‌... به حکمِ خِرَد بایدم گفت که در خیلِ میرایانآن‌کس که از قیدِ زاد و رود آزاد استباری به دوش ندارد و پیوسته خرّم و دلشاد است.لیک آنان که فرزندی آورده‌اندتا بوده‌اند و هستند محنتی گران بر دوش بُرده‌اند.آن‌که بی‌فرزند استاگر چه محنتی نمی‌بیند، لذّتی نیز نمی‌چشدلیکن یقین است که بسیار بارها نیز نمی‌کشد.باری آنان که در خانه چشم به بالیدن فرزند دارنددلی هماره پر تشویش دارندکه گاه تشویش خورد و نوش اوستو گاه اندیشه‌ی میراثی که اسباب معاش او باشد.امّا سرانجام، از پس این همه محنتوامانده می‌مانند در این ظلمتو دست و دل ایشان بدین پرسش می‌لرزدکه آیا یکی فرزند به این دریای محنت می‌ارزد؟لیک بمانید تا این نیز بگویمهمانا گران‌تر اندوه آدمی‌زاد این استکه چون نوباره‌ای بالید و پا در بهار جوانی نهادتقدیری بی‌امان چون مرگاز در درآمد و جسم و جانش به ژرفای خاک اندر کند.راستی را چه سودی‌ست خدایان راکه بر سر آن جمله محنت این درد می‌پسندندکه فرزند آدمی از کَفَش بِدَر روَد.[ ائوریپیدس || پنج نمایش‌نامه (مدئا) | ترجمه‌ی عبدالله کوثری / نشر نی / چاپ هفتم: ۱۴٠۱ / صص۱۲۸—۱۲۹ ]@AConfederacy_of_Dunces#ائوریپیدس ، #اوریپید#مدئا ( #مده‌آ )#نمایش‌نامه‌