دیدگاه زیبا و تاثیرگذار سمیه عزیز در پروژه تغییر را در آغوش بگیرسلام و درود بی‌پایان از استادازتون س

دیدگاه زیبا و تاثیرگذار سمیه عزیز در پروژه تغییر را در آغوش بگیرسلام و درود بی‌پایان از استادازتون سپاسگزارم برای تلاش و زحماتِ بی‌دریغ شما بزرگواران، خداروشکر که هم‌مدار و هم‌مسیر با شما هستم و در زندگیِ من نقش پررنگی رو ایفا می‌کنید، دوستون دارم️منی که در این سایتِ الهی و توحیدی هستم می‌دونم نوشتن چقدر می‌تونه تمرکزِ منو جمع کنه و مسیر رو برام واضح می‌کنه. منی که دوره‌های «کشف قوانین»، «شیوه‌ی حل مسئله»، «احساس لیاقت» و دوره «هم‌جهت با جریان خداوند» رو دارم، می‌دونم نوشتن، یادآوری و بررسیِ مداوم روی خودم چقدر می‌تونه کمک‌کننده باشه.اجازه دادن به خداوند که منو هدایت کنه و این‌قدر تقلا نداشته باشم.دوره‌ی «قانون سلامتی» هم چقدر به من کمک کرد تا منطقی‌شدن رو درک کنم؛ که ذهن فقط با منطق راضی میشه و کوتاه میاد. البته این منطقی‌شدن برای ذهن هم نیاز به کار کردن روی خودم داره؛ یه‌شبه اتفاق نمی‌افته…حالا بریم به قبل از آشناییِ من با استاد:من در زندگیم از یه جایی به بعد احساسم می‌گفت هر روز دارم حسِ قربانی‌شدن، احساسِ گناه، ترس‌های متعدد در هر زمینه‌ای رو رشد می‌دم؛ از بیماری‌هایی که هر روز به یه شکلی اتفاق می‌افتاد، خستگی، غمِ فراوان، سنگینی روی قلبم، گریه‌های بی‌دلیل، خشم، عصبانیت و به‌شدت احساسِ عدمِ لیاقت داشتن… حالا این در حالی بود که همه بهم می‌گفتن تو چقد آرومی و صبور؛ در حالی‌که این صبوری فقط در حسِ عدمِ لیاقت، اعتمادبه‌نفس نداشتن و ترسهام بود، اصلاً صبور نبودم…اولین انتخاب در تغییرم در مسئله‌ی روابط کلید خورد؛ آن‌قدر قبلش با همسرم، خانواده‌ام و بعدش شد دخترم که ۱۴ سالش شده بود و من به‌شدت چالشِ مسئله و دعوا داشتیم، منو خسته کرده بود، تمامِ انرژیِ منو می‌بلعید و این ناتوانی در روابطم منو وادار به فکر کردن کرد. البته قبلش هم برام سوالاتِ زیادی بود که چرا یکی این‌قد زندگیِ خوبی داره و یکی نه… یا چرا بعضی این‌قد سلامت و پرانرژی و خوش‌شانسن، بعضی نه… و این طرز تفکرم این‌جا دوباره اومد: چرا این‌قد چالش دارم… و گفتم «من باید حلش کنم». هنوز هم اصلاً قانون رو نمی‌دونستم…رفتم مرکزِ مشاوره و اون‌جا بهم گفت: «خانم! دخترت، همسرت، اطرافیانت اصلاً مشکلی ندارن؛ خودت مشکل داری، تو باید خودتو تغییر بدی.» و چند جلسه رفتم و دید این‌قدر مشتاقِ تغییرم، بهم چند تا کتاب معرفی کرد و من شروع کردم خوندن و کتاب‌ها برای اون زمانم هدایتِ خداوند بود که منو آماده‌ی مدارهای بالاتر کنه و این روند ادامه داشت و من هر روز احساس می‌کردم چقدر دارم خودم رو می‌شناسم و چقدر اوضاع داره قابلِ تحمل میشه؛ می‌تونم با دخترم بدونِ دعوا حرف بزنم، با اطرافیانم نظرم رو به اشتراک بذارم… که حدوداً یک‌سال بعدش با سایت و دوره‌های استاد آشنا شدم. هدایت شدم؛ اول دوره‌ها رو دوستی برام می‌فرستاد و من گوش می‌کردم، ولی فایل‌های دانلودی رو هم گوش می‌دادم و هر روز می‌فهمیدم من دارم اشتباه یاد می‌گیرم؛ همه‌ی دوره‌ها رو پاک کردم و یه بک زدم عقب و دوباره اومدم روی فایل‌های دانلودی تمرکز کردم، از اول شروع کردم با احساسِ خوب و رهایی و گفتم من باید بتونم خودم با پولِ خودم دوره بخرم، این درسته…در این فاصله هم با تمرکزی که روی فایل‌ها داشتم، همون فایلِ «از همین جایی که هستی شروع کن»… شروع کردم به کار… البته قبلش با هدایتِ کاملِ کاملِ خداوند رفتم دانشگاه با دوتا بچه و ۱۷، ۱۸ سال دوری از درس و تحصیل… بعد از دانشگاه گفتم باید ادامه بدم؛ من عاشقِ هنر، کارهای دستی و دقت هستم… رشته‌ی طراحیِ دوخت رو توی دانشگاه ادامه دادم و رفتم پیش یه خانمی و گفتم: «شاگرد نمی‌خوایید؟»دو ماه اون‌جا بودم. در این مدت تازه داشتم می‌دیدم اصلاً چی رو می‌خوام. گفتم خوب من که مهارتم کمه، مغازه هم ندارم، مشتری هم ندارم؛ با ایده‌ی الهامی گفتم از فامیل شروع می‌کنم. گفتم بهشون: «من براتون می‌دوزم، ولی دستمزدِ کمی بهم بدید.» تازه اقوام هم شهرستان بودن و من می‌دوختم و بهشون تحویل می‌دادم. اولش خیلی سخت بود، ترس داشتم و می‌گفتم خراب بشه چی؟ ولی به لطفِ خداوند هیچ‌کدوم خراب نشد و همه هم بهم دستمزد دادن… و این گام چقدر جسارتِ منو بالا برد و انگیزه‌ای که باید روی مهارتم بیشتر کار کنم و فایل‌های آموزشی ببینم، بدوزم و بدوزم…تا این‌که دوستم که کاملاً الهی دانشگاه باهاش آشنا شدم گفت: «بیا؛ جا از من، کار از تو…»اصلاً الان می‌گم می‌گم چطور آخه… جاش که در بهترین نقطه‌ی شهر… با تمامِ امکاناتِ کار (وسایلِ کار فول بود) بدونِ اجاره‌بها، بدونِ هزینه دادنِ آب، برق، گاز؛ کلید و مدیریت با من، کارتِ بانکی به نامِ من و یه فروشگاه که من بدوزم، اون‌جا برامون بفروشه…