‏پایش دیتا و تولید محتوای سوشال مدیا فارسی پیرامون تداوم غیبت و تبدیل ابهام به بحران ادراک عمومی‏نکت

‏پایش دیتا و تولید محتوای سوشال مدیا فارسی پیرامون تداوم غیبت و تبدیل ابهام به بحران ادراک عمومی‏نکته مهم قبل از مطالعه؛ ‏این نوع تولید محتوا و دیتا بنظر میرسد در دو مسیر قابل تحلیل باشد‏۱- زمینه سازی برای ظهور رسانه‌ای و اقدامات شناسایی جهت حمله و ترور رهبر انقلاب‏۲- حل ابهام در فضای افکار عمومی و تلاش برای مطالبه ایجاد تثبیت فکری و اقتدار جامعه ‏فلذا این پایش صرفا روایت خطوط تعلیق تولید محتوا پیرامون غیبت رهبر انقلاب است‏بر اساس پایش فضای اجتماعی فارسی، مسئله اصلی در شرایط کنونی نه صرفاً غیبت فیزیکی یک شخصیت، بلکه «ادامه یافتن خلأ اطلاعاتی» پیرامون اوست. تجربه افکار عمومی نشان می‌دهد که در نبود روایت معتبر و اقناع‌کننده، ذهن جامعه این خلأ را با روایت‌های غیررسمی، شایعات و گمانه‌زنی‌ها پر می‌کند.‏اگر غیبت رهبر انقلاب (آیت الله سید مجتبی خامنه‌ای) برای مدت طولانی ادامه یابد و همچنان فاقد یک روایت شفاف و مورد پذیرش باشد، روند شکل‌گیری افکار عمومی به احتمال زیاد از چند مرحله عبور خواهد کرد:‏در مرحله اول، موضوع صرفاً یک ابهام رسانه‌ای باقی می‌ماند و کانون بحث‌ها بر چرایی غیبت، وضعیت جسمانی، جایگاه سیاسی و آینده نقش‌آفرینی او متمرکز است.‏در مرحله دوم، این ابهام از حوزه رسانه و سیاست خارج شده و به دلیل استمرار، به نمادی از ناکارآمدی ارتباطی و فقدان شفافیت تبدیل می‌شود. در این مرحله، ذهن جامعه میان مسائل مختلف پیوند برقرار می‌کند؛ به‌گونه‌ای که ابهام درباره وضعیت یک شخصیت، به سایر بحران‌های موجود از جمله مشکلات اقتصادی، معیشتی، تورم، کاهش قدرت خرید و آینده سیاسی کشور متصل می‌شود. در ادراک عمومی، این موضوع دیگر یک مسئله مستقل نیست، بلکه بخشی از تصویر کلی حکمرانی تلقی خواهد شد.‏در مرحله سوم، اگر پاسخ رسمی همچنان با تأخیر، انکار یا روایت‌های غیرقابل اقناع همراه باشد، بخش مهمی از افکار عمومی وارد مرحله بی‌اعتمادی می‌شود. در این وضعیت، حتی اطلاع‌رسانی‌های بعدی نیز با تردید مواجه خواهند شد؛ زیرا مسئله اصلی دیگر خود خبر نیست، بلکه کاهش اعتبار منبع خبر است. هرچه فاصله میان روایت رسمی و برداشت عمومی بیشتر شود، هزینه بازیابی اعتماد نیز افزایش خواهد یافت.‏پیامد طبیعی این چرخه، کاهش تدریجی سرمایه نمادین، محبوبیت و اقتدار ادراک‌شده خواهد بود. در فضای شبکه‌های اجتماعی، اقتدار بیش از آنکه صرفاً به قدرت رسمی وابسته باشد، به توانایی مدیریت روایت و حفظ اعتماد عمومی وابسته است. استمرار ابهام می‌تواند این سرمایه ادراکی را فرسایش دهد و تصویر ثبات و کنترل را با تصویر تردید و عدم قطعیت جایگزین کند.‏در نهایت، خطر اصلی در پیامدهای اجتماعی این روند نهفته است. هنگامی که ابهام سیاسی با فشارهای اقتصادی، نارضایتی‌های معیشتی، شکاف‌های نسلی، قطبی‌سازی رسانه‌ای و کاهش اعتماد عمومی هم‌زمان شود، زمینه شکل‌گیری «شکاف‌های ترکیبی» فراهم می‌شود؛ شکاف‌هایی که دیگر صرفاً سیاسی یا اقتصادی نیستند، بلکه چندلایه و هم‌افزا هستند. در چنین شرایطی، هر رویداد جدید می‌تواند به‌عنوان محرکی برای فعال شدن هم‌زمان چندین گسل اجتماعی عمل کند و انشقاق اجتماعی را تشدید نماید.‏بنابراین، ریسک اصلی ادامه غیبت، صرفاً افزایش شایعات درباره یک فرد نیست؛ بلکه انتقال تدریجی مسئله از سطح «ابهام شخصی» به سطح «بحران اعتماد عمومی» است. هرچه این فرآیند طولانی‌تر شود، احتمال گره خوردن آن با مطالبات معیشتی، کاهش سرمایه اجتماعی، افت اقتدار ادراک‌شده و تعمیق شکاف‌های اجتماعی افزایش می‌یابد و مدیریت افکار عمومی را پرهزینه‌تر خواهد کرد.@A_purm