شعر_غلامرضا_ بروسانترجمه_فریبا_مرتضاییگاهی دلم به اندازه غاریکه آدم‌هایش به جای دیگری کوچ کرده‌اندمی‌گیردو تنهاییمثل مورچه‌ای روی دستم راه می‌رود.گاهی دلم گلی می‌شودکه زنبوری در آن مرده استگاهدان اوره ییم ,آداملاری کؤچموش ، بیر ماغارا  قده ر  توتولورو یالقیزلیق بیر قاریشقاق  تک ،ال لریم اوسته یئریییرو اوره ییمبیر گوله بنزه ییر ایچینده  آری اؤلموش ،بیر گوله!!https://t.me/Adabiyyatsevanlar