ای که اخمت به دلم ریخت غم عالم راخنده‌ات می‌بَرَد از سینه دو عالم غم رابرق لب‌های تو یادآور ِشاتوت و شرابچشمه‌ی اشک ِتو بی‌قدر کند زمزم راگاه از آن غنچه فقط زخم زبان می‌ریزیگاه با بوسه شفابخش کنی مرهم رابسته‌ای غنچه‌ی سرخی به شب گیسویتکرده‌ای باز رها خرمن ابریشم را"نرگست عربده‌جوی و لبت افسوس‌کنان"با همین‌هاست که دیوانه کنی آدم را ‌‌‌‌‌‌‌‌‎‌‌‎‌‌ ﻿🍃🌺🍃