طی روزهایی که در هندوستان می‌گذرانم، پیامهای بسیار زیادی از مردم چه اعضای کانال و چه غیر اعضای کانال گرفتم. از آنان که قبلاً میشناختم و آنها که به توانایی بنده در جذب سامانه‌های بارشی مطلع بودند و یا آنان که هیچ شناختی بین ما نبود ولی در دنیای مجازی فیلمهای قدیمی بنده را مشاهده کرده بودند و مستقیم یا غیر مستقیم مشتاق برای تشویق بنده برای برگشت به ایران و اجرای عملیات‌های جذب سامانه‌های بارشی بودند.شاید علتش تصاویری باشد که در فضای مجازی انتشار یافت و در آنها نقطه صفر مرزی به نمایش گذاشته شده بود که طرف ترکیه پوشیده با برف بود اما طرف ایران خشک.با مشکل تخریب ابر آشنایی کامل دارم و حتی تجربه مقابله با تخریب ابر را در اسپانیا کسب کرده ام. به مشکل آلودگی هوای کلانشهر ها آگاهم و میدانم که هیچکس جز من راهکاری برای این منظور ندارد.به مشکلات زیست محیطی ایران و فرسایش خاک و ... به دلیل نبود باران آگاهم و دقیقاً میدانم که فقط بنده قادر به تغییر و تولدی نو برای محیط زیست ایران هستم.به مشکلات فرونشست زمین در سرتاسر ایران آگاهم و راه حل را سالها در سینه به یدک کشیده ام چرا که زبانم مو درآورد ولی راهکار را نتوانستم حالی به اصطلاح کارشناسان ایرانی و مسئولین مثلاً خادم جمهوری اسلامی کنم. نه به دلیل اینکه نمی‌فهمیدند بلکه به دلیل اینکه با فهمیدن مقابله میکردند.با مشکل کمبود آب آشنایی کامل دارم و توانایی حل آن به بغض در گلویم مبدل گشته.با مشکل فقر در قشر کشاورز ایران که در نتیجه سرانجامی در حاشیه نشینی و مبتلایی به فساد جنسی و اعتیاد و جرایم کوچک و بزرگ و بزهکاری در کلان‌شهر ها میشود نیز  آگاهم و میدانم که راهکار همانا نشان دادن ثروت در کار کشاورزی می‌باشد که هم‌اکنون جزو فقیرترین قشر ایران به حساب میآیند.چون میدانم که سرمایه‌گذاری به میزان هر دانه بذر در دل خاک بیش از صد برابر یعنی ۱۰,۰۰۰ درصد سود در تنها چهار ماه حاصل میدهد و تنها شرط آن موجودیت آب است که این واقعیت را امکانپذیر مینماید. و در نبود آن فقر و بدبختیاز اینکه راهکاری برای کلیه این مشکلات دارم ولی قادر به انجام آن نیستم هرچند که انسان چندان معتقدی نیستم واقعاً احساس گناه میکنم.اما از طرفی دیگر هیچ علاقه ای هم به نشستن پای میزهای مذاکره با مسئولین و نمایندگان و وزرا و سرداران و آیت الله ها و ... در جمهوری اسلامی را ندارم. از یک یک آنها متنفرم.چه اصلاح‌طلب باشند و چه اصولگرا. از اپوزیسیونها متنفرم که هر یک فقط نان در خون بچه های کشورم میزنند و نشخوار میکنند تا فقط گوشه ای از قدرت در ایران را بدست گیرند. تنفرم از مسئولین کشوری به قدریست که نمیخواهم حتی به دنبال طلب چند میلیون یورویی خود از نظام بروم که از بابت انجام عملیات و نتیجه فوق عالی آن  داشتم. چرا که میدانم هم مذاکرات و هم دادگاه در ایران فقط وقت تلف کردن بوده و هیچگاه هیچ فایده ای هم نخواهد داشت. میدانم که اگر طی چند سال گذشته با دیوار صحبت میکردم الان دیوار به سخن آمده بود.مگر چند روز یا چند ماه یا چند سال به پایان زندگیم مانده که بتوانم این روزهای باقیمانده را هم صرف صحبت کردن و مذاکره و دادگاه و وکیل بازی با این ارازل و اوباش آنهم با این سازمانها و وزارتخانه های کشور کنم و آخرش هم خودشان را بیشتر به خریت بزنند و در باطن خویش به ریش بنده بخندند.میدانم که بسیاری از شما این گفته من را باور نمیکنید ولی از طرفی دیگر هم نمیتوانم هزاران التماس هموطنانم را بخوانم و خود را به مانند سنگ به کری و بی‌تفاوتی بزنم. مگر من هم مثل این خائنین به ملتم که رفتاری به مانند سنگ داشته باشم؟نمیخواهم که جنس و شعور من با جنس و شعور مسئولین کشور مقایسه شود چراکه متفاوت از آنها هستم. و از دیدن تصاویر فقر و گذارشهای فساد و اعتیاد و ... قلبم واقعاً به درد می‌آید. نمیتوانم هم نشسته و کماکان بی تفاوتی مسئولین ایرانی را ببینم چرا که حداقل اگر هیچکس دیگر نداند خودم که میدانم مشکلات آب و محیط زیست ایران چه راهکاری دارند.و به خوبی میدانم که هیچکس دیگر به خوبی بنده نمی‌تواند این کشور را نجات دهد. اما با تمام منم منم کردنها به کمک یکایک شما نیازمندم. نظرتان را برایم بنویسید. چه راهکاری را پیشنهاد میدهید؟لطفاً هر چه می‌نویسید شعار نباشد. فقط راهکار عملی!عبادت بجز خدمت به خلق نيست.شهرام پروین@rain4all