📚 #حڪایتآورده اند بازرڪَانی بوداندڪ مایه ڪه قصدسفر داشت. صدمن آهن داشت ڪه درخانه دوستی به رسم امانت ڪَذاشت و رفت. اما دوست این امانت را فروخت و پولش راخرج ڪرد. بازرگان، روزی به طلب آهن نزد وی رفت. مردڪَفت: آهن تورادرانبارخانه نهادم ومراقبت تمام ڪرده بودم اما آنجاموشی زندڪَی می ڪردڪه تامن آڪَاه شوم همه رابخورد. بازرڪَان ڪَفت: راست می ڪَویی! موش خیلی آهن دوست داردودندان اوبرخوردن آن قادراست. دوست اش خوشحال شدوپنداشت ڪه بازرڪَان قانع ڪَشته ودل ازآهن برداشته. پس ڪَفت: امروزبه خانه من مهمان باش. بازرڪَان ڪَفت: فردابازآیم. رفت وچون به سر ڪوی رسیدپسرمردراباخودبردوپنهان ڪرد. چون بجستندازپسراثری نشد. پس ندادرشهردادند. بازرڪَان ڪَفت: من عقابی دیدم ڪه ڪودڪی می برد. مردفریادبرداشت ڪه دروغ ومحال است، چڪَونه می ڪَویی عقاب ڪودڪی را ببرد؟ بازرڪَان خندیدوڪَفت: درشهری ڪه موش صدمن آهن بتواندبخورد، عقابی ڪودڪی بیست ڪیلویی رانتواندڪَرفت؟ مرددانست ڪه قصه چیست، ڪَفت: آری موش نخورده است! پسرباز ده وآهن بستان.هیچ چیزبدتر ازآن نیست ڪه درسخن ،ڪریم و بخشنده باشی ودرهنڪَام عمل سرافڪنده و خجل... #ڪلیله‌ودمنه╲\╭┓ ╭🌺╯  ┗╯\╲