‌در چامه‌ی کهن پارسی، واج‌های «خ، چ، گ» خشن به‌شمار می‌روند و به کار نبردن یا کمتر به کار بردن آن‌ها در سروده، نشانه‌ی هنر و زبردستی سراینده است. ولی حافظ این آیین (رسم) نانوشته را با سرودن بیتی بسیار زیبا با هفت «خ» به چالش کشید و نشان داد هنر و عشق می‌توانند همه‌ی خشونت‌ها را به نرمشی زیبا و دلبرانه دگرگون کند:خیالِ خالِ تو با خود به خاک خواهم بردکه تا زِ خالِ تو خاکم شود عبیرآمیز✍ فرستنده #فاطمه_بشیری#حافظ@AdabSar