من که نه لات بودم برم سر راهش نه اهل این قرتی بازی‌ها بودم که ابراز علاقه کنم، فقط هرروز توو کوچه پس کوچه‌های مدرسه‌اش پرسه میزدم بلکه ببینمش حتی شده از دور..سرم توی درس و کتاب بود و کل دغدغه‌ام شده بود درس‌هام، اونم چون بهم قول لپ تاپ داده بودن که اگه دیپلم رو با معدل ۱۹ به بالا قبول بشی، لپ تاپ میشه جایزه‌‌ات!قشنگ دست گذاشته بودن روی نقطه ضعف من، از بچگی دیوونه‌ی بازی‌های کامپیوتری بودم و دنیای تکنولوژی و یادمه روزنامه جام‌جم هر یکشنبه یه ضمیمه داشت به اسم کلیک، کلا در مورد تکنولوژی بود و هر صفحه یه موضوعی داشت، من هم میرفتم هر هفته می‌خریدم بعد ترفند‌هاش رو جدا می‌کردم و می‌چسبوندم توی یه دفتر تا گم نشن و شاید باورت نشه هنوز اون دفترها رو دارم!من که درس‌ام خوب بود دلخوش به یه وعده‌ی نسیه‌ شدم و چسبیدم به درس و دنیای بیرونم رو رها کردم!رها کردم چقدر به چشمم میومد، رها کردم چقدر دلم میخواستش، رها کردم چقدر ....اون سال تموم شد، بعد از اعلام نتایج با کلی ذوق اومدم خونه و گفتم که معدل دیپلمم بالای ۱۹ شده و انتظار داشتم الان حداقل قولی که داده بودن یادشون باشه ولی خیلی سرد فقط گفتن آفرین بهت، موفق باشی.برگشتم توی اتاقم، توی سرم دائم تکرار می‌شد، چرا دوباره بهشون باور کردم، چرا دوباره در قلبم رو باز کردم به روی حرفشون که این دفعه بهش عمل میکنن و نکردن و دروغ‌هایی اینقدر تکراری که باورم رو نسبت به کلمه خانواده نابود کرده بودن...وسط این فکرا یهو یادم اومد چقدر میخواستمش، میدونی چی میگم؟!فرض کن یهو یه اتفاق ارزشمند رو توو یه مسیری نبینی، اونم به خاطر بی تجربگی و عدم درک حس خودت، یه بخشی هم نبود کسی که بدون ترس بری بپرسی که چرا اون آدم به چشمم زیباتره، به چشمم انگار همه است..حالا من هم باخته بودم به یک وعده‌ی سرخرمن کل انگیزه‌ام رو، هم فرصتی رو باخته بودم که اون لحظه مثل یه کور تونسته بودم ببینم که چقدر ساده ازش عبور کرده بودم.منِ از همه جا بازنده بیرون اومده، حالا هم باورم رو باخته بودم، هم انگیزه‌ام رو و هم کسی که برام با بقیه فرق داشت.رفته بودن، از شهر به خاطر شغل پدرش رفته بودن، دقیقا بعد از آخرین امتحان نهایی اون سال، حتی نمیدونستم کجا مقصدشون بود و دیگه هم برنگشتن...همیشه یه چیزایی هست که شاید ساده به نظر میان ولی حسرتشون به سنگینی یک عمره برای آدم، مثل چیزی که تو بخوای و حتی نتونی یا ندونی یا اجازه ندن که براش تلاش کنی و یه وقتی متوجه بشی که دیگه دیر شده، اونجا میشی مثل کسی که محکوم میشه به جرمِ مرتکب نشده و بدون اینکه حق دفاع داشته باشه باید بره زندان؛ تصورش کن، میبینی چقدر سنگینه؟!چارلز بوکوفسکی توی کتابش نوشته بود :چیزهایی هست خیلی بدتر از تنهاییاما سال ها طول می کشد تا این را بفهمیوقتی هم آخر سر می فهمی اشدیگر خیلی دیر شدهو هیچ چیز بدتر از خیلی دیر نیست...شاید یک روز دیگرشاید هرگز#فیاض_نظمی به تاریخ ۱ فروردین ماه ۱۴۰۴📚 Channel @Adibaneeh