💢دفاع بی‌لکنت از صلحعباس آخوندی، 29/3/1405آقای رییس جمهور بر اساس سوگندی که در جهت حفظ منافع ملی، ح

💢دفاع بی‌لکنت از صلحعباس آخوندی، 29/3/1405آقای رییس جمهور بر اساس سوگندی که در جهت حفظ منافع ملی، حفظ حقوق شهروندان، تامین رفاه ملت و اعتلای کشور یاد کرده‌است، اقدام به پذیرش توقف درگیری‌ها و آغاز فرایند مذاکره با امضای تفاهم نامه با رییس جمهور امریکا برای حل‌وفصل پاره‌ای از امور نموده است. در این ارتباط چند نکته را متذکر می‌شوم: 1- این موفقیت از رهگذر تاب‌‌آوری ملت سربلند ایران، دفاع جانانه نیروهای مسلح سرفراز و هم‌چنین حسن تدبیر و مسئولیت‌پذیری رییس جمهور محترم و شورای عالی امینت ملی حاصل شده‌است. این تصمیم بر اساس اصل یکصد و هفتاد و ششم جزء اختیارات قانونی رییس جمهور و این شورا است و کسی حق تعرض به آنان را ندارد. 2- زمانی که کشور در حال نبرد با یک ابرقدرت به همراهی رژیمی که سرتاپا جنایت و خیانت است باید از مسوولان ملی و فرماندهان جنگ پشتیبانی نمود. این به معنی لغو آزادی‌های مصرح در قانون اساسی نیست. هر شهروندی حق دارد که آزادانه نقطه‌نظرهای خود را بیان کند. به موازات این حق، ما شهروندان نسبت به سرنوشت این کشور نیز مسئولیت داریم. بنابراین، باید حق و مسئولیت را در کنار هم به‌کار ببندیم. بر اساس اصل نهم قانون اساسی، در جمهوری اسلامی ایران، آزادی و استقلال و وحدت و تمامیت ارضی كشور از یكدیگر تفكیك‏ ناپذیرند و حفظ آنها وظیفه دولت و آحاد ملت است. 3- بر اساس اصل یکصد و پنجاه و دوم قانون اساسی، سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران بر اساس روابط صلح‏‌آمیز متقابل با دول غیرمحارب استوار است. بنابراین، زمانی که دولت امریکا اظهار تمایل به توقف درگیری‌ها می‌کند، سیاست کلی باید رویکرد صلح‌آمیز باشد. این مفهوم، به معنی بی‌مبالاتی و ساده‌انگاری رفتارهای پیچیده‌ی اطراف منازعه نیست. لیکن، آمادگی برای دفاع و مقابله با هر ترفند دشمن لزوما، ادامه درگیری و منازعه نیست. 4- این‌که سرنوشت این مذاکرات به کجا می‌انجامد از سویی بستگی به پشتیبانی نیروهای ملی از دولت و حسن تدبیر او در فرایند مذاکرات دارد. و از سویی دیگر، به توطئه‌های آشکار و پنهان رژیم آپارتایدی و جنایتکار اسرائیل دارد که با بهره‌گیری از لابی‌های قوی خود در امریکا و اروپا، توان نسبی تاثیرگذاری بر فرایند مذاکرات را دارد. ملت ایران و سیاست‌مداران باید مراقب باشند که گروهی غوغاسالار توجه مذاکره کنندگان را از بیرون به درون منحرف نکنند. مواجهه‌ی مذاکره‌کنندگان ملی با دو جبهه‌ی داخلی و خارجی بی‌گمان به سود امریکا و متحد ناپاک او اسرائیل است. 5- بزرگ‌ترین تهدید ملی ایران نه درگیری نظامی، بلکه تداوم فقر، کاهش سرمایه‌گذاری، فرسایش سرمایه‌ی انسانی و عقب‌ماندگی توسعه‌ای در مقایسه با سایر ملت‌هاست. تقلیل این امر به یک درگیری و رویارویی نظامی، بی‌گمان به زیان منافع ملی ایران است. بنابراین، هرگامی که در جهت کاهش تنش، تامین ثبات و تامین مقدمات توسعه برداشته می‌شود در جهت حفظ منافع ملی است. در این ارتباط، سیاست‌مداران ملی در همراهی با وجدان عمومی ملت ایران در پشتیبانی از سیاست‌های درست، نباید دچار کوچک‌ترین لکنت زبان شوند. هرچند هزار نقد به کارکرد دولت داشته باشند که این قلم دارد. 6- برخی جریان‌های سیاسی که پیش‌تر با مخالفت‌های خود مانع بهره‌گیری کامل از برجام؛ بزرگترین دستاورد سیاست خارجی ایران شدند و ظلمی تاریخی به این ملت نمودند و بیش از 10 سال فرصت‌‌های طلایی را از کف این ملت خارج ساختند، گروهی از آنان دیگر بار که با این تدبیر شجاعانه، منافع سیاسی و اقتصادی‌شان به مخاطره افتاده‌است، با صدایی بند در صدد تخطئه‌ی این تدبیر ملی برامده‌اند. سیاست‌مداران ملی، نباید از این هیاهوهای سیاسی کوتاه‌مدت هراسی به دل راه دهند و گامی عقب بنشینند. زمان، زمان دفاع بی‌لکنت از منافع ملی ایران است. در نهایت، معیار داوری هر تصمیم سیاسی نه هیاهوی جناحی، بلکه میزان تأثیر آن بر امنیت، رفاه و آینده توسعه ایران است. منبع: https://B2n.ir/qp4361