الان آن‌قدر آرامش دارم و سعی می‌کنم هر بار فکر کنم: «اصلاً من اینو نیاز دارم؟ اصلاً برای چی می‌خوامش؟» حالا در روابط هست، در خرید کردن هست، در جلوه‌ی توجه هست و در… همه‌ی موضوعات که این طرزِ فکر باعث شده من نیازهام کم بشه، اونی که دارم و هست رو استفاده کنم و این ولعِ خرج‌کردن، داشتن، روهم‌روهم گذاشتن رو کنترل کنم. در دوره‌ی «احساس لیاقت» یاد گرفتم که قبل از خرید اول فکر کنم «لازمش دارم؟» و این کار باعث شده خریدِ خاصی نداشته باشم؛ چون آن‌قدر لباس، کفش، شلوار، تیشرت و… داشتم تو کمدم که اول اونا رو بپوشم و استفاده کنم. و در دوره‌های قبلی هم یاد گرفتم که آرایش نکنم، خودم رو رها کنم از قید و بندها و الان آن‌قدر راحتم که اگر جایی می‌خوام برم، مخصوصاً سفر، آن‌قدر سبک و راحت و بی‌دغدغه هستم که همش می‌گم آخیش… اتفاقاً پوستم هم از کسانی که به قولِ خودشون روتین دارن بهتره (اینم بگم اگر اونا روتین دارن، کارِ اشتباهی نیستاااا)؛ می‌خوام بگم تو می‌خوای چه‌طوری باشی؟ خودتو بشناسی؛ چون من آدمی نیستم که روتین داشته باشم، نمی‌تونم، خستم می‌کنه. من خودم رو شناختم؛ اصلاً دوست ندارم… مدتی موهام رو سشوار می‌کشیدم تا موهای فرفریم صاف بشن؛ بعد فهمیدم چقدر موهای خودم زیباست؛ دیگه سشوار هم گذاشتم کنار و راحت شدم. هر جا می‌رفتم باید یه کیفِ پر از وسایل می‌بردم؛ سختم بود یه حمام برم، آن‌قدر دغدغه داشتم… ولی الان راحتم و از بودن با خودم لذت می‌برم. هیچ‌کسم تا حالا بهم نگفته چرا موهات فرفریه یا چرا کرم نمی‌زنی؛ تازه همیشه هم کامنتِ خوب گرفتم و من ۴۴ سالمه و همه بهم می‌گن اصلاً بهت نمیاد؛ چقدر خوب موندی و هر روز زیباتر می‌شی.همه‌چیز بستگی به طرز نگاهِ تو به مسائل داره.در دوره‌ی «احساس لیاقت» و دوره «هم‌جهت با جریان خداوند» من تونستم به عمقِ بیشتری از شناختِ خودم، خداوند و قانون برسم.که همین چالشِ روابط به‌تازگی به خودم افتخار کردم؛ از خودم کلی تشکر کردم از این همه تغییر و کنترلِ ذهن. اتفاقاً عصبانی هم شدم، ولی فقط چند دقیقه بود؛ زود جمعش کردم و گفتم الان وقتِ درس پس‌دادنه؛ حرفِ مفت رو همه بلدن…در کنترلِ کمال‌گرایی، سرزنشِ خودم هم می‌گم: «من آدمم، اشتباه می‌کنم؛ هیچ آدمی کامل و پرفکت نیست؛ اشتباه جزوِ ذاتِ منه، ولی می‌تونم اصلاح کنم و کنترل کنم. من برگی در باد نیستم؛ شرایط منو نباید کنترل کنه؛ منم که شرایط رو کنترل می‌کنم و رئیسِ منم، خالقِ زندگیم هستم…»هر بار با هر تمرین بهتر شدم و آرام هستم، راضی هستم و سعی می‌کنم از داشته‌هام لذت ببرم و بودن در سایت و دوره‌ها دیگه روتینِ ارزشمندِ منه؛ من اینو می‌خوام، براش با شوق وقت می‌ذارم، ساعت‌ها می‌نویسم و می‌بینم چقدر داره منو کمک می‌کنه و منو آسان می‌کنه برای آسانی‌ها… منی که یه روز قراره بمیرم، چی می‌تونم جز خودم، توحید، آرامشم، توکل، رضایت با خودم ببرم؟ من مسئولِ افکار و احساساتم و زندگیم هستم…حالا دیگه من درآمدِ خودم رو دارم، سرِ کار می‌رم با آزادیِ زمانی؛ امروز صبح نرفتم و نشستم که تمریناتِ سایت رو انجام بدم. در سلامتی هستم؛ روابطم به لطفِ خداوند خوب شده و چالش‌های قبلی به مراتب کم و کمتر شدن؛ ارتباطم با خودم و خداوند هر روز بهتر شده؛ مثلِ یه دوست هستیم و مدیرِ برنامه‌های خوبی دارم؛ راضیم. البته اگه من اجازه بدم؛ هر وقت اجازه می‌دم کارها رو انجام بده، سورپرایز می‌شم از این حجمِ هماهنگی، توجه، مهربانی و بزرگی و…در پایان خیلی راضیم، خیلی خوشحالم؛ اصلاً میام توی سایت نمی‌دونم چرا ساعت این‌قدر تند می‌ره؛ فکر می‌کنم نیم‌ساعته ولی الان دو ساعته دارم می‌نویسم و لذت بردم؛ خدایا شکرت.سپاسگزارم از استادِ عزیزم و سایت «عباسمنش دات‌کام» برای زحمات و دستی از دستانِ خداوند هستن برای کمک و هدایتِ ما… دوستون دارم️من قبلاً این فایل رو گوش داده بودم؛ گفتم بیام کامنتِ این جلسه‌ی ارزشمند رو بنویسم و دیگه گوشش ندادم؛ گفتم می‌دونم موضوعش چیه…