چه کسی می بیند صدای سنگ ها رادر سرازیری کوهآنجا که نقش ها لب پَر می‌شوند زخم می جوشد بوسه می جوشدراه ها رنگ رازرازها رنگ خون می‌گیردراه نمی‌آید هیچ کسبر فرصت صدابی محابا شکفتن راطرح باران شکستن استشکستن و شکفتن بر رویاهای آسمان بر تن سنگ ،صخره ،کوهخورشید آن دورها بنفش می پوشد بر تن آرزوهانبض زندگی زمزمه خالیزمزم نگاه از تپش می ‌افتدبه تماشای هیچ نشسته صدایی که لحظه را گم بود در راه...به نسیمی آشفته به طوفانی در مرگ جامانده پُر انتظار در تنهایی همیشه هوشیار فکر پایان بر تن سنگدر منظره ی فاصله بی آغازی سخن کوه بودتنها تر از تنها مانده #لیلا_ادبی @adabi_leyla