عشق بود و جبهه بود و جنگ بودعرصه بر گُردان عاشق تنگ بود هر که تنها برسلاحش تکیه کرد مادری فرزند خود را هدیه کرد درشبی که اشکمان چون رود شد یک نفر از بین مامفقود شدآنکه که سر دارد به سامان می رسدآنکه که جان دارد به جانان می رسد دیده ام ،دستی به سوی ماه رفت بی سر و جان تا لقاءاللهرفت زندگیمان در مسیر تیر بود خاک جبهه ، خاکدامنگیر بود آنکه خود را مرد میدان فرض کرد آمد ازاین نقطه طی الارض کرد هر که گِرد شعله چونپروانه است پیکر صدپاره اش بر شانه است تن بهخاک و بوی یاسش می رسد بوی باروت از لباسشمی رسد دشمن افکنهای بی نام و نشان پوکه یخونین شده تسبیحشان کار هرکس نیست ایندیوانگی پیله وا می ماند از پروانگی"Abbas Ardebili"