خنده کردی در گلستان، تازه شد ايمان گلآتش بی‌طاقتی بالا گرفت از جان گلرخنه‌ای تا هست فيض آفتاب حُسن ه

خنده کردی در گلستان، تازه شد ايمان گلآتش بی‌طاقتی بالا گرفت از جان گلرخنه‌ای تا هست فيض آفتاب حُسن هستبلبل ما در قفس مست است از احسان گلبلبلان را در ميان آب و آتش، غوطه دادگريه‌ی رسوای شبنم، خنده‌ی پنهان گلحُسن می‌بايد که باشد عشق؛ گوهر، گو مباشصد قفس بال و پر بلبل، بلاگردان گلای نسيم مرگ با باد خزان همراه باشعندليب ما ندارد طاقت هجران گلياد ايامی که می‌بست از محبت، باغبانگوشه‌ی دامان ما، بر گوشه‌ی دامان گل.صائب تبریزی