دوست داشتنِ خودمان،از سخت‌ترین و در عین حال لطیف‌ترین سفرهای زندگی‌ست.سفری که آدم را آرام‌آرام به جا

دوست داشتنِ خودمان،از سخت‌ترین و در عین حال لطیف‌ترین سفرهای زندگی‌ست.سفری که آدم را آرام‌آرام به جاهایی از خودش می‌بردکه شاید سال‌ها نادیده‌شان گرفته بود؛به تاریکی‌هایی که ترسناک بودند،اما همیشه منتظرِ دیده شدن.و عجیب اینجاست کههرچه بیشتر با بخش‌های خاموش و پنهان خودمان روبه‌رو می‌شویم،هرچه بیشتر خودمان را، با همه زخم‌ها و تناقض‌هایمان، در آغوش می‌گیریم،دیگران هم برایمان قابل‌فهم‌تر می‌شوند.آدم‌ها دیگر فقط آدم‌های سخت و دور و پیچیده نیستند؛می‌شوند مجموعه‌ای از دردها، ترس‌ها، نیازها و نادیده‌ماندن‌ها.شاید برای همین است کهگاهی لازم نیست اول همه را دوست داشته باشیم؛شاید کافی‌ستبا تاریکی‌های خودمان مهربان‌تر شویم.بقیه‌اش،آرام و بی‌صدا،خودش خواهد رسید..متن: #عادل_دانتیسم @adeldantism ✨