✔️ترامپ خواهان «تسلیم بی‌قید و شرط» ایران بود؛ اما ایران او را غافلگیر کرد. ۱/۲ایرانی‌ها در این جنگ متحمل خسارات قابل‌توجه شدند، اما توانستند از تقابل با قدرتمندترین ارتش جهان عبور کنند و ثابت کنند که می‌توانند از هرج‌ومرج اقتصادی به عنوان یک سلاح استفاده کنند.نیویورک تایمزنوشته: دیوید ای. سنگر۱۷ ژوئن ۲۰۲۶ [چهارشنبه، ۲۷ خرداد ۱۴۰۵] کمتر از ۱۵ هفته پیش بود که پرزیدنت ترامپ، در اوج رجزخوانی‌های خود درباره نحوه پایان جنگ با ایران، اعلام کرد: «هیچ توافقی با ایران جز تسلیم بی‌قیدوشرط وجود نخواهد داشت.»وقتی متن توافقی که هدف آن پایان دادن به درگیری بود سرانجام روز چهارشنبه منتشر شد، و توسط یک مقام ارشد دولت بند به بند با صدای بلند خوانده شد و او برای دفاع از هر بخش مکث می‌کرد، هیچ شباهتی به یک سند تسلیم نداشت. در عوض، ایرانی‌ها از رویارویی با قدرتمندترین ارتش جهان نه تنها جان سالم به در بردند، بلکه با دستاوردهای زیادی برای جشن گرفتن بیرون آمدند.این توافق با از سرگیری توانایی تهران برای کسب میلیاردها دلار از فروش نفت آغاز می‌شود، که فشار بر این رژیمِ درگیر بحران را کاهش می‌دهد، آن هم در وضعیتی که مذاکره‌کنندگان در حال آماده شدن برای چانه‌زنی بر سر سندی بسیار طولانی‌تر و حیاتی‌تر هستند: سندی که آقای ترامپ در مصاحبه روز یکشنبه اصرار داشت برنامه هسته‌ای ایران را برای ۱۵ یا ۲۰ سال آینده متوقف خواهد کرد.برای رئیس‌جمهوری که بیش از هر چیز به اهرم فشار اهمیت می‌دهد، این تصمیم تنها یکی دیگر از معماهای این جنگ است. اما لحن «تفاهم‌نامه» همچنین نشان می‌دهد که در طول زمان ایران ممکن است بر سر راه‌حلی دائمی برای اعمال حاکمیت بر تنگه هرمز مذاکره کند. این بنظر با اظهارات مارکو روبیو، وزیر امور خارجه، در چند هفته پیش در تضاد است که گفته بود هر چیزی جز نوعی عبور آزادانه از تنگه، که جهان قبل از جنگ می‌شناخت، «غیرقابل‌قبول» است و «نمی‌تواند اتفاق بیفتد».و این تفاهم‌نامه، که عصر چهارشنبه توسط رئیس‌جمهور ایران و آقای ترامپ امضا شد، مسیری را توصیف می‌کند که در آن ایران می‌تواند شروع به دریافت میلیاردها دلار از دارایی‌هایی کند که سال‌ها مسدود بوده‌اند. آقای ترامپ اصرار دارد که این پول تنها در ازای «رفتار خوب» آزاد خواهد شد. اما این اساساً همان امتیازی است که باراک اوباما ۱۱ سال پیش داد و آقای ترامپ از آن زمان تاکنون به شدت به آن تاخته است.همانطور که آقای ترامپ اغلب با عصبانیت به خبرنگاران یادآوری می‌کند، ایالات متحده دستاوردهای بسیاری در میدان جنگ داشت: نیروی دریایی نه چندان چشمگیر ایران را غرق کرد، نیروی هوایی کوچک آن را از بین برد، بخش عمده‌ای از پایگاه صنعتی دفاعی ایران را نابود کرد و برخی از مواضع موشکی و پرتابگرهای متحرک آن را منهدم ساخت. اما این هدف آقای ترامپ نبود. همانطور که او در آغاز مبارزات انتخاباتی خود گفت، او به دنبال نابودی کامل برنامه‌های هسته‌ای و موشکی، سقوط رژیم و، همان‌طور که بعداً اشاره کرد، کنترل آمریکا بر صنعت نفت این کشور بود.در چند روز آینده جزئیات این توافق زیر ذره‌بین قرار خواهد گرفت و موشکافی خواهد شد. تندروهای حزب آقای ترامپ از هم‌اکنون مخالفت‌های خود را ابراز کرده‌اند. اسرائیلی‌ها نیز، که از مذاکرات کنار گذاشته شده‌اند و می‌ترسند آقای ترامپ آن‌ها را مجبور به آتش‌بس با حزب‌الله کند که در توانایی آن‌ها برای نابودی این گروه تروریستی اختلال ایجاد می‌کند، چنین وضعیتی دارند. مورخان سال‌ها با درس‌های درگیری‌ کلنجار خواهند رفت که در آن ایالات متحده ده‌ها میلیارد دلار هزینه کرد و گزارش شده ۱۳ آمریکایی و بیش از ۳۰۰۰ ایرانی در آن کشته شده‌اند.