یک متن، صرفا چیزی که نویسنده مراد و مقصود کرده بود را نمی‌گوید الزاما نیت و منظور نویسنده را نمی‌رسا

یک متن، صرفا چیزی که نویسنده مراد و مقصود کرده بود را نمی‌گوید الزاما نیت و منظور نویسنده را نمی‌رساند بلکه همواره فراتر از نویسنده و حتی خودش می‌رود یعنی یک متن همیشه برای خواننده چیزی بیش‌تر از آنچه در متن موجود است را پیش می‌کشد پس متن، همیشه، به فراسوی متن می‌رود به فراسوی نیت و مراد نویسنده می‌رود از همه مهمتر اینکه: متن را صرفا نویسنده خلق نمیکند، نویسنده فقط یک پای تحقق متن است یکی‌ از دو شرط اصلی تحقق متن است اما شرط دوم چیست یا کیست؟ خواننده.بله خواننده خود خالق متنی‌ست که توسط نگارنده خلق شده است. بدون خواننده هیچ متنی هرگز هیچ ارزشی و حتی هیچ معنایی نخواهد داشت و در واقع هیچ تفاوتی با یک تکه آشغال هم نخواهد داشت.