‍ 📝 پروژه‌ی هیل‌مری هم امتداد همان مسیر قهقرایی مریخی است. دو اقتباس از دو اثر پرطرفدار اندی وییر ک

‍ 📝 پروژه‌ی هیل‌مری هم امتداد همان مسیر قهقرایی مریخی است. دو اقتباس از دو اثر پرطرفدار اندی وییر که به لطف فیلمنامه‌ی درو گدار به برگردانی ناهمگون، چندپاره، و از حیث ریتم و ضرباهنگ کند و عقیم بدل شده است.بزرگترین مشکل فیلم، لحن ناهمگون آن است. لحن نیمه‌کمدی فیلم در دل لحظاتی که قرار است به تنهایی کیهانی پروتاگونیست بیندیشیم یا از آنچه می‌بینیم تحت تاثیر قرار بگیریم، اتصال عاطفی با داستان را از هم می‌گسلد؛ انگار که خوابت بیاید و تا چشمانت سنگین می‌شود با آب یخ از خواب بپرانندت و باز که داری به خواب می‌روی تکرارش کنند. افزون‌براین، پیش‌برد موازی خط زمانی گذشته و حال، با این هدف که گرهی از افق آینده یا حال حاضر داستان بگشاید، نه‌تنها جواب نداده، که حتی بر این چندپارگی و ریتم ناموزون افزوده.فیلم وسط کلیشه‌ها سبز شده ولی نمی‌تواند از آن‌ها بهره ببرد و با گذر ازشان به هویت قائم‌به‌خود و همراه‌کننده بدل شود. نتیجه این است که سخت بتوان با چنین کاراکترهایی هم‌داستان شد.یکی از مهم‌ترین ضعف‌های فیلم این است که بیش از آنکه به عناصر خودش برای ایجاد تأثیر عاطفی اعتماد کند، مدام در تلاش است به تماشاگر یادآوری کند که باید تحت تأثیر قرار بگیرد. فیلم از همان ابتدا با تکیه بر عظمت بصری، موسیقی پرحجم، تصاویر کیهانی و ارجاع به سنت سینمای علمی‌تخیلی، خود را همچون یک «رویداد سینمایی بزرگ» عرضه می‌کند؛ اما این شکوه چنان آگاهانه و اصرارآمیز به نمایش گذاشته می‌شود که از تأثیر طبیعی‌اش کاسته می‌شود. مسئله صرفاً استفاده از جلوه‌های بصری یا موسیقی حماسی نیست؛ مشکل آنجاست که فیلم به جای آنکه اجازه دهد یک لحظه به‌خودی‌خود اثرگذار شود، با مجموعه‌ای از تمهیدات روایی و موسیقایی آن را برای مخاطب برجسته می‌کند. گویی فیلم به تماشاگر اعتماد ندارد که خودش عظمت، اندوه یا اهمیت یک موقعیت را درک کند.از سوی دیگر، فیلم در بخش‌هایی که رایان گاسلینگ به‌تنهایی در فضاست، با مشکل دیگری مواجه می‌شود. وقتی بار فیلم عمدتاً بر دوش او قرار می‌گیرد، روایت ناچار می‌شود برای حفظ ریتم به شوخی، واکنش‌های فیزیکی و کمدی اگزجره و بی‌تناسب متوسل شود. این انتخاب باعث می‌شود لحن فیلم میان یک ماجراجویی علمی‌تخیلی جدی و یک کمدی رفاقتی در نوسان باشد. در نتیجه، تنهایی و خطر موجود در موقعیت گریس همیشه آن وزن دراماتیکی که داستان می‌تواند ایجاد کند را پیدا نمی‌کند.مشکل دیگر، تازگی محدود ایده‌های روایی است. سازوکارهای روایی فیلم برای مخاطب آشنا هستند: قهرمانی که در موقعیتی ناممکن قرار گرفته، کشف تدریجی حقیقت، همکاری میان دو موجود بیگانه، فداکاری، امید به نجات و در نهایت رسیدن به نوعی رستگاری. حتی در لحظاتی که فیلم از نظر مقیاس بزرگ و جاه‌طلبانه به نظر می‌رسد، از نظر ساختار احساسی اغلب در قلمرویی آشنا حرکت می‌کند.این مسئله در پایان‌بندی بیش از هر جای دیگری خود را آشکار می‌کند. فیلم در نقطه‌ای به یک اوج عاطفی می‌رسد که می‌توانست پایان بسیار مؤثری برای داستان باشد؛ لحظه‌ای که اگر فیلم همان‌جا متوقف می‌شد، بخشی از قدرت خود را در سکوت و ناتمام‌بودن باقی می‌گذاشت. اما فیلم از پایان‌دادن امتناع می‌کند. چندین بار دیگر به جمع‌بندی بازمی‌گردد، سرنوشت شخصیت‌ها را توضیح می‌دهد و تقریباً تمام خطوط روایی را می‌بندد. این میل به کامل‌کردن همه‌چیز، نشان می‌دهد فیلم حتی در پایان نیز نمی‌تواند به تخیل مخاطب و انتزاع تصویر اعتماد کند. هر بار که امکان ابهام یا سکوتی معنادار پدید می‌آید، فیلم بلافاصله آن را با توضیحی تازه و توذوق‌زننده پر می‌کند.تناقض جالب فیلم هم همین‌جاست: فیلم درباره بقا، ارتباط و اعتماد است، اما خودش در مقام یک اثر سینمایی از اعتماد به مخاطب ناتوان می‌شود. آن‌قدر می‌خواهد سرگرم‌کننده، باشکوه و احساساتی به نظر برسد که در غالب لحظات، همین تلاشِ بیش از اندازه علیه خودش عمل می‌کند. بهترین لحظات فیلم زمانی شکل می‌گیرند که این اصرار کنار می‌رود و رابطه، موقعیت یا تصویر اجازه پیدا می‌کند بدون توضیح اضافی عمل کند.فیلم بیش از آنکه یک ماجراجویی علمی‌تخیلی تمام‌عیار باشد، قربانی جاه‌طلبی‌های خودش است؛ فیلمی که مصالح لازم برای خلق اثری ماندگار را در اختیار دارد، اما در تلفیق آن‌ها به هویتی منسجم نمی‌رسد. لحن چندپاره، ریتم ناموزون، تکیه بر کلیشه‌های آشنا، کمدی‌های بی‌تناسب و اصرار بر القای عظمت و احساس، همگی از فیلمی خبر می‌دهند که بیش از اندازه نگران تأثیرگذاری بر مخاطب است و کمتر به خودِ سینما اعتماد می‌کند. شاید به همین دلیل، پس از پایان فیلم، آنچه بیشتر از عظمت فضا یا سرنوشت شخصیت‌ها در ذهن می‌ماند، حس فرصت ازدست‌رفته فیلمی است که می‌توانست بسیار بیش از این باشد.⭐️⭐️🎬 Project Hail Mary ²⁰²⁶👥 Phil Lord & Christopher Miller🆔 @AClockworkMovie