خلاصه یه بهشتِ کامل… و فقط از اولین قدمِ من بود… خداوند بهم پاداشِ جسارت و تعهدم رو داد… در این بین هم من هر روز مثلِ یه اوجبِ واجبات به فایل‌ها گوش می‌دادم، می‌نوشتم، ترسهام رو می‌شناختم، خودم رو می‌شناختم و اتفاقات هم بر ایمانم می‌افزود… می‌دونی؟ من فقط داشتم روی خودم کار می‌کردم و خداوند پلن‌ها رو می‌چید…من برای شروعِ کار اصلاً مهارتِ خاصی نداشتم، بدونِ هیچ سرمایه‌ای، بدونِ مشتری، تجربه‌ای شروع کردم. اولین سری لباس‌ها رو دوختم و همه رو یه‌جا برداشت و اولین درآمد استارت خورد. منی که قبلاً خانه‌دار بودم، کارم شده بود خواب، هیچ درآمدی هم نداشتم و روابط با همسر و دخترم هم هر روز داشت بهتر می‌شد. اصلاً همسرم که ۱۸۰ درجه تغییر کرد؛ اونی که اصلاً اجازه نمی‌داد کار کنم، حالا اجازه داد که دو شیفت برم سرِ کار… درآمد ایجاد شد و انگیزه‌ی من هر روز بیشتر و می‌دیدم که چقدر با تغییرِ خودم تونست همه‌چیز رو عوض کنه و پذیرفتنِ مسئولیتِ زندگیم که «منم، فقط من…»با درآمدم شروع کردم دوره‌ها رو خریدن… «کشف قوانین»، «قانون سلامتی»، «شیوه‌ی حل مسئله»، «احساس لیاقت» و دوره‌ی بی‌نظیرِ «هم‌جهت با جریان خداوند» هر کدوم منو آرام‌آرام رشد دادن و البته تعهد و ادامه دادنِ خودم که دفترها پر کردم…چالش‌ها هر بار با رشدِ من می‌اومدن. درسته می‌ترسیدم، نگرانم می‌شدم ولی یاد گرفته بودم که باید حلش کنم و من از پسش برمیام؛ من توانا هستم.یاد گرفتم که من در زندگی برگی در باد نیستم؛ من تنها نیستم، قدرتی به نامِ خداوند رو دارم، من قربانی نیستم. چالش‌ها میان منو کمک کنن و از یه منبعِ آلودگی در وجودم مطلع بشم. می‌گفتم الان وقتِ درس پس‌دادنه، الان داری غربال می‌شی، الان داره مدارت عوض میشه؛ ادامه بده، نترس دختر، تو تنها نیستی…چالش‌هایی که باعث شد آدم‌هایی که دیگه در مدارِ من نیستن از زندگیم به‌سادگی حذف بشن و تایمِ من باز بشه برای کار کردن روی خودم. تمامِ تمرکزم روی کار کردن، نوشتن، فکر کردن روی خودم بود و زمان‌های آزمونِ خداوند و چالش‌ها هر بار بهتر می‌تونستم حلشون کنم.یه مثال:مثلاً در روابط با همسرم، من ۲۳ سال چالش داشتم؛ دعوا و کنترلِ بیش‌ازحد… وقتی یه الگوی تکرارشونده دوباره اومد، گفتم الان باید ببینم چیه؟وقتی ساعت‌ها نوشتم و نوشتم دیدم من دارم کنترلش می‌کنم؛ من همش می‌گم مقصر اونه، من قربانی هستم، اونه باید تغییر کنه. و کنترلم هم این بود: قهر می‌کردم (عادتِ به‌شدت بدِ خودم). ولی این‌بار قهر نکردم؛ نوشتم، اولاً خودم رو بخشیدم و به خودم تبریک گفتم که الگوی تکراری رو پیدا کردم و بعد همسرم رو بخشیدم و رهاش کردم و گفتم «من مسئولِ حالِ خوبِ خودم هستم». البته اینم بگم رسیدن به این مرحله، همین عادتِ قهر کردنم، تغییرش برام بسیار بسیار سخت بود و هر بار با هر چالشی سعی می‌کردم تغییرش بدم.اتفاقاً یه چالشِ روابط همین دو هفته پیش بعد از مدت‌ها دوباره رخ داد و من در طیِ فقط یه روز اول برای خودم حلش کردم؛ دیدم باید چه درسی رو ازش بگیرم، نوشتم و دیدم این‌بار مسئله «احساسِ لیاقت»ه. قبلاً احساسِ قربانی‌شدن، احساسِ گناه رو حل کرده بودم ولی مسئله‌ی احساسِ لیاقت در این چالش باید برای خودم حل می‌شد. صفحه‌ها نوشتم، «احساس لیاقت» رو دوباره گوش دادم و دیدم بازم منم که مسئولِ حسِ خوب و بدِ خودم هستم. وابسته‌نشدنم در روابط و شرک نورزیدن رو باید در عمل تمرین کنم؛ تئوری فهمیدم ولی عملی هم باید اجراش کنم و در طیِ یه روز حلش کردم. فارغ از این‌که طرفِ مقابلم اینو فهمیده یا نه، من فقط من مسئولِ افکار و احساساتم هستم.وابستگی در روابط در موردِ دخترم، خواهرم و برادرم هم به‌شدت داشتم ولی با چالش‌های پیشِ رو تونستم به اندازه‌ی خوبی حلشون کنم…هر بار حلِ مسائلَ‌م منو تواناتر، باانگیزه‌تر و باایمان‌تر می‌کنه. بعدم چالش‌ها هستن؛ چون جهانِ مادی خاصیتش همینه: بالا، پایین، سرد، گرم، زشت، زیبا، فقر، ثروت و… بوده.به قولِ استاد، ما درخت نیستیم؛ ما تواناییِ الهی و نامحدودی داریم و اگر داری روی خودت کار می‌کنی، در مسیرِ رشدی— اگر چه چالش‌ها و مسائل باشن—مهم اون دیدت به اتفاقاته که می‌تونه با این باور که «همه‌چیز به نفعِ منه» باشه و «خداوند حامیِ منه»، چقدر راحت از دریای مواج عبور می‌کنی و هر بار پاداش‌ها میاد.