#روایت_نقد وزارت درد،داستان مهاجرت است‌.مهاجرت از سرزمین مادری که جنگ آرامشش را ربوده و حالا انسان‌ه

#روایت_نقد وزارت درد،داستان مهاجرت است‌.مهاجرت از سرزمین مادری که جنگ آرامشش را ربوده و حالا انسان‌ها، برای زنده ماندن، بقا، پیشرفت و عوامل دیگر سرزمین را پشت‌سر و به سرزمین بیگانه‌ای پا می‌گذارند.هویت، شان، جایگاه اجتماعی و خاطرات سرزمین قبل، حتی زبانشان از آن‌ها ربوده می‌شود و حالا باید همرنگ سرزمین بیگانه شوند. جنگ، چهره همه‌چیز را تغییر می‌دهد. در سرزمین بیگانه، آرام و قرار ندارند. سال‌ها بعد که گاهی به سرزمین و اقوام خود برمی‌گردند، درمی‌یابند که همه‌چیز دستخوش تغییر شده و با سرزمین مادری خود نیز بیگانه شده‌اند.‌ و حالا باید به چیز پناه ببرند، خاطرات؟!و بخواهند چه چیزی را حفظ کنند، گذشته؟!سال‌هایی از زندگی آن‌ها ربوده شده است.وزارت درد، داستان درد و رنج مهاجران است.مهاجرانی، که مهاجرت انتخابشان نبوده.نمی‌دانم، در اثر ترجمه می‌توان گفت، قلمِ نویسنده را دوست داشتم؟! اما دوست داشتم. تردید، ترس، ناامیدی، رنج، دلهره، احساس بیگانگی،... نویسنده، در نشان‌دادن احساسات و همراهی مخاطب توانمند است.‌نکته بعد، استفاده از مکان، به عنوان عنصری زنده و جاندار در داستان است. هلند، آمستردام، در این داستان نقش ایفا می‌کند.اگر چه عنصر تعلیق کم است. و اگر چه خواندن داستان، کمی حس خواندن ناداستان یا خاطره‌گویی را برای مخاطب ایجاد می‌کند.اما؛ این اثر به خوبی نشان می‌دهد که جنگ، فروپاشی، تصمیمات نادرست حاکمان، چطور می‌تواند سرنوشت چند نسل را به نابودی بکشاند.‌شاید، مخاطبی که رنجِ و غصه سرزمینش را با خود به دوش دارد. نفرین‌نامه چند صفحه پایانی کتاب را همراه با تانیا، در تاریکی شب روبه‌دریا و به آوای بلند بخواند: «باشد که اشک‌هایم شما را بکُشد...»#وزارت_درد#دوبرکا_اوگرشیج📝#فرزانه_باباجانی@adabi_revayat