/فاطمه ملک زاده/گلدانی پشتِ فرفورژه امبا گل‌هایی به رنگِ مرزنگوشمی بینم آنانی که فقط بلدند انگشت تک

/فاطمه ملک زاده/گلدانی پشتِ فرفورژه امبا گل‌هایی به رنگِ مرزنگوشمی بینم  آنانی که فقط بلدند انگشت تکان بدهند      وقتی با تبرزین هایشان نجوا می‌کنندمی بینم وقتی دروغ می‌گویند            درختان سقوط می‌کنندپرندگان پر می‌کشندآنها دلخوشی های شان  مثلِ سوت زدن در مستراح ستو عشق شان مثلِ سگی که مدفوعش را      هر جا رها می‌کندمن شاهدِ حیرانیِ مردم هستممن گلدانی روبرویِ لنت کوبی امو خرخاکیِ پیری هر روز دورم می چرخدروزها با بخورِ گلهایم بیدار میشومزیرِ آسمانی که تب خالش مچاله شدهسایه جِر خورده آدمها رابا میلِ غریبی به زدنِ همدیگر نگاه میکنمهر روز کارگران با لباسی پر از شتک هایِ دوغاب       از کنارم رد می‌شونددیروز کارگرِ صحاف با بویِ سریشِ گرم شدهگلهایم را با نوکِ انگشت پراندزنی را دیدم که شلنگِ سوندش را    در جیب جابجا می‌کردگلدانی پشتِ فرفورژه امخیلی روزها فقط مرگ بازارِ خوبی دارددوست دارم مثلِ خورشیددر ظهرِ لیچِ تابستانبه راش هایِ عریان بتابمبد اقبالی را باشبادی تند وارونه ام میکندو دختری با بویِ تینرو قلم موهایِ خوابیده در آنمرا به بومش میکشانَدحالا کنارِ عکسِ مایا کوفسکی امدر اتاقِ زنی که هر روزهزار کلمه می‌نویسدhttps://t.me/Adabiyyatsevanlar