بسم الله الرحمن الرحیمنهج البلاغه؛ نمی از یم غم علوی!در منابع تاریخی مثل تاریخ یعقوبی آمده است ابن م

بسم الله الرحمن الرحیمنهج البلاغه؛ نمی از یم غم علوی!در منابع تاریخی مثل تاریخ یعقوبی آمده است ابن ملجم مرادی ملعون از بیستم شعبان که وارد کوفه شد تا روز نوزدهم مشغول تیز کردن، مسموم کردن و مهیّا کردن شمشیرش گردید تا خیالش از کاری بودن ضربه ای که بر فرق مولا می زند، راحت شود. به همین خاطر وقتی حضرت ام کلثوم سلام الله علیها به او گفت ضربه ی تو به پدرم اثری ندارد، جواب داد من چهل روز شمشیرم را تیز کردم و آن را با سمّ صیقل دادم،اگر به من وفا نکند خدا آن را نابود کند. اثر شمشیر این نامرد شقی، بنا بر بعضی از نقل های تاریخی تا بالای بینی مولا را شکافت. زخم فرق مولا امیرالمؤمنین علیه السلام جگرهای ما را گداخته و اشک های ما را جاری می کند،اما حقیقت آن است که مولا برای این ضربه لحظه شماری می کرد، چون قفل اسارت حضرت در میان اشباه الرجال کوفه با شمشیر مسموم شده ی مرادی گشوده شد و علی ع در محراب نمازش سبکبال و فُزتُ و ربِّ الکعبه گویان به سمت رضوان پر گشود. جگرسوزتر از زخم فرق علی ع، زخم قلب علی ع است. شاید همه بر مظلومیت شهادت او بگریند اما همه نمی توانند بر غربت حضرتش گریه کنند. چه بر سر مولا آمده بود که سوز دل و اشک اش از پس پرده ی چاه خلوت نخلستان بیرون افتاد و فاتح خیبر در برابر چشمان نامحرمان، های های گریست.قلب مولا را غم برادران باوفا و یاوران حق چنان شرحه شرحه کرده بود که فرق شکافته نزد آن به خراشی بیشتر شبیه است. آنجا که خونابه های دلش زبان مبارکش را سوزاند و فرمود:«أین أخوانی الذین رکبوا الطریق و مضوا علی الحق کجایند برادرانم که راه یاری دین را تا انتها رفتند و مسیر حق را پیمودند أین عمّار و أین ابن التَّیِّهان و أین ذوالشّهادتین عمار، ابن تیهان و ذوالشهادتین کجا هستند؟ و أین نظراؤهم من إخوانهم الذین تعاقدوا علی المنیّة و أبرد بروئسهم الی الفجرة کجا هستند نظیر آنها از برادرانشان که بر جانبازی پیمان بستند و سرهای پاکشان برای تبهکاران فرستاده شد؟ قال ثمّ ضرب بیده علی لحیته الشریفة الکریمة فأطال البکاء راوی می گوید سپس حضرت با دست بر صورت و محاسن شریفشان زدند و زمانی طولانی اشک ریختند ثم قال أوّه علی إخوانی الذین تلوا القرآن فأحکموه...سپس فرمودند آه بر برادرانم که قرآن را تلاوت کرده آن را استوار داشتند...نهج البلاغه خطبه ۱۸۲»قتلگاه مولا روی سنگی است که بر آن ایستاد و این چنین در فراق یاوران دین و برادران شهیدش ناله کرد و کوفیان مرد نما نیز اشک او بر شهیدان راه حق و امر او برای مبارزه با دشمنان را دیدند و بی تفاوت سر در آخورهای رفاه طلبی و منفعت اندیشی خود فرو برده و علی ع را در میانه ی کارزار نبرد حق و باطل رها کردند. اگر توانستیم بر دُرّهای اشک مولا که در این جا بر محاسن سفیدش در فراق عمارها و مالک ها و ابن تیهان ها غلطید بگرییم و بفهمیم که چرا مولا در اینجا این گونه گریست و این طور در برابر سفلگان شکست، شاید کمی به قلمروی درک غم های غربت مولا نزدیک شویم. هر کس می خواهد غمخوار مولا شود بسم الله! نهج البلاغه را باز کنید و با علی ع و مصائب و غم هایش، با علی ع و شکوه هایش از یاران سست عنصر و با علی ع و ناله هایش از قلب های مبتلا به مرض دنیاپرستی و شهوت طلبی همراه شوید! بخوانید و فکر کنید! بخوانید و بگریید! بخوانید و عبرت بگیرید!@abolfazlmuohamadi