شعر "مانِخواسدیم شِبِ چِلّه" با لهجه همدانیشبِ چِله شده دادا می وینی سرد هِوا‌داره ذوقُم می واره، اَ زیر کرسی دَرنیادامُلام رفده به بازار و گمانُم که دیهقِیمتار ِدیده و اِفداده به هِول و وِلا هندوانه کیلو چنده؟ اِنارخوب کیلو دَهما نِخواسدیم شِب چِلّه؛ ویلِمان کُن دامُلا مِیز و کیشمیش نداریم؛ هندوانه جایِ خودشدل خوشیمان به شیه خون مُخوریمان پَ چِرا؟ یادُمه شیرشیره و چنجه بو داده نِنهشادانه وا نخود و هم گِز و گِردو؛ شانیا شِب چِلّه یادُمه دامَرضا نِی می زِدشهم مِتل می گفدِن و مهر و بِفا بود و صِفاشور و حالی که نمانده داملا، مانده دیه؟مملکت بی دِرِتان، و مِلّتم گُسنه گِدا دِلا خوش بود یِه زِمان، پیت نیمی دادن بِشِمانحالا شی، سُدّه وِرَم آمده وا درد و بِلادادا گُف غصه نِخور، یاد قِدیما ر ِنِکُنوَخیزیم چَپ بِزِنیم و بُکنیم شوری بِپاغم رو غم هِی نییَل؛ لَم یِسِرُم کردی؛ وَخیهِی نِلوان و بیا، گوش بده به حرف دادابخورینان، بزنینان و بِرخصین همه تانشب چِلّس روله جانُم، وَخدِ شیلانِ حالا✍️شاعر: #حبیب_رضایی_پور✍️ ويرايش: #بي_دل@SorousheBidelكانال هِمِدانيه آگينه: @aagine🌹