌آهنگش، روحی تازه از موسیقیِ جهانی جاری‌ست.@tahlilvarasad