✳️ نگاه آخر!خب، امشب [شب هشتم محرم] موضوع توسل ما معلوم است. من این نکته را مکرر گفته‌ام که اگر زین‌

✳️ نگاه آخر!خب، امشب [شب هشتم محرم] موضوع توسل ما معلوم است. من این نکته را مکرر گفته‌ام که اگر زین‌العابدین«ع» بودند و علی‌اکبر«ع» هم حیات داشت، مسلماً امامت برای علی‌اکبر«ع» بود. حتی در زیارتنامه علی‌اکبر«ع» دارد: «السلام علیکَ یا ولیَّ اللهِ و بن وَلیِّه» که راجع به هیچ امامزاده‌ای این تعبیر را نداریم؛ راجع به حضرت ابوالفضل«ع» هم چنین تعبیری نداریم؛ آنجا «ایّها العبدُ الصالح» داریم.در تاریخ می‌نویسند حسین«ع» در بین راه که می‌آمد، هنگام سحری بود که حضرت سرشان را جلوی زین مرکب گذاشته بودند و مختصری خوابشان برد. ناگهان سر را بلند کردند و این جملات را تکرار فرمودند: «إنّا للّه و إنّا الیهِ راجعون وَ الحمدُ للّهِ ربِّ العالَمین.» در مقاتل می‌نویسند حسین«ع» سه بار این جملات را تکرار کردند.علی‌اکبر«ع» بسرعت خودش را به پدرش رساند. (معلوم می‌شود که این پسر، مراقب پدر بوده و خواب به چشمش نمی‌آمده است.) گفت: «مِمَّ حَمِدتَ الله وَ استَرجَعت؟» پدرجان! چرا آیه استرجاع را خواندی و حمد خدا کردی؟ حسین«ع» به او فرمود: همین که داشتیم می‌رفتیم، دیدم یک منادی دارد ندا می‌کند: «القومُ یَسیرونَ وَ المَنایا تَسیرُ اِلیهِم»؛ این کاروان می‌رود ولی مرگ آنها را بدرقه می‌کند.بلافاصله علی‌اکبر عرض می‌کند: «یا اَبَه! أَوَلَسنا علی الحقِّ؟»؛ پدرجان! مگر این راهی که ما می‌رویم، راه حق نیست؟ حسین«ع» می‌فرماید: بله، این راه، راه حق است. علی‌اکبر می‌گوید: «إذَن لا نُبالی بالموت.»؛ پس ما دیگر باکی از مرگ نداریم؛ تا آخر پای حق می‌ایستیم؛ تا پای جان می‌ایستیم.روز عاشورا وقتی همهٔ اصحاب شهید شدند، علی‌اکبر اولین نفر از بنی‌هاشم است که از خِیام حرم بیرون می‌آید، پیش پدر می‌ایستد و اجازه میدان می‌گیرد. حسین«ع» بدون تأمل به او اجازۀ میدان داد. در مقاتل می‌نویسند خود امام حسین«ع» او را برای رفتن به میدان آراسته کرد. یعنی گفت بیا پسرم! خودم زره به تنت می‌کنم، خودم شمشیر به کمرت می‌بندم... همه کارها را خودش کرد و علی‌اکبر را آماده کرد.عجیب است! من در بعضی از مقاتل دیده‌ام که وقتی حسین«ع» علی‌اکبر را آمادهٔ میدان کرد، خودش زن و بچه‌ها را صدا زد که بیایید با علی خداحافظی کنید... خیلی قدرت است والله! حسین«ع» مردِ بی‌نظیرِ تاریخ است. به خدا قسم انبیا و اولیا چنین صحنه‌ای را ندیده‌اند. هر چه بگویم کم گفته‌ام. عاجز است بشر که این مرد را درک کند... شما می‌دانید که زن و بچه بیایند دور علی‌اکبر جمع شوند، چه می‌کنند؟می‌نویسند: «اِجتَمَعَتِ النِّساء حَولهُ کالحَلقة.» یعنی این زن و بچه، حلقه‌وار دور علی را گرفتند؛ همه شیون می‌زنند، داد می‌زنند: «اِرحَم غُربَتَنا.»؛ علی! نرو؛ به غریبی ما رحم کن...ببینید که دل حسین«ع» چه می‌شود اینجا! اما حسین«ع» راه را باز می‌کند. علی راه می‌افتد و به سمت میدان می‌رود. اما می‌نویسند: «فرَفَعَ رَأسَهُ اِلی السَّماء.» حسین«ع» سر به سوی آسمان بلند کرد؛ دست‌هایش را زیر محاسنش گرفت و این جملات را گفت: «اللهمَّ اشهَد علی هؤلاء القَوم.»؛ خدایا! با تو دارم معامله می‌کنم. ای خدا! گواه باش بر این ملت که من جوانی که شبیه‌ترین خلق به پیغمبر است را دارم به سوی آنها می‌فرستم؛ «أَشبَهُ النّاسِ خَلقاً وَ خُلقاً وَ مَنطِقاً بِرَسولک».بعد سرش را که به سوی آسمان بود، پایین آورد و یک نگاهی به قدوبالای علی کرد؛ «فَنَظَرَ اِلَیهِ نَظَرَ آیِسٍ مَنهُ.»؛ یک نگاه مأیوسانه‌ای به علی کرد. با همان نگاه با پسرش خداحافظی کرد... #مجتبی_تهرانی#سلوک_عاشوراییمنزل اول: تعاون و همیاری(چاپ اول، تهران: مؤسسه پژوهشی‌فرهنگی مصابیح‌الهدی، ۱۳۹۰)صفحات ۱۳۰ تا ۱۳۲.@Ab_o_Atash