اما این خود آقای ترامپ بود که شاید واقع‌بینانه‌ترین پاسخ را درباره چرایی نیازش به پایان دادن سریع به این جنگ ارائه داد. او روز چهارشنبه در هتل رویال در اویان-له-بن، در سواحل دریاچه ژنو، به خبرنگاران گفت که نمی‌خواهد با هربرت هوور مقایسه شود.آقای ترامپ درباره سی‌ویکمین رئیس‌جمهور آمریکا، که در زمان سقوط بازار سهام که منجر به رکود بزرگ شد ریاست جمهوری را بر عهده داشت، گفت: «او همیشه کسی بود که نمی‌خواستم جای او باشم.» او گفت: «من نمی‌خواستم شاهد فاجعه اقتصادی باشم.» بعداً او خاطرنشان کرد که اگر جنگ ادامه می‌یافت ذخایر نفتی جهان رو به اتمام می‌رفت.این ترکیب - هرج‌ومرج اقتصادی و اختلال در بازارهای نفت - دقیقاً همان چیزی است که ایرانی‌ها از همان روزهای آغازین جنگ بعنوان قوی‌ترین سلاح خود می‌دیدند. آن‌ها با دقت این چشم‌انداز را اجرا کردند، تنگه را بستند و تأسیسات پتروشیمی، کارخانه‌های نمک‌زدایی آب، هتل‌ها و پایگاه‌های هوایی را در سراسر خلیج [فارس] منفجر کردند. و طبق شهادت خود رئیس‌جمهور، این استراتژی جواب داد.اگر این فاز یک استراتژی ایران بود، تاریخ نشان می‌دهد که فاز ۲ ممکن است تأخیر و تأخیر بیشتر باشد. در مذاکرات گذشته، ایرانی‌ها هنر بحث بر سر هر پاراگراف، ایجاد موانع جدید برای بازرسی‌ها یا تفسیر مجدد معنای «تحقیقات هسته‌ای» برای دربرگرفتنِ ادامه غنی‌سازی اورانیوم را به کمال رسانده بودند. مذاکره‌کنندگان سابق آمریکایی می‌گویند که کمتر کسی در این فرآیند ماهرتر از عباس عراقچی، وزیر امور خارجه ایران و یکی از کهنه‌کاران مذاکرات گذشته، بود.و بنظر می‌رسد آقای ترامپ، که مشتاق گذر از این مسئله است، در حال هموار کردن راه برای یک فرآیند طولانی و کند است. او روز سه‌شنبه گفت که چندان نگران خروج سوخت هسته‌ای ایران - که اکنون زیر آوار حملات هوایی سال گذشته آمریکا مدفون شده است - از این کشور نیست. روز چهارشنبه او اذعان کرد که مذاکرات احتمالاً بیش از ۶۰ روز طول خواهد کشید.خیلی زود است که بگوییم آیا آقای ترامپ در نهایت قادر خواهد بود ادعای دستاوردهای بیشتری کند یا خیر. اگر در مرحله بعدی مذاکرات او بتواند ایرانی‌ها را وادار کند که ذخایر سوخت هسته‌ای خود را به خارج از کشور بفرستند (همان کاری که پرزیدنت اوباما در سال ۲۰۱۵ انجام داد) و تمام فعالیت‌های غنی‌سازی را برای نزدیک به دو دهه متوقف کنند (کاری که آقای اوباما موفق به انجام آن نشد)، آنگاه او ممکن است بتواند ادعای نوعی پیروزی بلندمدت کند.اگر مشخص شود که این جنگ رهبری ایران را بی‌ثبات کرده و باعث اعتراضات و قیام شده است، همانطور که آقای ترامپ در آغاز درگیری خواستار آن بود، او به خوبی می‌تواند این اعتبار را به نام خود ثبت کند.اما در حال حاضر بنظر می‌رسد عکس این موضوع در حال رخ دادن است. اگر هم اتفاقی افتاده باشد، آقای ترامپ رهبری جدید را تثبیت کرده است؛ رهبری که ظاهراً توسط رهبر عالی جدید اداره می‌شود: مجتبی خامنه‌ایِ مجروح و دور از انظار عمومی، پسر آیت‌الله علی خامنه‌ای، که در حمله اولیه جنگ کشته شد.سپاه پاسداران انقلاب اسلامی، که سال‌ها بر برنامه هسته‌ای نظارت داشته است، بنظر می‌رسد کاملاً کنترل اوضاع را در دست دارد، اگرچه یک مقام ارشد دولت چند روز پیش برای خبرنگاران استدلال کرد که با برقراری صلح، آقای ترامپ اکنون این واحد نظامی نخبه را مجبور می‌کند تا با مشکلات و دردسرهای حکومت‌داری روبرو شوند.@abdollahshahbazi